Sterrenkruid Altijd op zoek naar krachtplaatsen en verhalen

donderdag 25 mei 2017

De Isterberg

Reizen in laagjes noemen we het hier thuis. Lezen, reizen, lezen, reizen, lezen, reizen en steeds een dieper laagje van een plek ontdekken. Door het bezoek aan de Externsteine kwam de Godin Ostara (1) weer in beeld en daarmee de Isterberg. De laatste is een uitloper van het Teutoburgerwoud en daarmee delen de Externsteine en de Isterberg het eeuwenoude rotsgesteente dat zo'n 70 miljoen jaar oud schijnt te zijn. Ostara heeft op beide plaatsen haar domein. In de nabijheid van de Externsteine is het Ostara heiligdom gesitueerd en ook op de Isterberg werd zij vereerd. Het oude gesteente met 'tekens op de rotsen' was reden om de berg in 2007 te bezoeken. Hoewel we het geheel indrukwekkend vonden bleven die voor ons oog verborgen. De energie was prettig en verstild. Daar moesten we het mee doen. Terugkomend van ons tripje naar Osning (2) vind ik in het artikel: 'Die Echse vom Isterberg bei Bentheim und die Externsteine'  nieuwe informatie. Eigenlijk precies de informatie die ik zoek. De Nederlandse vertaling van het woord Echse is hagedis. Een grote, lange steen met een lengte van zo'n negen meter heeft de vorm van een levensgrote draak. Misschien hier en daar een beetje bewerkt om de natuurlijke vorm beter te laten uitkomen. Er zijn foto's van het  'Sonnenmännchen vom Isterberg', een runenteken, een Venus-code en een offersteen met bekken. En wat mijzelf betreft: heb ik daar zitten slapen? Je voelt hem vast al aankomen: Daar gaan we weer :-).


De rotsen zijn indrukwekkend (foto 2007)


Echt bijzondere tekens komen we deze keer niet tegen (foto 2007)


De energie is verstillend (foto 2007)


 De Isterberg ligt vlakbij het stadje Bad Bentheim


De rotsformatie is omringd door bos

(1) Ostara werd als lentegodin op of rond 21 maart op de Isterberg vereerd. Zij was een vruchtbaarheidsgodin. De roodgeverfde eieren met Pasen onderstrepen dit aspect. In vroegere tijden werd zij over de akkers gedragen of gereden om het land te 'zegenen'. Soms was er sprake van het ronddragen van een beeld, soms vertellen verhalen dat de godin in een wagen bedekt met een kleed werd rondgereden. Zij was onzichtbaar. De zegening vond plaats nadat de eerste voor in de akker was getrokken door een gewijde ploeg.
Ostara wordt samen met de godinnen Nerthus en Freya als de Grote Moedergodin genoemd. De planeet Venus is aan haar gewijd. Op een van de foto's van het artikel staan zeven streepjes als teken van Venus.
(2) Osning is de oude naam voor het Teutoburgerwoud en het aansluitende Eggegebirgte





Labels: , , ,

donderdag 18 mei 2017

Op het getekende kaartje lijkt het een fluitje van een cent

Op het getekende kaartje lijkt  het een fluitje van een cent. We zijn in het Teutoburgerwoud en verblijven redelijk dicht bij de Externsteine. Het boek dat we bij ons hebben geeft informatie over een Ostara Heiligdom daar vlak in de buurt (1,2,3). Het ligt er zo ongeveer náást. Het geheel ziet er simpel uit en moet makkelijk te vinden zijn. (Nee, niet van te voren uitgezocht en de iPad thuisgelaten omdat het meesjouwen ervan niet in verhouding stond tot de drie dagen die we er tussenuit knepen). De grote kaart in het hotel zwijgt in alle talen over het Ostara heiligdom en de drie belangrijke grafheuvels.


Op het getekende kaartje lijkt  het een fluitje van een cent
 Bron: Osning - Die Extrensteine- Usch Henze: Pagina 39

De dame bij de balie weet misschien meer. Man gaat niet mee als hij mijn vastberaden blik ziet die voorspelt dat ik er niet aan denk om op te geven. De receptioniste doet alle moeite om samen met mij de plaats te traceren. Ze begrijpt dat ik het graag wil vinden nu ik er zo dicht in de buurt ben :-). Het kan bijna niet anders dan dat de grafheuvels in het militaire gebied liggen waar de Engelsen oefenen. In dat geval kunnen we er niet bij. Maar als zij mij was zou ik naar Bad Lippspringe rijden en daar informatie vragen bij het Toeristencentrum. Hetgeen we uiteraard doen.


Als zij mij was zou ik naar Bad Lippspringe rijden


Eén van de bronnen van het plaatsje: Arminius Quelle met water van zo'n 20 graden

Het verhaal dat we daar te horen krijgen is min of meer hetzelfde, met de aantekening dat we een eindje een zijpad in kunnen slaan. Daar staan wel borden dat het niet mag, maar het is geen probleem. We krijgen een grotere kaart mee zodat we ons beter kunnen oriënteren. We belanden zonder problemen op de Fürstenallee, een kaarsrechte weg, waar de oude bomen aan de kant nog getuigen van de grootsheid ervan in het verleden. Net als Man wil keren zie ik een straatnaam in mijn ooghoek die ik herken van de kaart. 'Aschenweg', roep ik enthousiast. 'Hier parkeren en lopen?' Halverwege de lange laan belanden we in een soort bungalowpark. De bewoners kennen de grafheuvels wel. Nog 500 meter, dan zijn we er. Iets in mij vertrouwt het niet helemaal. En mijn gevoel blijkt te kloppen. Ze zijn er wel, maar het zijn nepperds! Een vriendelijke voorbijganger vertelt ons dat de oorspronkelijke graven in het militaire gebied liggen, en dat dit reconstructies zijn ten behoeve van een archeologische leerroute.



Gereconstrueerde grafheuvels op het Archeologische Leerpad


Uitleg over het landschap


Plattegrond van het Leerpad



Op dit kaartje staan de Eckelau, de Lindelau, de Köningslau  
 Bron: Osning - Die Extrensteine- Usch Henze: Pagina 62

In den von germanischen Wällen eingeggrenzten 'Lauen' , Eckelau, Lindelau, Langelau, Königslau, und den dazwischenliegende Hügeln liegt das legendäre Heiligtum der Göttin Ostara 

Tegen mijn zin besluiten we terug te keren naar de auto. Het kaartje bevestigt de ligging aan de verboden kant van de weg, en waarschuwingsborden laten er geen twijfel over bestaan. Bijna aan het eind, of zo je wilt aan het begin van de Aschenweg staan twee boerenbedrijven. Ik constateer dat er bij het kleine zijweggetje naast deze boerderijen geen verbodsbord staat. Ik doe nog een laatste poging: 'proberen?' maar krijg geen support. Er wordt geschoten in dit gebied, dus we nemen geen onnodig risico. Thuis gekomen zoek ik het het hele internet af en hoop op foto's. Via Google Earth probeer ik een beeld te krijgen van de situatie. Na veel zoeken vind ik de gezochte informatie op deze site (p.63-66). Hier wordt bevestigd dat dat ene weggetje zonder waarschuwingsbord leidt naar de grafheuvels waar we naar zoeken. Zijn we te voorzichtig geweest of valt onze keuze onder de categorie 'Verstandig'? Dat Ostara Heiligdom ligt op een steenworp afstand van de Externsteine. Op het getekende kaartje lijkt het een fluitje van een cent. Jammer genoeg konden wij er naar fluiten :-).


 Waarschuwingsborden laten er geen twijfel over bestaan


Dat ene weggetje zonder waarschuwingsbord leidt naar de grafheuvels waar we naar zoeken

(1) Die Exsteine- Usch Henze, uitgeverij Neue Erde, ISBN 3-89060-229-0 (2006)
     Het Ostara Heiligdom wordt door Usch Henze vergeleken met de heiligdommen in New Grange en Uppsala
     Ostara werd op of rond 21 maart als lentegodin vereerd.



Labels: , , , , ,

donderdag 11 mei 2017

Ze is niet voor niets medicijnvrouw

De traditie is net zo oud als ze groot zijn. Bij opa en oma slapen wordt afgesloten met iets leuks doen. Met de vraag: 'We worden toch niet gelijk na het ontbijt opgehaald?' gaan Kleinzoon en Zus tevreden naar bed. Het weer houdt niet over en ik besteed een deel van de avond aan het bedenken van leuke plannetjes. Dat dat niet echt nodig is blijkt als ze wakker worden. Ze willen wel naar het bos, of naar het strand, of dat laatste toch niet want dat is te koud. Kleinzoon weet een leuke plek om te spelen. Net te ver om er in zijn eentje heen te mogen op zijn leeftijd. Zijn zus is nieuwsgierig en wil wel mee. Zo vertrekken we met zijn vieren naar de rand van het dorp. Ingeklemd tussen de wieler- en de spoorbaan ligt daar een heel klein stukje paradijs. Eigenlijk hebben ze ons verder niet nodig. Wij vermaken onszelf en lopen een rondje in de buurt. Ze sjouwen en bouwen en maken een boomnest met voor elk een eigen plekje. Als het sterk genoeg is om hen te dragen klimt Kleinzoon behendig naar boven en stuurt zijn zus op pad om kleefkruid te zoeken. Hij is de leider van de tweekoppige clan en zij de medicijnvrouw. De kruiden worden opgehangen in de boom. Bijna is het feest compleet en kunnen ze samen luieren in hun boomnest. Terwijl zij bungelen in de hoogte lopen wij nog een extra rondje :-). Kleindochter is geprikt door de brandnetels en vraagt me mee te zoeken naar hondsdraf. Tussen de brandnetels zoeken, oma, daar groeit het. Mijn suggestie om dovenetel te proberen wordt van de hand gewezen. Het helpt niet en de bloemetjes zijn te paars. De plantjes die zij zoekt zijn blauwer en de blaadjes ruiken anders. Op de terugweg scoort ze raak. Ze wrijft met de blaadjes over de kriebelende plekjes. Met groene beentjes stapt ze in de auto. Waar ze die kennis vandaan heeft? Nou, gewoon! Ze is niet voor niets medicijnvrouw :-).


Ze sjouwen en bouwen en maken een boomnest


 Tussen de wieler- en de spoorbaan ligt een heel klein stukje paradijs  


Wij moeten onszelf vermaken en lopen een rondje in de buurt


Kleindochter vraagt me mee te zoeken naar hondsdraf.


Weegbree helpt om de jeuk te verzachten

Hondsdraf helpt niet alleen tegen de jeuk van brandnetels, maar ook tegen muggenbeten. 
Ook Weegbree kan de jeuk verzachten. Beide planten hebben geneeskrachtige eigenschappen.
Hondsdraf is een schaduwplant, die in eerste instantie dicht bij de grond blijft. Als de plant gaat bloeien richt hij zich op. De kleine bloemetjes reiken dan naar meer zon. Zetje nodig? 
Weegbree groeit zo ongeveer overal waar mensen lopen en het dus 'dicht bij de hand' hebben. Bloedstelpend en snel te vinden als je een wondje of schram oploopt. 
Zowel hondsdraf als smalle weegbree werken o.a. op de luchtwegen. Hondsdraf op het gebied van hoest en bronchitis, weegbree gericht op de ondersteuning van verkoudheid.
En wat doet de medicijnvrouw van de clan met het kleefkruid? Dat is goed voor de huid. Ik heb deze site gekozen voor wat achtergrond informatie.






Labels: , , , ,

donderdag 4 mei 2017

De residentie van de Grote Moeder

De residentie van de Grote Moeder ligt in het verlengde van de Externsteine in het Teutoburgerwoud. In het boek dat ik bij me heb (1) vind ik een passage gewijd aan de rots waar de Moedergodin in oude tijden vereerd werd. Concluderend dat we er linksom niet komen (neem na zoveel meter de afslag naar een paadje dat rechts de berg op gaat), laten we ons van de bergrug voorzichtig terug glijden naar beneden. Dit gaat hem niet worden op deze schoenen. Jammer, maar het is niet anders. Dan maar rechtsom en proberen het pad te volgen dat naar de achterkant van de rotsformatie leidt. Bij het zoeken biedt de foto mogelijk een herkenningspunt. 


De foto biedt een mogelijk herkenningspunt
 (Die Externsteine- Usch Henzekleurenfoto voor pagina 113) 


Rechts ligt een pad dat naar de achterkant van de rotsformatie leidt 

Boven gekomen lopen we langs de achterkant van de rotsformatie. Op een van de buitenste stenen kun je van het uitzicht genieten, beschermd door een ijzeren hek. Veiligheidshalve is er aan de kant van de stenen een lage, houten afscheiding geplaatst. Eigenlijk is dat best te begrijpen, al maakt het onze zoektocht niet makkelijker. Het zoeken naar een rots die lijkt op die van de foto wordt een beetje vergelijkbaar met het zoeken naar de bekende speld in een hooiberg. Maar je weet maar nooit of dit alternatieve pad soms een verrassing met zich meebrengt. Goed aangekleed met deze temperatuur is het lekker wandelen in-de-zon-langs-het-hek. Net als we besluiten terug te keren houdt de begrenzing plotseling op. Links verschijnt een smal bospaadje dat ons lokt. Even kijken? Onzichtbaar voor het oog ligt een grote rots verborgen achter het groen. We herkennen de Rots van de Grote Moeder aan de diepe scheur en de vorm. Terwijl we ernaar op zoek zijn lopen we er min of meer tegenaan. Gevonden!


Onzichtbaar voor het oog ligt een grote rots verborgen achter het groen.


We herkennen de Rots van de Grote Moeder aan de diepe scheur en de vorm. Gevonden!


Een platte steen voor de rots wordt gebruikt als altaar en ligt vol kleine offertjes

Er is geen twijfel mogelijk dat hier de Grote Moeder vereerd werd. Een wereld van verschil met de foto uit het boek. Het lijkt alsof de plek in de tussentijd herontdekt is. De bomen voor het Heiligdom zijn versierd met lintjes. Links een berk, rechts in de hoek een vlier. De vlier is de boom die symbool staat voor de Drievoudige godin en daarmee voor de Grote Moeder. Een platte steen voor de rots wordt gebruikt als altaar en ligt vol kleine offertjes. En toch kun je er niet zomaar komen. Een omgevallen stam verspert de directe toegang. Je moet je welbewust een weg banen naar deze heilige ruimte. Het is een prachtige, zonnige plek waar ik een vrolijk gevoel aan over houd. Op de terugweg doen we een poging om de 'zetel van Veleda' te traceren (onderste deel kleurenfoto boek). Een kleinere steen waar je de vorm van een stoel in kan herkennen. Ergens halverwege de helling zien we hem liggen. Rechts naast de uitkijksteen op de helling, achter het houten hek. Zomaar twee vrouwelijke elementen bij de Externsteine. De residentie van de Grote Moeder heeft zo haar eigen gewijde ruimte en haar eigen energie :-).


De zetel van Veleda halverwege de helling van de berg

(1) Die Externsteine- Usch Henze, uitgeverij Neue Erde, ISBN 3-89060-229-0 (2006)










Labels: , , , ,

Avebury Beuk

Welkom op mijn blog

Op deze plaats wil ik graag mijn passie voor bijzondere plekken delen. Aan de ene kant voel ik me aangetrokken tot kerken en kathedralen die gebouwd zijn voor het jaar 1350. Tot die tijd werden heiligdommen op energetische plekken gebouwd. Aan de andere kant is er mijn liefde voor oude bomen en plekken in de natuur.

Met dank aan mijn kleinzoon die me hielp om deze website te realiseren.

Aanbevolen post

Het Romaanse kerkje van Wieuwerd is gelegen op een terp die al in +/- 100 na Christus bestond. In de kelder vinden we de vier gemummificeerde lichamen, die dankzij de ligging van de kerk bewaard gebleven zijn. Het wordt het geheim van Wieuwerd genoemd...