Sterrenkruid Altijd op zoek naar krachtplaatsen en verhalen

donderdag 23 juli 2015

Schoonheid zonder woorden

Wandeling in het Staelduinse Bos: schoonheid zonder woorden. Bijna zonder woorden dan.


Zomerse wandeling


Levenskracht


Lichtspel


De bloemen worden druk bezocht door insekten


Duinlandschap verscholen in het bos

 

Zandpad naar duin


Valse Acacia (of Robinia pseudoacacia)


Zomaar mooi patroon


Beuk houdt grip met zijn wortels


Samen wortelen en kracht bundelen


Guldenroede in de tuin bij de Oude Koestal

Een eerdere blog over het Staelduinse Bos vind je hier.

Labels: , , , , ,

En in plaats daarvan duik ik in oude fotoalbums

Update 23 juli 2015: Foto's van de koolzaadcirkel en de Barge Inn (1997)


In de verte zien we een veld met koolzaad, waarin een 'graancirkel'


Dichterbij is het patroon beter te zien
Ons bezoek aan een koolzaadcirkel was geen succes. Daar kom je geel uit :-).



Een van de borden met informatie over de nieuwste graancirkels

Blog 25 juni 2015

Na het bezoek aan het Maria Labyrint blijft het beeld van de graancirkel hangen. Op de een of andere manier trekt het fenomeen me terug naar het verleden, naar de reizen waar we er voor het eerst mee in aanraking kwamen. In plaats van me voor te bereiden op mijn werk duik ik in oude fotoalbums. En omdat de tijd dringt en ik echt te laat dreig te komen stapel ik ze op om ze door te bladeren als ik weer thuis kom. En dan verlies ik me opnieuw in de magie. Het is langer geleden dan ik dacht. Onze eerste kennismaking dateert van 1997. De eerste graancirkel die we bezochten zou de dag dat we ervan hoorden gemaaid worden. Maar we hadden geluk :-). We zagen hem vanaf een heuvel liggen en vonden onze weg ernaar toe. Bij de afscheiding van het land stond een bord met het verzoek om het graan zo min mogelijk te beschadigen en een gift in een pot achter te laten. Hetgeen we ook een soort dankbaar deden. Omdat we gewoontegetrouw zonder fototoestel van huis waren gegaan, probeerden we een tekening te maken van het patroon. We vonden in een later stadium een kaart met een luchtfoto van de 'Dreamcatcher' (Cley Hill, Wiltshire, 14 juli 1997). Dat maakte ons plaatje compleet.


Ansichtkaart met tekening van de graancirkel eronder

Deze vakantie ging de annalen in als de 'Graancirkelvakantie'. Op 31 juli verscheen er een prachtige stervormige graancirkel vlakbij Sillbury Hill in de vorm van een sneeuwvlok. Net ontstaan en nog niet genomineerd om gemaaid te worden :-). We hebben de tijd om de plek in alle rust te verkennen.


Voorzichtig lopen we over de sporen tussen de velden naar de cirkel toe. 


We constateren dat het graan in de puntjes echt gebogen is, en niet gebroken


Graancirkel tussen Sillbury Hill en Avebury op 23 juli 1997

In 2000 bezoeken we dezelfde omgeving met een groep. Daar vinden we onderstaande graancirkel en bezoeken de beroemde pub waar alle graancirkels die in de omgeving ontstaan zijn gedocumenteerd worden. 


Graancirkel Zon met Maan (deelnemers groep eraf geknipt)
Golden Ball Hill, 14 juli 2000, Vierde rij, foto 2, 3 en 4



De Barge Inn Pub met een speciale kamer voor graancirkel-documentatie

In 2004 ontdekken we een graancirkel in de vorm van een zon en een maan vlakbij de Longbarrow van West Kennet. Ons bezoek aan een koolzaadcirkel was geen succes. Daar kom je geel uit :-).



Rand van de graancirkel met symbool van de Zon en de Maan (13 juli 2004)


Bij deze graancirkel staat een busje met het verzoek om een donatie. Die geven we graag

De nieuwste graancirkels vind je hier. Niet allemaal zijn ze vrij toegankelijk. De donatiebox lijkt niet te werken. Wel kan je een access donation pass aanschaffen. Een goed alternatief lijkt me. De graancirkel waarmee het allemaal begon heb ik op mijn bureaublad gezet. Mooi om naar te kijken.


Graancirkel Milkhill, Wiltshire, 12 augustus 2001 (eerste foto een na laatste rij)

Labels: , , , , , ,

donderdag 16 juli 2015

Het wijze bomenlaantje

Voor de lunch lopen we het Maria Labyrint in Wernhout. In een miezerig regentje zoek ik op blote voeten de weg over de gladde paden. Mijn evenwicht wordt een paar keer flink op de proef gesteld en ik weet een slippartij net te voorkomen :-).  Mijn ongeduld wordt geactiveerd  als ik besluit de terugweg ook te lopen. Het duurt bijna een uur voordat ik het beginpunt weer bereik. We lassen een lunch in om daarna in alle rust het bomenlaantje te verkennen. Voor mij is het een tweede bezoek, voor Vriendinnen een eerste kennismaking. Als je je aandacht verlegt, zie je andere dingen. Zo loop ik deze keer niet rechts om de laatste boom heen, maar draai tegen de klok in om de wandeling te starten. Daar ontmoet ik als eerste Taxus met zijn lichtrode besjes. Zomaar aan het eind van het laantje (en het begin van de wandeling) staat de eerste boom die voor mij wijsheid of oudheid symboliseert. Ik herinner me waarom hij vaak bij begraafplaatsen geplant is: omdat hij een eeuwigdurende groei laat zien voor de mens. De boom kan heel oud en dik worden. Sommige heel oude exemplaren zijn hol, en zo groot dat je er makkelijk een paar keer inpast. Een foto ervan publiceerde ik op deze eerdere blog. Dan zijn er de sequoia's (sequoiadendrons) zelf, die op hun beurt geassocieerd kunnen worden met héél oud. De twee rijen vormen samen een tunnel, waardoor de energie gebundeld wordt. Die energie is zeker voelbaar als je er attent op bent. Die oude wijze sequoia's, ze dragen levenslange ervaringen met zich mee. Wat zouden ze met ons willen delen? Ze zien er zo losjes uit met die bewegende kruinen. Maar als ik onderweg even stilsta en een takje in mijn hand neem, voel ik een soort harde stekeltjes. Dat zie je er niet aan af. Als ik naar de takken kijk, lijkt het net alsof ze willekeurig in de stam geprikt zijn. Het maakt een rommelige indruk. Toch geeft de boom in zijn totaal het beeld van eenheid en soepelheid. Op de website van het Maria Labyrint vind je meer informatie over het bomenlaantje. En dan is er Hazelaar, die de leegtes tussen de bomenrij vult. Die staat in Keltische legenden symbool voor wijsheid, die je niet in boeken vindt. Wijsheid in een notendop. Ik probeer me het verhaal te herinneren van de hazelaars die aan de bron van de rivier de Boyne stonden. Hun noten vielen in het water, en werden gegeten door de zalm die in de bron leefde. Wie die zalm at verkreeg de wijsheid. De dichter Finegas deed alle moeite om de zalm te vangen en liet hem bakken door zijn leerling Fionn. Die nam ongewild de wijsheid van de zalm in zich op toen hij een paar opgespatte vetdruppels van zijn duim zoog. Het zal je maar gebeuren. Een van de versies van het verhaal van de Zalm der Kennis vind je hier. Zo wordt de zalm gelinkt aan de hazelaar. Op de terugweg zit ik vol met indrukken van het-wijze-bomenlaantje. Ik heb het ter plekke omgedoopt :-).


De takjes voelen aan als harde stekeltjes


De totaalindruk is er een van eenheid en soepelheid


De lege plekken aan de ene kant zijn ingenomen door hazelaars



Aan de andere kant zijn er doorkijkjes naar het land


Regendruppels :-)


Maankalender: De Hazelaar en de Zalm

Labels: , , , , , , ,

dinsdag 14 juli 2015

Met de naam Walburga kun je twee kanten uit

Een aantal weken geleden brachten we een bezoek aan de Walburgiskerk in Zutphen, genoemd naar de heilige Walburga. De bezichtiging van de Librije van deze kerk was deze keer ons hoofddoel: een bibliotheek met heel oude boeken. De Librije verkeert  in de oorspronkelijke staat en is deels daarin teruggebracht. Je waant je even in het verleden, met die dikke leren boeken met mooi versierde bladzijden die aan de ketting gelegd zijn. Kennelijk was de verleiding om ze even te lenen om thuis verder te lezen ook in zestiende eeuw al aanwezig. Op de pilaren zijn afbeeldingen aangebracht, die je op de foto hieronder kan zien. Tussen de christelijke figuren vinden we hier en daar een voorchristelijke afbeelding terug. Naast Walburga vinden we de heilige Catharina, Barbara en Onze Lieve Vrouwe met Kind. Ze zijn prachtig afgebeeld in oude stijl met heldere kleuren. Daarnaast is er het beeldje van de Green Man: een klein kopje omkranst door een brede bladerkroon. Ergens anders ontdek ik twee manen: de ruggen van de wassende maan en de afnemende maan tegen elkaar. Over het vrouwtje dat verwijst naar een vruchtbaarheidssymbool schreef ik hier al eerder. Op de oude vloer zijn de afdrukken van hondenpoten te vinden. De legende ervan vind je op deze site. Je kan de Librije alleen bezoeken met een gids. Nee, er mogen geen foto's gemaakt worden, maar onze gids had veel kennis die hij met ons wilde delen :-). De foto's en informatie hieronder komen van de tentoonstelling in de kerk, waar ik een aantal van de beeldjes terug vindt. Jammer genoeg geen afbeelding van de Green Man en de ruggelings verbonden manen.


De kleine beeldjes op de pilaren symboliseren zowel Christelijke als voorchristelijke thema's


 De heilige Walburga kwam uit Engeland. Ze werd daar geboren in 710. Ze kwam over het water


De beeldjes zijn prachtig uitgevoerd in heldere kleuren





Het plassende vrouwtje als vruchtbaarheidssymbool

Walburga komt oorspronkelijk uit Engeland. Ze wordt geboren in 710 als dochter van koning Richard. Zij volgde haar oom Bonifatius en trok naar Duitsland om het evangelie te brengen. Daar werd ze abdis van het klooster in Heidenheim waar ze stierf daar in 799. Walburga staat hieronder afgebeeld met een flesje olie. Uit haar sarcofaag worden druppels opgevangen, die als genezend worden beschouwd. Haar naam is vanaf 1870 verbonden met Walpurgisnacht (1 mei), de datum waarop haar relikwieën overgebracht zijn naar Eichstätt. En daar beginnen verhaallijnen door elkaar te lopen. Want Walpurgisnacht werd al langer gevierd. Het is een voor-christelijk feest, dat plaats vond op de vooravond van 1 mei. Het feest gaat gepaard met vreugdevuren en symboliseert de vruchtbaarheid. Resten ervan vinden we nog terug in de vieringen met de meiboom. Het feest ter ere van Walburga legt er een nieuwe laag overheen. De naam Walburga betekent: 'een macht verdediger, een fort'. Ik stel me voor dat je het kan vertalen als 'krachtige vrouw die het fort verdedigt'. En dan komen we dichtbij de andere betekenis van de naam. In oude boeken lees ik over Walburgen of Trojaburchten die een ronde vorm hadden. De -vrouwelijke- verdedigster zou Walburga genoemd worden. En daarmee is de kring dan weer gesloten :-).



De heilige Walburga met een flesje genezende olie

De kerk zelf heeft eveneens veel te bieden, maar tijdens ons bezoek vond er een concert plaats. Dat onderdeel moet dus opschuiven naar een volgende keer. Een van de bijzondere voorwerpen die er te vinden is, is de kaarsenkroon die voor in de kerk hangt. 


Maria met kind voor de kerk


Het plafond van de kerk, waarvoor je een spiegel meekrijgt om het goed te kunnen bekijken.

Labels: , , , , , , ,

donderdag 9 juli 2015

In de kelder is het donker

In de kelder is het donker. Zwak zie je de omtrekken van een paar grafkisten als je weet dat ze er staan. Man wringt zich in bochten om door de tralies heen een foto te maken. Ik moet toegeven dat ik dat soort klussen altijd makkelijk uitbesteed :-). De twee foto's die we maakten hij maakte zijn bijgewerkt op de computer, waardoor we thuis meer zien dan we ter plekke konden ontdekken.



We wachten buiten het kerkje van Almen tot het zaterdagmiddagconcert is afgelopen. Daarna komen we binnen in gesprek met een paar vriendelijke mensen. De grafkelder met de 18 kisten is dichtgemetseld in 1849, en nog een keer geopend in 1967, toen er een verbouwing in de kerk plaatsvond. Maar er is een bord met foto's dat voor ons tevoorschijn wordt gehaald, zodat we een indruk krijgen van hoe het er uit zag. Samen met de plattegrond uit het boekje '700 jaar Almense Kerk' kunnen we ons een beeld vormen van hoe het geweest is. We mogen foto's nemen en zijn blij verrast door de gastvrijheid die we hier ontmoeten.


Foto's van informatiebord uit de kerk, waarvoor hartelijk dank







In Nederland zijn drie plaatsen bekend waar het verschijnsel van bewaard gebleven lichamen en kisten zich voordoet: In Wieuwerd, in Almen en in Tholen. De grafkelder is Wieuwerd is te bezoeken. Bij Almen kun je een blik werpen door twee kleine getraliede venstertjes. Van Tholen is er een filmpje waarop je de resten van de mummies kan zien. Over de oorzaak is niet iedereen het eens. Is er een speciale energie op die plekken? Loopt er een leylijn in de buurt? Of zoals ik ergens anders lees: gewoon niet diep genoeg begraven? Speciaal is het wel.

'Bovengronds' vindt er deze zomer in de kerk van Almen een tentoonstelling plaats met het thema natuur. De naam van de kunstenares is Blandina van Rijsewijk uit Almen. Zelf een kijkje gaan nemen zou ik zeggen :-).


  




Met dank voor de gastvrije ontvangst in de kerk van Almen en de toestemming om de foto's te publiceren. (Almen ligt in de buurt van Zutphen).

Noten

Op twee andere plaatsen in Nederland is sprake van spontane mummificering.






Labels: , , , , , , , , ,

donderdag 2 juli 2015

Die bruine beuk markeert de plek

Die bruine beuk markeert de plek. Als je langzaam en met aandacht langs de zuidkant van de Adriaen Janszkerk loopt, voel je de energie sterker worden. En bij die bruine beuk lijkt er een verzamelpunt te zijn. Het intrigeert me. Ik ben er eerder geweest met Vriendinnen en vandaag ga ik opnieuw op verkenning met één van hen. Op de een of andere manier krijg ik het gevoel dat de boom aan de noordkant van de kerk staat. Misleid door het donkere bladerdak van de bruine beuk. Aan de zonnestand lezen we af dat we in het zuiden staan. En dat hadden we kunnen weten door de uitlijning van de kerk (met de toren in het westen en de beuk er pal naast). Zouden er veel mensen gezellig op dat bankje komen uitrusten? Nodigt die plek in de schaduw uit? Tegenover de kerk heeft een kasteel gestaan. In het bewaard gebleven koetshuis wordt heden ten dage op stand getrouwd :-). We lopen over het bruggetje naar de overkant van de kerk, waar we nu door een brede sloot van gescheiden zijn. Opnieuw krijg ik een gevoel van (onbedoelde) ontoegankelijkheid. Het zicht op de kerk wordt geblokkeerd door een brede rij bomen. Een onuitgesproken signaal dat op afstand houdt. Een foto van het kasteel tegenover de kerk zie je hier (eerste foto, tweede rij). Ik heb begrepen de hoofdingang van de kerk in de loop der tijden naar de zijkant is verplaatst. Toch blijft mijn gevoel roepen dat het niet klopt.


Die bruine beuk markeert de plek waar de energie sterk voelbaar is



Op een onbestemde manier ervaar ik de plek als donker


Om 4 uur 's middags draait de zon naar het westen


De ingang in het westen wordt visueel geblokkeerd door bomen en struiken

Aan de 'overkant' van de kerk zitten  we een tijdje in het gras. Kan ook best met dit mooie weer :-). Omdat er meer ruimte is voelt het ook lichter. Als we doorlopen wordt de energie bijna twinkelend. Is dat een vrolijke plek of de invloed van de wilg waar we onder staan? We lopen een extra rondje rond de kerk. Als we een andere wilg op onze weg vinden, is er opnieuw die lichte energie. Beuk en Wilg hebben ook een verschillende symboliek en signatuur. De beuk staat graag alleen, heeft niet graag andere bomen om zich heen, en staat symbool voor oude kennis en oude geschriften. Beuk lijkt je te wijzen op wat belangrijk voor je is om vast te houden. Geldt dat ook voor zijn bruine variatie? Wilg is alleen al door zijn uiterlijk een stuk fragieler of frivoler lijkt het wel. Wilg is soepel en buigt makkelijk mee. Laat los die emoties, roept Wilg je toe, stroom mee. Laat je haren wapperen, net als mijn zwaaiende takken. Zijn het die verschillen die we ervaren? Een rondje rond de beuk wijst uit dat het ene plekje verschilt van het andere. 'Wat is het nut ervan om dit alles waar te nemen?', vraagt Vriendin zich hardop af. We zijn er in geschoold, maar wat kunnen we ermee? Misschien is het belangrijkste om te kunnen registeren dat we op een bepaald moment beïnvloed worden door onze omgeving? Dat we leren welke energie van onszelf is en wat niet bij ons hoort? En dat we het ene als prettig kunnen ervaren, terwijl het andere minder bij ons past? En dat dat per keer en per mens kan verschillen? En dat we gewoon kunnen constateren dat het een beter bij je past dan het andere? Ik wil er vaker heen, naar deze plek. Hoe voelt het in de winter? In de ochtend? In de avond? Ik heb meer dan tien jaar in IJsselmonde gewoond. Grappig dat het kerkje dan nu pas mijn aandacht vraagt :-).




Labels: , , , , , , , , , , ,

Avebury Beuk

Welkom op mijn blog

Op deze plaats wil ik graag mijn passie voor bijzondere plekken delen. Aan de ene kant voel ik me aangetrokken tot kerken en kathedralen die gebouwd zijn voor het jaar 1350. Tot die tijd werden heiligdommen op energetische plekken gebouwd. Aan de andere kant is er mijn liefde voor oude bomen en plekken in de natuur.

Met dank aan mijn kleinzoon die me hielp om deze website te realiseren.

Aanbevolen post

Het Romaanse kerkje van Wieuwerd is gelegen op een terp die al in +/- 100 na Christus bestond. In de kelder vinden we de vier gemummificeerde lichamen, die dankzij de ligging van de kerk bewaard gebleven zijn. Het wordt het geheim van Wieuwerd genoemd...