vrijdag 28 december 2012

Maan van de langste nacht



De volle maan van vandaag hoort bij de Maan van de Langste Nacht. Officieel duurt de Maan van de langste Nacht van 21 december tot 19 januari. Tussen die twee data valt de volle maan. Dit jaar is dat dus op 28 december. Na de kerst worden de dagen weer langer. Eerst bijna onmerkbaar, maar toch gaat het licht weer toenemen. Ik kijk daar altijd naar uit. Zo rond een uur of 10 was de maan helemaal vol. De maan stond in het teken Kreeft recht tegenover de zon in het teken Steenbok. De Maan in Kreeft heeft te maken met de vrouwelijke kant van de mens, met emoties, met zorg en gezelligheid. Met de Maan in Kreeft wil je dus graag zorgen voor anderen en heb je oog voor wat anderen nodig hebben. De Zon in Steenbok is  wat zakelijker en houdt graag de regels en wetten in acht. Ook Steenbok heeft het doel om te zorgen, maar doet dat vanuit een meer autoritaire kant. Hij regelt en organiseert, voelt zich verantwoordelijk voor de gang van zaken. Emoties tegenover regels dus. Of: de rolverdeling zoals die vroeger door de vader en moeder voorgeleefd werd. Vandaag was er ook een extraatje, want na een paar uur was de maan een stukje opgeschoven en kwam recht tegenover de planeet Pluto te staan (op 9 graden Steenbok). Pluto heeft de gave om diep verborgen emoties aan het licht te brengen. Emoties die je voor later geparkeerd hebt en die je natuurlijk nooit vrijwillig weer naar boven zou halen. Pluto helpt daar vandaag dus een handje bij. Terugkerend naar thema van de volle Maan zou je kunnen zeggen dat de emoties vandaag wat sterker ervaren kunnen worden. Aan de overkant staat dan de Zon in Saturnus, die je vraagt om je wat te beheersen. Herken je vandaag iets van dit thema?

zaterdag 22 december 2012

Bos in de winterstand

We maakten er een gezellige dag van. Na een Engels ontbijt stapten we in de auto om naar Zierikzee te rijden. Man en ik zijn daar samen begonnen en gaan er met regelmaat even 'opladen'. Sinds we verhuisden worden de tussenpozen wat groter vanwege de afstand, maar het blijft het een van onze leukste uitstapjes vanwege de nostalgie :-). Omdat het 21 december was wilde ik tegelijk op een mooie plek in de natuur zijn. En die plek vonden we een paar kilometer van het stadje. Bij de buurtschap Schuddebeurs is een klein bos, zomaar tussen de akkers en weilanden. Bij deze plek hoort ook een verhaal. Daarover schrijf ik hier.


De verstilde energie werd versterkt door de winterse aanblik van de donkere bomen


De bomen zien er uit alsof ze tegen de kou en de regen verpakt zijn in een leren omhulsel

 

Op de stammen zijn figuren te herkennen


Vlinder


Het oog van Horus


Knipoog


In de verte zagen we het egeltje


Onbewust van onze aanwezigheid kwam het heel dicht bij


Het rolde zich bliksemsnel op tot een bal toen ik echt heel zachtjes fluisterde: "Wat lief hé?"



Zowel op de heenweg als op de terugweg ontdekten we de kardinaalsmuts


De boom viel op door zijn kleur en  de vorm van zijn bloemen

Meer over de vorm van de kardinaalsmuts vind je hier

Schuddebeurs, het kost me een middagje surfen











Dit blog is aangepast en uitgebreid en te vinden  op:

http://jokessterrenkruid.blogspot.nl/2012/12/schuddebeurs-bos-met-een-legende.html

Schuddebeurs: bos met een legende



                         Het bos bij Schuddebeurs



Schuddebeurs: bos met een legende



Het bos bij Schuddebeurs



Schuddebeurs ligt op een steenworp afstand van Zierikzee. Heeft hier in een ver verleden een heiligdom van de godin Circe gestaan? Naar zo'n plek wil ik wel toe, alleen al om het verhaal dat erover verteld wordt....  


Herkomst van de naam

Schuddebeurs ligt op een paar kilometer afstand van Zierikzee en ik las er over in het boek 'Het Zonnejaar' van Mellie Uyldert. Op bladzijde 142 en 143 legt ze een verbinding tussen de godin Tsiertse (Circe), waarvan de stadsnaam Zierik-Zee afkomstig zou zijn met de plek waar nu het bos is. De schrijfster ontleent deze informatie mede aan twee Belgische schrijvers: De Grave en Cailleux, die op hun beurt geciteerd worden door Ernst Gideon. Zij verplaatsen het verhaal van de Odyssee naar West Europa en laten de held landen op de grens tussen Schouwen en Duiveland, toen nog gescheiden door een kreek, de Gouwe. Kort samengevat vertelt de legende dat Odysseus en zijn mannen kennis maken met de godin Circe, waarna de mannen door haar in zwijnen worden veranderd. Odysseus zelf ontkomt aan dit lot en aan het eind van het verhaal krijgen de mannen hun menselijke gedaante weer terug. Dit gaat gepaard met een geweldige kracht, waardoor het eiland met de eilanden die in de buurt liggen ervan schudden. Vandaar de naam Schuddebeurs. Ook de naam Beveland zou hieraan ten gronde liggen. De naam Schuddebeurs wordt door anderen verklaard door de tolheffing, die in vroegere tijden plaatsvond (met je beurs schudden). Ik vond een foto van het tolhuisje op de website van oude ansichten.

Het Klooster Sion

In Schuddebeurs heeft het klooster Sion gestaan (1434). Het behoorde toe aan de Kartuizer monniken. Op een luchtfoto zijn de  omtrek en de resten ervan te herkennen. 'Op de grond is er niets meer van te zien, maar waar het echt lag is vanuit de de lucht erg goed te zien: achter een huis aan de Kloosterweg te Schuddebeurs. De vertrekken, waar ooit de Kartuizer monniken zaten, staan afgetekend in de gerst'. (de fotograaf.eu). De weg rond het dorp heet dus niet voor niets Kloosterweg. Op de kruising met de Heesterlustweg staat de boerderij Zorgvliet. Resten van het klooster zijn daar gevonden tijdens het bewerken van het land. Deze informatie is terug te vinden op de website 'zevenxzeven' (verhalen bij religieus erfgoed). Dit zou betekenen dat het oude klooster in het kleine stukje bos aan de oostkant gezocht moet worden. Of om preciezer te zijn, aan de grens daarvan.

De tempel van de godin

In het boek wordt vermeld dat het klooster gebouwd is op veel oudere fundamenten van cyclopische bouw. Op die plek heeft het heiligdom van de godin dus eens gestaan te midden van eiken, zoals bij de Kelten gebruikelijk was. Het paleis van de godin was van alle kanten zichtbaar. Schuddebeurs ligt vlakbij de tempel die er ooit stond. Ik citeer: 'Er is daar een bebost heuveltje en een veldje, waar een bijzondere sfeer voelbaar is, zoals wij zelf enige jaren geleden voelden'. Kijk, en naar zo'n plek wil ik wel toe, alleen al om het verhaal dat erover verteld wordt. Een aantal dingen zijn zeker waar. De energie van het grotere bos is verstild. Dat het nou echt op een heuveltje ligt kan ik niet zeggen, maar het ligt er wel van alle kanten zichtbaar vanuit de vlakke polder. Het kleine stukje bos aan de oostelijke rand voelt anders aan. Een heuvelachtig terrein van een verdwenen buitenplaats is hier bewaard gebleven. Ook dit zal hét heuveltje waar ik  naar zoek  niet zijn. Omdat ik boeken van de aangehaalde schrijvers: De Grave, Cailleux, en Gideon zelf niet gelezen heb kan ik daar geen oordeel over vellen. Maar samen met het verhaal en de voelbare energie is het voor mij een plek waar ik zeker vaker heen zal gaan. Want met of zonder verhaal: het is een bijzondere plek.



In het bos is een verstillende energie voelbaar





Adres

Ingang grotere gebied: naast Buitenplaats Mon Plaisir: Donkereweg 72, Schuddebeurs, bij Zierikzee. De buitenplaats zelf is privé eigendom en niet toegankelijk voor publiek.





Routebeschrijving

Schuddebeurs is bereikbaar vanaf de rotonde in Zierikzee,ga  rechts de (Lange) Blokweg op. Bij ANWB bord Schuddebeurs , linksaf Sint Joostweg inslaan. Rechtsaf Donkere weg op, Parkeerplaats links naast  Mon Plaisir 

Ingang kleinere gebied: Rijd terug over de Donkere weg en ga bij de 'driehoek' (zie kaart) linksaf de Heesterlustweg op. Kort daarna is rechts de ingang naar dit natuurgebied. 

Bronnen

Het Zonnejaar - van Mellie Uyldert. P. 142, 143
Schrijver waarnaar verwezen wordt: Ernst Gideon - Homerus, zanger der Kelten 

Websites

https://www.vvvzeeland.nl/nl/schuddebeurs-oid101092/
http://defotograaf.eu/blog/klooster-sion-noordgouweschuddebeurs-na-eeuwen-weer-zichtbaar/
http://www.zevenxzeven.nl/story/show/Het-laatste-graf-van-de-Karthuizers
http://www.inoudeansichten.nl/ansichten/zeeland/p76649-schuddebeurs-1.html














zondag 16 december 2012

Rood, goud en oud

Voor onze eerste kerstboom kochten we rode en gouden ballen. Mooi vond ik dat. Stijlvol passend bij de inrichting van ons net-ingerichte-huis. Naarmate we vaker de kerstboom optuigden, kwam er meer kleur. Elk jaar mochten de Dochters iets voor de boom uitkiezen in een rode (of overwegend rode) kleur. Toen het moment kwam waarop de kerstdoos van de grootmoeder van Man naar ons kwam, breidden we het thema uit: rood, goud en oud. Ik kon dat een aantal jaren volhouden. Tot... Man met de rode telefooncel aan kwam zetten. Samen met een van de Dochters gekocht. Een jaar later gevolgd door de Vreselijke Vis.  Ja, en daarna kon ik mijn stijlvolle boom met rood, goud en oud wel vergeten. De nieuwe trend is leuk, gek en vooral junk :-). Vorig jaar kocht ik een tafelboompje en hing alle gekke, leuke junk dingen bij elkaar. Dit jaar deed ik een nieuw poging tot een-boom-in-stijl. Eerst de gouden ballen, daarna de rode decoraties, voorzichtig met de oude spullen van oma, want we zien ze bijna onder onze handen verteren. En daarna kregen alle andere spullen die we vonden een plekje in de boom. Bij elk  exemplaar hoort een verhaal. Ik ga eraan wennen. Ik ga er zelfs van genieten. Alleen die houten vuurtoren met blauwe en witte strepen komt er onder geen beding in :-)


Man zag 'Mijnheer Maan' als klein kind al in de kerstboom van zijn grootmoeder hangen


Ooit kozen de Dochters elk jaar een min of meer rode kerstdecoratie voor onze boom


Op een goede dag kwamen ze thuis met de rode telefooncel.


De Vreselijke Vis was bedoeld als grapje, maar werd uiteindelijk geadopteerd


Nog even de voorkant laten zien :-)

donderdag 13 december 2012

Tijd voor nieuwe energie

Met de nieuwe maan net achter de rug (vanmorgen rond een uur of 8) hoop ik op een periode waarin er meer energie voelbaar is. De laatste paar dagen lijkt het alsof alles zwaarder aanvoelt dan anders. Kan aan de nieuwe maan liggen, zo tegen de tijd dat die plaatsvindt is het een gegeven dat je meer naar binnen keert. Of: meer naar binnen zou moeten keren als je verstandig was en luisterde naar je lijf. Dat laatste geeft vaak problemen als het levensritme nou net activiteit van je vraagt. Toch is er meer. Gisteren was het 12-12-12. Het kan zijn dat je ook daar de uitwerking van voelt. Heb je gemediteerd om 12 minuten over 12? Heb je iets meegekregen van wat er binnenstroomde aan energie?  Kan ook de kou zijn, bedenk ik verder. Want als het heel koud is zoals vandaag wil je alleen maar een lange winterslaap houden en wakker gekust worden door de zon. Dus misschien heb ik gewoon een korte winterdip en wordt ik vanzelf weer actiever als de dagen lengen. En dat duurt nog maar een paar weken :-).


De nieuwe maan staat samen met de Zon in het dierenriemteken Boogschutter. Dus zou er een overvloed moeten zijn aan energie, aan uitdaging en actie, aan plannen en avonturen. Want Boogschutter wil graag alles uit het leven halen wat er uit te halen valt. Boogschutter leeft een beetje in de toekomst, wil groeien en wijs worden, studeren of reizen. Boogschutter is enthousiast en neemt daardoor soms te veel hooi op zijn vork. Heb je je Zon én je Maan in Boogschutter, dan kan het allemaal niet op. Soms ontstaat er een teveel. Een teveel aan enthousiasme, of een teveel aan genieten. Begrenzen is moeilijk, maar kan soms nodig zijn. Ik herken me over het algemeen wel in dat Boogschutterstuk. Plannen genoeg en idealen te over. Eindeloos bezig met het verzamelen van informatie over bijzondere plekken. Binnenkort schrijf ik een blogje over de dierenriem van Dendera. De stapel tekeningen ligt klaar. Nog even wachten, want vandaag gaat alles traag. Zelfs de computer reageert met een slakkentempo. De begrenzing is voelbaar, wat ook de oorzaak mag zijn. Dus ga ik in de parkeerstand en wacht ongeduldig op 'betere' tijden :-).

zondag 2 december 2012

21 december

21 december is een dag die al jarenlang een etentje belooft. Het is onze trouwdag en we hebben de datum spontaan gekozen. Trouwde je aan het eind van een kalenderjaar dan had dat voordelen. We werden geplaagd met het trouwen op de kortste dag, die de langste nacht met zich meebracht. Van de kou had ik die dag niet zoveel last, maar toen nog Kleine-Zus staat als bruidsmeisje bibberend op de foto's die we buiten maakten :-). Met zonnewendes had ik destijds niet zoveel. Dat kwam een aantal jaren later, toen ik me bezig ging houden met levensritmes en seizoenen. Met de winter had heb ik ook niet zoveel. Wel met de gezelligheid en de feestdagen die erbij horen. En die feestdagen beginnen dus steevast met een diner-voor-twee. Dat die 21ste december in 2012 zo belangrijk zou worden was toen nog niet in beeld. Maar vaker kwamen de berichten dat er iets bijzonders ging gebeuren. De kalenders hielden op, waarbij met name de Mayakalender genoemd werd. De piramides in Egypte hadden ermee te maken. Ondertussen komt de stroom informatie op gang, die de overgang naar een nieuw 'seizoen' benadrukt. De vierdeling die we in de kalender terugvinden heeft mijn belangstelling, omdat je die groter en groter kan maken. Van vier dagdelen naar 4 maan-weken naar vier seizoenen is de kleine cyclus die we allemaal ervaren. Dat het een cyclus is weten we uit ervaring. Na de winter komt de lente, volgt de zomer en beleven we de herfst om weer te verstillen in de winter enzovoort. We kunnen zelfs een mensenleven verdelen in vier levensfasen. Je bent jong en je wilt wat, je wordt volwassen en draagt verantwoordelijkheid, je volgroeit en wordt wijzer, je trekt je terug en verstilt. De seizoenen bestaan ook in het groot. Zo is er de cyclus van bijna 26.000 jaar, waarin we vier seizoenen kunnen herkennen. In die periode draait onze zon om een centraal punt in de Melkweg. En laten we ook in dit grote seizoen nou net in deze tijd een zonnewende bereiken. Dus staan we op een punt van overgang. De analogie kun je makkelijk doortrekken, omdat je de ervaring hebt met onze jaarlijkse seizoenen. De jaarlijkse winterzonnewende markeert een overgang van licht naar donker. Nadat de zon drie dagen opkomt en ondergaat op hetzelfde punt, worden de dagen langzaam weer lichter. Vertaal je dat naar het groot, dan zou er sprake zijn van een Grote Zonnewende, waarbij er een nieuw Groot Seizoen aanbreekt. We naderen de overgang naar het Watermantijdperk. Je kan natuurlijk zelf wel verzinnen dat dit niet met een toverstafje geregeld is. Er wordt gesproken over een tijdspanne van 1984 tot 2017. We zitten er middenin, net als Horus, die met zijn bootje op de Melkweg dobbert. Dat we de oversteek aan het maken zijn is zeker. Voorlopig ga ik op 21 december maar traditioneel lekker uit eten  :-).

P.S. Meer informatie over dit onderwerp vind je hier.

Zonnewendes in het groot

In mijn vorige blog schreef ik over de vier dierenriemtekens die het galactische kruis vormen. Daarnaast bestaat een tweede kruis dat we kunnen vormen door de equinoxen en de zonnewendes met elkaar te verbinden. Deze momenten zijn gerelateerd aan de stand van de zon op aarde. Op 21 juni en 21 december staat de zon drie dagen stil om daarna van koers te wisselen, van licht naar donker en van donker naar licht. Jan Wicherink schreef in zijn boek De Grote Galactische Conjunctie over het samenvallen van deze twee kruizen. Je moet je voorstellen dat het Galactische Kruis op zijn plaats in het universum blijft. Het andere kruis, dat ik even voor het gemak het 'Seizoenskruis' noem, wisselt heel langzaam van plaats. Dat heeft te maken met het fenomeen 'Precessie' waarbij de zon gezien vanuit het lentepunt elke 2160 jaar naar een ander dierenriemteken verschuift. Op dit moment gaat de zon langzaam richting Waterman, maar staat nog aan het eind van het teken Vissen. Waterman is een van de tekens die bij het Galactische kruis horen. Als Waterman bij het lentepunt hoort, dan valt het zomerpunt onder het teken Stier, de herfst onder het teken Leeuw en de winter onder het teken Schorpioen. In onze tijd vallen de zomerzonnewende en de winterzonnewende allebei op een punt van het Galactisch kruis. Op 21 december  a.s staat de zon in het teken Boogschutter, vlak bij de 'poort' van de Schorpioen. De Zon staat hierbij op (of in?) de Melkweg. Dat dit niet vaak voorkomt lees je in het bovengenoemde boek. Nieuwsgierig maakte ik een plaatje voor mezelf waarin ik de informatie tekende. Mijn conclusie was, dat de Zon in het midden van de Melkweg zou staan als de twee kruizen op elkaar vielen.


Op de site van de auteur vond ik een aantal plaatjes uit zijn boek terug, aan te raden voor wie meer wil weten. Van een bekende kreeg ik vandaag een link doorgestuurd van een artikel geschreven door Krijn Koetsveld. Hij verwijst o.a. naar het boek van Wicherink, maar geeft ook een paar interessante aanvullingen. Zo schrijft hij dat een aantal piramides op de wereld uitgelijnd staan met een afwijking van 23,5 graden t.o.v. de evenaar (de as van de aarde laat een  afwijking van 23,5 graad zien). En wat ik nog boeiender vind is dat hij de tijdspanne van de bekende seizoenen uitbreidt met een cyclus waarin een kosmisch seizoen 63 miljoen jaar duurt. Lezen dus zou ik zeggen. Zelf heb ik net een ander boek van Jan Wicherink besteld: Achter De 2012 Horus-Zon . Ben benieuwd :-).

woensdag 28 november 2012

En de maan is rond


Zo tegen deze tijd geeft het 'Zie de Maan schijnt door de bomen' een bijna-december gevoel. De donkere lucht, de gele net opkomende volle maan en de kaler wordende bomen luiden de winternacht in. Er vond vanmiddag een maansverduistering plaats die we niet konden waarnemen, omdat de maan pas een uur later opkwam. Deze volle maan symboliseert de tegenstelling tussen ver weg en dichtbij. De Zon staat in het dierenriemteken Boogschutter. Boogschutter wil op avontuur, heeft toekomstdromen en loopt rond met veel pijlen op zijn boog. Boogschutter is enthousiast en gaat graag op pad. Boogschutter wil graag veel weten en verkent de wereld via studie, lezen of reizen. De Maan staat in het teken Tweelingen. Tweelingen houdt het dichter bij huis. Tweeling kan meepraten en weet overal wel iets over te vertellen. Tweeling babbelt graag en wisselt makkelijk van onderwerp. Geboren met deze volle Maan is het een kunst om het midden te vinden tussen verre doelen en contacten dicht bij huis. Vertaald in de horoscoop wil je groeien en jezelf verdiepen. Je wilt wijsheid verzamelen op de manier die bij je past. Tegelijk heb je gevoelsmatig behoefte aan afwisseling en luchtigere gesprekken over de dingen van alledag. Ook zonder horoscoop kun je de energie van zo'n volle maan opvangen. Zo verloor ik vandaag mijn mooie nep-bloedkoralen ketting uit Egypte al babbelend met een vriendin op straat. Het sieraad werd me tijdens die verre reis al babbelend verkocht door een slimme koopman. Ja, echt bloedkoraal, zal ik er een lucifer bij aansteken? Nee, echt plastic, stelde mijn buurmeisje die bij een juwelier werkte vast :-). Maar wel heel mooi nep, dus of de ketting naar mij terugkeert is nog maar de vraag. Vanmorgen kreeg ik  het idee om het losse studiemateriaal dat ik in de loop van de jaren verzameld heb opnieuw te ordenen. Ik vind het essentieel om me blijvend te scholen op mijn vakgebied. De stapels zijn per onderwerp geparkeerd op onze tafel die twee meter lang is. Misschien toch een beetje Tweelingen-water bij de Boogschutter-wijn doen?


zondag 25 november 2012

De Sfinx en de dierenriem

We bezochten Egypte een tiental jaar geleden voor het eerst. Tijdens die reis verkenden we de hoogtepunten. De piramides en de Sfinx stonden vanzelfsprekend op het programma. Sfinx bewaart haar geheimen goed. Mensen zoeken naar haar betekenis en schatten haar leeftijd. Over die leeftijd is veel te doen. Want ze is oud, zeggen de alternatieve onderzoekers. Heel oud. Er is een verband met de grote ramp waarbij Atlantis onder de golven verdween.


Dat was in het tijdperk Leeuw. Inmiddels naderen we het Watermantijdperk en zijn we een halve cyclus verder (de hele cyclus duurt 25.920 jaar). Sfinx heeft een stukje Leeuw in zich, en ook een stukje Waterman. Er lijkt dus een relatie te zijn met de dierenriem. De vier tekens die bij elkaar horen zijn : Leeuw, Waterman, Stier en Schorpioen. De Adelaar wordt gezien als de opgestegen vorm van Schorpioen. Sfinx zou deze vier elementen in zich dragen. Hij heeft het lichaam van de Leeuw, de poten van de Stier, het hoofd van de Mens (Waterman) en de vleugels van de Adelaar. Sfinx is wat verweerd, dus niet alle kenmerken zijn meer herkenbaar. Om je de waarheid te zeggen mis ik bij dit exemplaar de vleugels.


Op het plaatje hierboven zijn in ieder geval het lichaam van de Leeuw en het Hoofd van de Mens te herkennen. We kochten de kaart in Caïro. Nadat we met onze groep de hele voorraad kitsch-kaarten :-) hadden opgekocht sloot de betreffende Egyptenaar zijn deuren. Ik vermoed dat hij in een kwartier een weekgeld had verdiend. Hij plezier en wij plezier :-). De vier tekens die hier genoemd worden vormen een kruis in de horoscooptekening als afspiegeling van de hemel. In het boek: De Grote Galactische Conjunctie van Jan Wicherink wordt dit het Galactische Kruis genoemd. Het bijzondere is dat de tekens Stier en Schorpioen vlak in de buurt van de Melkweg liggen. Alsof het opstapplaatsen zijn voor de reizen naar het hiernamaals (en terug). De Zonnegod Horus stak de Melkweg elke dag twee keer in zijn bootje over. Maar wat in het klein plaatsvindt, gebeurt ook in het groot. Twee keer in een grote cyclus steekt de Zon de Melkweg over. Eerder las ik dat onze Zon rond 2012 uitgelijnd stond op de Centrale Zon. Ik kon er geen plaatje bij bedenken. Maar Horus die de Melkweg oversteekt kan ik me goed voorstellen. Ik maakte een uitdraai van de sterrenhemel op 21 december a.s. Natuurlijk kun je dan niet zien waar de Zon zich bevindt. Maar als je het scherm op nachtstand zet, dan zie je, dat het bootje van Horus midden op de Melkweg vaart. De oversteek is dus begonnen. Dat dit geen jaarlijks evenement is legt de schrijver uit in zijn boek. Ik vind het een boeiende gedachte. Vertelt Sfinx ons door zijn ligging en zijn vorm over dit bijzondere moment?

Meer over de mythologie van de sfinx vind je hier.

We zijn er voor gevallen

We zijn ervoor gevallen, vanaf het eerste moment dat we het zagen. Dat groene, Franse bankje van honderd jaar oud, met twee kleppen, waaronder je van alles kan verbergen. Het stond daar gewoon op ons te wachten. Impulsaankopen doen we zelden. Man vraagt liefjes aan mij waar ik het gewilde voorwerp wil laten en als ik daar een antwoord op heb is de volgende vraag wanneer ik denk dat het verhuist naar de kringloopwinkel. Niet dat daar iets mis mee is, want daar vind je leuke dingen :-). Omdat ik ondertussen deze truc ook heb geleerd komt er zelden iets in huis waar we niet allebei iets mee hebben. Op deze koude en miezerige dag had ik een klein uitje bedacht. Ik wilde wel naar die winkelstraat met authentieke winkeltjes die zo leuk scheen te zijn. Man was er al eerder geweest met een van de Dochters en heeft de tweede Dochter al gestrikt voor een gezamenlijk uitstapje. Dus werd die koude, miezerige dag opgefleurd door gezellig shoppen. Het bankje stond in de eerste de beste winkel op ons te wachten. We namen de tijd om erover na te denken. Paste een vintage bankje in ons huis of streefden we af op een huis met mooie design meubels? We hadden die tijd echt niet hoeven nemen. Want de eerste de beste blik die we bij terugkomst wierpen op 'ons' bankje bevestigde wat we al wisten. We waren ervoor gevallen. Leuk, zei ik enthousiast tegen Man: een Frans bankje van honderd jaar oud. Recht uit een boerenkeuken,  verzon ik er zelf bij. Kán een verkoopverhaal zijn, reageerde man. In dat geval is het gelukt :-). Thuisgekomen bekijk ik kritisch de inrichting van ons huis. Vintage voor minstens de helft. Stuk voor stuk meubels waarvoor we zijn gevallen en tegenaan gelopen. Het bankje past er prima bij. Het is HET ontbrekende stuk  dat ik nou net aan Sinterklaas had willen vragen. En nou maar hopen dat hij ons keurig-opgeruimde-voor mijn gevoel-bijna-lege huis niet voorbij rijdt in de veronderstelling dat hij aan het verkeerde adres is :-).

P.S. Een blog over december 2012 vind je hier

woensdag 14 november 2012

Alles op een hoop

Het is druk in de agenda. Niet alleen met afspraken en werk, maar ook met effecten van Zon en Maan. De Maankalender is op 10 november verschoven van de Jachtmaan naar de Maan van de vallende bladeren. Dat is buiten trouwens goed te zien. De bladeren zijn prachtig gekleurd en als ik naar buiten kijk dwarrelen er blaadjes van de wilg langs het raam voorbij. Kleine tere blaadjes in vergelijking met die van de kastanje en de eik. De boom die bij de Maan van de vallende bladeren hoort is de Vlier. Daar heb ik al eerder over geschreven. Maar de overgang van de Jachtmaan naar de Maan van de vallende bladeren kan de onrust die er heerste niet verklaren. Die onrust was er niet alleen bij mij. Ik hoorde om me heen van mensen die slecht sliepen, van mensen die veel droomden, van mensen die van alles op aan het ruimen waren. Maandagochtend zag ik het laatste smalle sikkeltje van de maan in het zuiden schijnen. Eigenlijk hoef ik niet eens te kijken. Het slaapritme verandert tegen de tijd van volle en nieuwe maan. Al eens opgelet wanneer je periodes hebt van wakker liggen? Al eens geregistreerd wanneer je je dromen herinnert? Gisteren was het nieuwe Maan. Die nieuwe Maan stond in het teken Schorpioen. Schorpioen gaat over het bewust worden van emoties en het transformeren ervan. Dromen kunnen je daarbij helpen. Gisteren viel de nieuwe Maan samen met een zonsverduistering. Die was vanuit Europa niet te zien, maar wel in Noord Australië. Helaas is dat een eindje reizen voor een belevenis van 4 minuten :-). Bij een zonsverduistering schuift de maan voor de zon en bedekt hem voor even helemaal. De zon staat symbool voor je zelfexpressie en de maan staat voor je gevoel. Je bent dus even alleen op je gevoel aangewezen tijdens een zonsverduistering. En als je gevoel mag spreken kan het zijn dat je dingen op een andere manier vorm zou willen geven. Daar kun je vervolgens mee aan de slag. Bij het teken Schorpioen hoort de planeet Pluto. Pluto zet je aan tot transformatie en tot opruimen wat je niet meer nodig hebt. Hier thuis is het Schorpioen effect merkbaar. Ik struin door het huis en scan wat er weg kan, wat er weg móet. Ik droom van een huis met alleen een basale inrichting. Ik gooi alles op zijn kop, of op zijn kont, hoe je het wilt formuleren. Alles gaat eruit. Alleen planten en boeken houd ik erin. O ja, en mijn servies mag natuurlijk blijven. En mensen. Want ik ben gek op mensen om mij heen :-).



 

woensdag 7 november 2012

De slapende godin

Vorige week kreeg ik een mail van Vriendin. Ze had een boek gelezen en was er zeker van dat ik dat ook geweldig zou vinden. Het ging over Malta. Nou roept alleen de naam al een blij gevoel in me op, omdat ik het eiland in mijn hart gesloten heb. Man en ik hebben het samen een paar keer bezocht en voor Vrienden een groepsreis georganiseerd. Ik mailde direct terug dat ik de andere dag naar de winkel zou hoppen, want ik had zelfs nog een boekenbon :-). Nog geen uur later schoof ik twee van mijn basisprincipes opzij. 1: Ik koop een boek tweedehands als dat beschikbaar is. 2: Als dat niet het geval is koop ik het bij de boekhandel in onze stad. Ik bezocht de internetsite die Nederlandse boeken levert en vond een tweedehands exemplaar. Prijsverschil: 2,95. Even twijfelde ik, want een nieuw boek besteld voor half 9 's avonds zou de andere dag in huis zijn. Het boek kopen bij een particulier zou de levering over het weekend tillen, evenals een bestelling bij mijn favoriete boekhandel. Net toen ik van plan was het gebruikte boek te bestellen kwam Man in de buurt. Ik heb namelijk de gewoonte om dilemma's hardop te verwoorden en mogelijk heb ik zelfs zijn advies gevraagd :-). Je wilt het zeker morgenavond gaan lezen? was de eerste vraag. Ja, maar met dit boek gaat dat natuurlijk niet lukken, was mijn reactie. Scheelt toch 2,95 beargumenteerde ik meer voor mezelf dan voor hem en klikte het boek aan. Morgen ga je naar de stad en lunchen met Vriendin? Ik weet wat Man in gaat brengen. Namelijk dat ik tijdens het dagje samen uit absoluut geen concessies zou doen voor dat bedrag. Ik wijzigde het knopje in 'Nieuw Exemplaar' en  was vervolgens de hele zaterdagavond onbereikbaar voor anderen. Ik 'sponsde'  het boek. Ken je dat? Beginnen en willen lezen tot het uit is? Meenemen in je tas voor het geval je ergens vijf minuten over hebt? Daarna nog een keer rustig lezen en op je in laten werken? In het eerste deel is de godin van Malta aan het woord. Het tweede deel gaat over het in resonantie brengen van lichaam en ziel. Het boek heet Soul Body Fusion en is geschreven door Jonette Crowley. De slapende Godin van Malta hangt bij ons aan de muur. Opeens weet ik waar ik volgende zomer naar toe wil :-).



THE SLEEPING LADY
Maltese prehistoric art
Angela

Wie mij een beetje kent weet dat ik nu een stapel boeken over Malta klaar heb liggen op mijn bureau om er een blog over te schrijven. En dat heb ik gedaan. Deze blog vind je hier.

De Godin van Malta

In 2003 bezochten Man en ik voor het eerst het eiland Malta. Wat mij vooral trok waren de verhalen over de tempels, die tot de oudsten van de wereld behoorden. De tempels hebben ronde vormen, die geassocieerd worden met het lichaam van de godin. Ze bestaan uit reuzenblokken, passend in elkaar gezet zoals zoveel megalitische gebouwen. De oudste tempels zijn te vinden op het eiland Gozo, waar een dubbele tempel bewaard is gebleven. Om die te zien moet je overvaren. Ggantija bezit de meest 'complete' tempel met hoge muren. De vorm van de godin is goed te herkennen, zeker als je van bovenaf kijkt. Alle Maltese tempels waren van oorsprong overdekt en lieten weinig licht binnen. De ruimten tussen de binnenmuren en buitenmuren waren gevuld. Op Malta zijn meerdere vrouwenbeeldjes gevonden. In de tempel van Tarxien vonden we de Grote Moeder. Alleen de onderste helft is al imponerend. Het oorspronkelijke beeld is ooit drie meter hoog geweest.


Malta heeft behalve bovengrondse tempels ook een onderaardse tempel: het Hypogeum. Dit is uniek voor de wereld. Het Hypogeum is mondjesmaat te bezoeken. De rondleiding is computergestuurd met lampen die oplichten bij bepaalde delen van het verhaal van de gids. De schoonheid wordt verzwakt door loopplanken en ijzeren hekken. Maar toch! Hier is het beeldje van de slapende godin gevonden. Over deze godin gaat het in het boek Soul Body Fusion van Jonette Crowley. De auteur channelt de energie en de woorden van de godin Ashtatara. Zij wordt door Hubert en Dagmar Zeitlmair geïdentificeerd als de koningin van Atlantis. Zij hebben oude tabletten afkomstig uit Burrows Cave en Malta vertaald. Is Ashtatara de slapende godin die tot ons spreekt? Variaties van haar naam komen we tegen bij jongere godinnen als Ishtar, Ashtarte, Tara. Haar symbool is de zonnegraal en haar boodschap gaat over het wekken van de graalcoderingen binnenin ons. Haar verhaal doet me denken aan het sprookje van Doornroosje, diep in slaap en goed beschermd wachtend tot de prins haar wakker kuste. 


Overal vind je bij de huizen Maria-met-kind beeldjes ingemetseld. De energie van de godin op Malta is getransformeerd nog steeds aanwezig. 


zondag 4 november 2012

Blad met pootjes

Zondagmiddag, buiten regen, een boek waarin ik vanmorgen begonnen ben en Man die me verwent met koffie. Ik kijk de tuin in waar de herfst nu goed waarneembaar is. Blaadjes groen-bruin-geel gekleurd en kaalwordende takken. Onze tuin is ommuurd aan drie kanten en aan de vierde zijde ligt de serre. Die serre maakt het lekker licht en zoals vaak dwaalt mijn blik even naar buiten. Midden op de tegels ligt een gevallen blad. Denk ik. Want nadat het blad eerst minuten lang stil en bewegingsloos ligt, begint het opeens te bewegen en ontpopt zich tot een kikker. Denk ik. Want het diertje heeft een gladde huid en springt met lange poten. Maar het verrassende is dat het de herfstkleuren aan heeft genomen en lijkt op de bladeren van de druif. Het bruin en groen is met roze vermengd. De vermomde kikker ligt heel plat en heel stil op de tegels. Voorzichtig schuift hij richting hortensia's om met een laatste grote sprong onder de struik te verdwijnen.



Het verschil tussen kikkers en padden vind je op deze site. Er staat ook een stukje over de mythologie van de kikker (te vinden via de zijbalk), waarin verteld wordt dat deze dieren in het oude Egypte heilig waren. Zomaar uit de modder gekropen. Bovendien werden ze gezien als teken van vruchtbaarheid omdat ze in het voorjaar verschenen en daarmee het wassen van de Nijl aankondigden. Droom je over kikkers dan staat dat o.a. symbool voor vruchtbaarheid, moederlijkheid en verandering van situatie.  De kikker in het sprookje van de gouden bal verandert in een prins. Natuurlijk is die gouden bal ook niet zonder betekenis. Ik vind het leuk, een kikker in mijn tuin. Waar hij vandaan komt is me een raadsel. Hoe hij overleeft weet ik niet. Dát hij overleeft lijkt duidelijk, want Man heeft hem gezien toen hij nog heel klein was :-). 

 
Klaar voor de laatste sprong



donderdag 1 november 2012

Eerst bewijzen, dan geloven

"Wat je nu vertelt geldt voor het noordelijk halfrond" is wat Man me vaak voorhoudt. Logisch vind ik, want daar wonen we nu eenmaal. Dat het in de tropen en op het zuidelijk halfrond anders is weet ik ook wel. Het is een gegeven en tot deze week was er geen reden om het helemaal uit te pluizen. Verdiept in het boek 'De Leeuwenvrouw' van Linda Tucker kom ik een passage tegen die ik na wil trekken. De Leeuwenvrouw is een boeiend boek. Het is goed vertaald en de schrijfstijl spreekt me aan. Het combineert persoonlijke ervaringen en documentatie op een vloeiende manier. Een deel van het boek gaat over de Nijlmeridiaan en het verband tussen de Sfinx in Egypte en de witte leeuwen in Zuid Afrika. En dan kom ik een zin tegen waarbij ik grote twijfels heb en een eindje verder volgt een passage waarbij ik denk: nee, volgens mij maak je hier een denkfout. 'De gemeenschap van archeo-astronomen heeft echter tot op heden een belangrijk en essentieel punt over het hoofd gezien (...) En het punt is dat, ongeacht het astrologische tijdperk op het noordelijk halfrond, altijd het omgekeerde geldt voor het zuidelijk halfrond. En aangezien Leeuw en Waterman tegengestelden zijn in de dierenriem, is het Watermantijdperk op het noordelijk halfrond het Leeuwtijdperk op het zuidelijk halfrond en vice versa. Help, denk ik. Mijns inziens haal je hier dingen door elkaar. Als het op het noordelijk halfrond zomer is, is het op het zuidelijk halfrond winter. Dat wil niet zeggen dat er op het zuidelijk halfrond een ander sterrenbeeld aan de hemel staat. Als ik de horoscoop voor een baby geboren in Oslo, Rotterdam, Caïro en Durban* zou maken, dan staat de Zon in alle vier de horoscopen op 14.10 graden Maagd (6 september 11.00 uur). En dat heeft weer te maken met het feit dat alle vier deze steden op dezelfde lengtegraad liggen en het overal even laat is. De tijden kan je controleren op de deze website. Met de volgende uitspraak heeft de schrijfster gelijk: 'Aangezien de nachteveningen de momenten in het jaar zijn waarop dag en nacht even lang zijn - en wel de enige momenten per jaar - waarop de stralen van de zon de aarde op elke lengtegraad op precies hetzelfde moment raken (...)'. Ik zocht de tijden van de zonsopgang en de zonsondergang voor de vier steden op via het programma Winstars (versie 0.1). Caïro en Durban baden in hetzelfde zonlicht.
Zonsopgang 20 maart 2012: Oslo: 6.14, Rotterdam, 6.44, Caïro: 4.59, Durban: 5.00
Ondergang 20 maart 2012: Oslo: 18.31, Rotterdam: 18.55, Caïro: 17.06, Durban: 17.08
Op alle plekken schijnt de zon iets langer dan 12 uur. Dit geldt ook voor 22 september.
Het verschil tussen zomer en winter kan op dezelfde manier in beeld gebracht worden:
21 juni: Oslo: zon op: 2.54, zon onder: 21.44: meer dan 18 uur licht.
21 december: Oslo zon op: 12.12, zon onder: 15.12: 6 uur licht
21 juni: Durban: zon op: 5.52, zon onder: 16.05: 10 uur licht.
21 december: Durban: zon op: 3.52, zon onder: 17.57: bijna 14 uur licht.
Zou ik nu ook nog moeten bewijzen dat het Vissentijdperk voor de hele aardbol geldt en dat we met zijn allen het Watermantijdperk ingaan? Want daar is dit hele verhaal om begonnen :-)


Lang geleden had ik de gewoonte om aantekeningen te maken in mijn boeken. Eerst met gele markeerstift, later met pen. Man vond dat dat niet kon en ik vond het handig terugzoeken. Tegenwoordig gebruik ik bij uitzondering potlood of een 'pijltje'.  Ik twijfel: zal ik op de betreffende bladzijde toch met grote letters 'Nee!' schrijven en het met geel markeren?

* Oslo: 59.56 Noord, 10.45 Oost. Rotterdam: 51.55 Noord, 4.29 Ooost, Caïro: 30.03 Noord, 31.15 Oost, Durban: 29.56 Zuid, 30.56 Oost.

Wéris en de zonsopgang in de herfst

Op 22 september om 16.49 uur begint de astronomische  herfst, waarop dag en nacht even lang zijn.  Met de meteorologische herfst op 1 september heb ik niet veel. Dat is voor mij meer een teldatum voor de weerkundigen. Herfst betekent voor mij: weer in het donker wakker worden. Wandelen op het strand met je haar in de wind. Lopen door het bos en genieten van de geur van de blaadjes die vallen. Paddenstoelen vinden en zoeken naar de rood-met witte exemplaren die voor mij de-enige-echte paddenstoelen zijn :-). We vonden er talloze in het bos bij Wéris, toen we vanaf de Pierre Haina aan de andere kant van de heuvel afdaalden. Een foto ervan vind je hier. De steen werd elk jaar witgekalkt door de bewoners van de streek. Ze deden dat niet voor niets. Bij de steen hoort een legende, die je op deze site kunt vinden. De zonsopgang op de dagen van de equinox (herfst en lente) wordt gemarkeerd door de lijn tussen de Pierre Haina en de Noordelijke dolmen van Wéris. Die lijn zou dus Oost-West moeten lopen, want op deze twee dagen komt de zon pal in het Oosten op. Hier vind je een staatje met de tijden van opkomst en ondergang op de zonnewendes en equinoxen. Met de paddenstoelen in gedachten maak ik alvast plannen voor een nieuw uitstapje naar Wéris :-).


Rood met witte stippen: de enige echte paddenstoel


Meer over Wéris vind je hier

De dierenriem van Dendera

Ik bezit een mooie ingelijste papyrus met de dierenriem van Dendera en wilde die lijst verplaatsen van de bovenverdieping naar de benedenverdieping. Er was echter geen geschikte plek om hem aan de muur te hangen. Dus verzon ik een list. Ik verwijderde een plank uit een van mijn drie boekenkasten en maakte zo ruimte voor de lijst. De actie stemde me tevreden. Althans, zolang ik in de richting van de boekenkast bleef kijken. Want als ik me omdraaide werd ik geconfronteerd met de stapels boeken die ik ergens anders moest zien te parkeren.

Peinzend kijk ik naar de stapels die op tafel liggen. Een boek erin = een boek eruit geldt dit keer niet vind ik. De boeken op de opgeofferde plank gaan over Egypte en kunnen echt niet weg. Bovenop een van de stapels ligt het boek De astrologie van het oude Egypte  van Albert Slosman. In dit boek geeft Slosman de dierenriem een heel oude datum mee. 'Op de dierenriem van Dendera is het begin van de spiraal de Leeuw en het einde de Kreeft, zoals we duidelijk op de tekening (...) zien' schrijft hij op bladzijde 214. Dat verwijst naar de ondergang van Atlantis. Dit boek mag zeker niet weg! De visie van Slosman wordt niet door iedereen gedeeld, maar boeit me sterk. Ik heb de tempel van Dendera in Egypte een aantal jaar geleden bezocht. De dierenriem bevindt zich op het plafond van een van de mysteriekapellen op het dak van de tempel. Het  is een kopie en de echte dierenriem hangt in het Louvre. Dat wil zeggen: zou in het Louvre moeten hangen. Want de keer dat we erheen gingen om hem te bekijken bleek hij helaas opgeborgen in een depot en werd niet tentoongesteld :-). Ik leg het boek opzij om te herlezen en droom van een grotere boekenkast. Man schiet me te hulp.  Hij kent mijn probleem. We verplaatsen een smal side-tafeltje naar de voorkamer. Daar kan ik de boeken tijdelijk op parkeren. Voor even ben ik gered :-).

Er zijn van die dagen

Er zijn van die dagen dat ik mijn planning in het honderd laat lopen. Van die dagen waarop je de dingen die je wilde doen opzijschuift in de wetenschap dat er een moment komt dat je onder tijdsdruk komt te staan en dan uiteindelijk een topprestatie levert. Zo'n dag dus. Ik skipte de voorbereiding voor een lezing over de Vlier die ras nadert. Na de boodschappen en een telefoongesprek speelde ik met Kind en Co. At mee uit hun restaurantje, hielp met het bouwen van een meccano auto en kleurde op verzoek delen van hun kleurplaat. Het werd een leuke dag. Ik vond mooie foto's van een reis naar Wéris in een mandje en skipte de Vlier opnieuw. Want die reis werd iets bijzonders en de foto's maken de herinnering wakker. In Wéris is het sterrenbeeld de Grote Beer geprojecteerd op de aarde. Ik las er voor het eerst over in het boek Raadselachtige Ardennen (meer informatie hier). Een tekening ervan vind je onderaan  op deze site. Ik heb die wandeling meerdere malen gemaakt: met ons gezin, met Man en met een kleine groep. Zo'n wandeling is op zich al leuk en de omgeving is prachtig. Hoog op de Pierre Haina, die eenmaal per jaar wit werd geschilderd kun je genieten van een prachtig uitzicht. In het najaar vind je er tientallen rood-met-witte-stippen paddestoelen als je via het bospad aan de andere kant  de heuvel afdaalt. Het Duivelsbed lokt uit tot even proberen en de voetstap van Pas Bayard  is even zoeken. Wat de wandeling met de groep zo leuk maakte was dat we achtervolgd werden door een kunstenaar, die foto's maakte van een beeld van Isis op de megalieten. Het kan ook zijn dat hij vond dat wij hém achtervolgden :-). Hoe het ook zij, we kwamen hem op elke plek weer tegen. Hij wilde een expositie samenstellen van foto's met het Isisbeeld op de steenformaties. Die expositie hebben we nooit meer kunnen achterhalen, maar omdat we elkaar steeds opnieuw tegenkwamen konden we zelf deze herinnering vastleggen. Ik vind het fantastisch, dat Egyptische beeld op die Keltische plekken. Het geeft een magisch effect.


 Deze foto's werden gemaakt bij de zuidelijke dolmen.


Wat me intrigeert is de reden waarom de megalieten zoveel duizend jaar geleden werden geprojecteerd in de vorm van de Grote Beer. En als dat niet zo zou zijn, waarom wij dan die uitleg geven aan die verzameling stenen  die toch samen een geheel vormen. Ik blijf een passie houden voor magische plekken. Ja, en de Vlier, daar kom ik nog wel aan toe. In noodgevallen moet ik maar tijd máken :-).

Hier ga ik onderzoek naar doen

Deze week heb ik een paar dagen alle tijd van de wereld. Ik heb geweldige plannen voor die dagen. Ik ga onze reis van een paar weken geleden uitwerken. Man had als verrassing een paar dagen Vézelay geboekt. Dat ligt in Bourgondië en er staat een prachtige basiliek. De combinatie van vakantie en basiliek alleen was al voldoende om vol verwachting in de auto te stappen en niet al te moeilijk te doen over de afstand van  700 kilometer. We vertrokken om vijf uur en zagen Venus en Jupiter nog een tijdje prachtig schitteren aan de hemel. Om twee uur waren we ter plekke en sloeg de magie toe. De omgeving was lieflijk, het tempo leek vertraagd, we hadden vier dagen zon en alle tijd van de wereld. Gewoontegetrouw hadden we ons fototoestel thuis laten liggen met als voordeel dat we alle energie konden besteden aan de omgeving en de indrukken ter plekke konden verwerken. De basiliek is gewijd aan Maria Magdalena en staat boven op een heuvel. Als je er gevoelig voor bent merk je dat er verschil  in energie is op bepaalde plekken. Ik wilde daar meer van weten. In een van de winkeltjes had ik een Frans boekje gezien waar een plattegrond in stond met getekende leylijnen. Maar mijn Frans is in de loop van de jaren behoorlijk weggezakt en ik wist bijna zeker dat dit een boekje zou worden dat alleen maar plaats in zou nemen in onze boekenkast. Mogelijk zou ik de vier plaatjes eruit knippen (ik ben een verbruiker) en dat was het dan. Ik heb heel veel boeken, die verdeeld zijn in drie kasten. Man heeft de regel ingesteld dat er geen kasten bij kunnen. Volgens mij kan dat best, maar ik houd me aan de regel. Ik smokkel wel een beetje, want de boeken die ik aan het lezen ben of snel aan de beurt komen, heb ik op stapeltjes op een klein kastje gelegd. Dit wordt gedoogd :-). Voor de rest geldt: boek erin, dan boek eruit. Ik ben een keer of vier terug geweest naar het winkeltje en nam toen de gok om het boekje te laten liggen en thuis te kijken of er iets op internet te vinden was. En ja! Ik had meer dan geluk. Ik vind de plattegrond van de leylijnen op deze site en  krijg toestemming van de auteur om hem op mijn blog te plaatsen.



Na een paar uur 'studeren' op Vézelay ligt mijn bureau vol met boeken, aantekeningen, uitgeprinte plattegronden en foldermateriaal. Want ik heb in de loop van de jaren al veel informatie over kathedralen en aanverwante onderwerpen verzameld. Hier ga ik onderzoek naar doen, roep ik enthousiast als ik terug kom van een geslaagde reis. Moet je eerst kijken of iemand anders dat al gedaan heeft, reageert Dochter liefjes. Maar ik kan ook onderzoeken wat er allemaal al over gevonden is, probeer ik dan. Moet je eerst kijken of iemand dát al gedaan heeft, is het antwoord. Ja, als ik mijn boekenkast bekijk kan ik wel voorspellen dat er meer mensen hun best hebben gedaan om informatie te verzamelen. Een blog dan maar, besluit ik. Een blog dat zich richt op het onderzoek naar al die bijzondere plaatsen waar ik geweest ben of nog naar toe ga. Want ik ben nog lang niet uitgereisd :-).

Het magisch Avalon

In Engeland ligt het legendarische Avalon. Het eiland waar de gewonde koning Arthur naartoe gebracht zou zijn per boot. Het was omgeven door water en lag verscholen in sluiers van mist. Avalon betekent 'appel' en mensen wijzen het stadje Glastonbury aan als plaats waar het zou liggen. Voor mij is Glastonbury een bijzondere plaats, omgeven met veel mystiek. Die mystiek trekt als een elastiekje aan me als ik in de buurt ben. Een van de plekken die we afgelopen mei bezochten was de Tor. Boven op de Tor staat de Michaels toren. Je kan deze toren al van heinde en ver zien. Dit jaar gingen we speciaal naar de Tor om foto's te maken van de Michaels toren. Kind zat met Man foto's te kijken in het boek Witte wieven en elfen van Ruud Borman. Kind was gefascineerd door een afbeelding van de toren en kwam erop terug in de dagen daarna. Wij beloofden er een foto van te maken als we er waren. Dat hebben we gedaan.



De vraag is of dat verstandig was. We werden tot op ons hemd kletsnat en waaiden uit ons hemdje. Vreemde combinatie van twee gezegdes trouwens :-). We realiseerden ons pas dat het érg hard waaide toen we al halverwege de berg waren en het te laat was om rechtsomkeert te maken. Bovenop raasde er  een regelrechte storm. We konden ons nauwelijks staande houden. Wel eens op een berg gestaan waar je bijna afwaait? Eenmaal beneden durfden we weer grapjes te maken. We wilden een foto maken voor Kind. Dat hadden we hem beloofd. Maar nooit eerder hadden we Glastonbury aangetroffen in aanhoudende regens met stormachtige wind. De Tor heeft een krachtige, energieke energie. Als je fit genoeg bent ren je hem op. De Michaelstoren kijkt uit over Avalon. Dick van den Dool schrijft in zijn boek Langs mysterieuze plaatsen in Zuidwest-Engeland  dat hij samen schreef met Wigholt Vleer: 'De Tor is overweldigend. De energie op de plaats van de oude St. Michaels toren is werkelijk zeer heilzaam, genezend en krachtverwekkend, zowel vrouwelijk, met een maanintentie als ook zonnig, mannelijk, krachtig. De Tor is terecht een bedevaartsplaats (.....)'. Ja, dat van dat elastiekje dat me steeds weer naar die plek trekt klopt dus wel :-).

dinsdag 30 oktober 2012

Het verloren ritme


Laatst vond er in onze regio een lezing over Germaanse tradities plaats. De lezing werd gegeven door Per Lundberg uit Zweden. Het was me even ontgaan dat de lezing in het Engels gegeven werd. Even niet de link gelegd tussen een spreker uit Zweden en de Nederlandse tekst in de aankondiging :-). Bijna aan het eind van de avond tekende Per een cirkel met een kruis erin, waarna hij de zonnewendes en de equinoxen (herfst en lente) bij de assen schreef. Daarna tekende hij een tweede kruis, waarmee hij de cirkel in achten deelde. Kijk, legde hij uit. Afhankelijk van het licht vierden we hier een feest voor het zaaien en oogsten. Aan de andere twee kwam hij niet meer toe. Of ík kwam er niet meer aan toe. Dat verhaal ken ik, dacht ik op het moment dat Per eraan begon. Dit verhaal is vergelijkbaar met het Keltische Wiel en de acht feesten die elkaar daarin opvolgen. Grappig dat dit ook een Noord-Europese traditie bleek te zijn. Met Halloween voor de deur besloot ik eens even verder te zoeken en kwam tot de conclusie dat de vier ontbrekende feesten ooit tot de landbouwfeesten gerekend werden. Die feesten vonden plaats op 1 februari, 1 mei, 1 augustus en 1 november en werden algemeen gevierd toen het leven nog sterk bepaald werd door de natuur. We zijn die feesten trouwens nog niet helemaal vergeten, want we vinden ze alle vier terug op de kerkelijke kalender. Op 1 februari is het Maria Lichtmis (Keltische Imbolc) en op 1 mei vinden we het  meifeest (Beltane) terug onder de naam Walpurgisnacht (Walpurga is een heilige). 1 augustus volgt met het Sint Pietersfeest en 1 november vieren we Allerheiligen, op 2 november gevolgd door Allerzielen. Op 1 november begon het Keltische Nieuwjaar. Met Allerheiligen staan we stil bij de mensen die we verloren hebben. We eren de doden op het moment dat de sluier tussen de werelden voor ons op zijn allerdunst is. Soms zetten we kaarsjes op het graf om onze voorouders te verwelkomen. Halloween is de Engelse naam voor Allerheiligenavond. Het feest wordt gevierd op 31 oktober, de avond voor Allerheiligen en is uit Amerika overgewaaid. We maken maskers van pompoenen of zetten ze in de vensterbank met een lichtje erin. In mijn jeugd was het feest onbekend. Zelf heb ik dus nooit zo'n masker gemaakt, laat staan iemand laten schrikken :-).



De afbeeldingen kun je downloaden op deze site.
Hier vind je een stukje over het vieren van Halloween.















zondag 28 oktober 2012

Volle Maan in oktober

Maandag 29 oktober is het rond 8 uur 's avonds volle maan. In de loop van de dag verlaat de Maan het teken Ram en komt in het teken Stier. Volle Maan betekent dat de Zon en de Maan recht tegenover elkaar staan. Daarmee staan ze in tegengestelde tekens en zijn elkaars tegenpolen. Tussen 24 oktober en 22 november staat de zon (dit jaar) in het teken Schorpioen. Schorpioen is een waterteken en heeft met emoties te maken. Als 'Schorpioen' ben je heel gevoelig voor emoties. Je hebt een extra zintuig voor het opsporen van emoties bij anderen en kan als de beste je eigen emoties voor een ander verborgen houden. Tegelijk kan je heel kwetsbaar zijn voor emoties en die lang in je geheugen bewaren. Tot er een moment komt dat je revanche kan nemen en dat dan weer doet op een moment dat de ander dat helemaal niet verwacht. Als Schorpioen zoek je naar diepgang en neemt je geen genoegen met oppervlakkige informatie. Het zoeken naar verborgen informatie geeft je voldoening. Emoties en diepgang spelen dus een belangrijke rol voor de Schorpioen. Word je nu bij volle Maan geboren, dan staat de Maan in het tegenovergestelde teken. De Maan heeft te maken met de manier waarop je je geborgen voelt en je veiligheid zoekt. Maan in Stier geeft de behoefte aan zekerheid. Stier is een aardeteken. Je hebt een plekje nodig waar je je thuis voelt en je houdt van mooie dingen om je heen. Bij deze volle Maan gaat het om het midden zoeken diepgang en emoties aan de ene kant (je zelfexpressie), en zekerheid en rust aan de andere kant (je geborgen voelen). Even 'vertaald' kan het kind de diepgang en de zochttocht met zijn vader delen en de rust en zekerheid bij zijn moeder zoeken. Variaties genoeg, dus pin je niet vast op dit ene voorbeeld :-).

zaterdag 27 oktober 2012

Dwalen door het bos

Met zijn vieren gingen we op pad en volgden het smalle weggetje waarvan het eind mysterieus in de mist verborgen lag. Vriendin kent het bos op haar duimpje en gidste ons naar mooie plekjes. Haar aanwezigheid zorgde ervoor dat we onbelemmerd door het bos konden dwalen. Draai mij een kwartslag en ik verlies mijn oriëntatie :-).


We kwamen langs grote varens, waarbij we het gevoel kregen dat je er nooit, maar dan ook nooit doorheen zou kunnen. Zoiets als je tegenkomt in het boek We gaan op berenjacht: 'We kunnen er niet onderdoor, we kunnen er niet overheen, we moeten er wel dwars doorheen'. Wat we natuurlijk niet deden en zelfs niet probeerden. De varens zagen er zelfs in hun herfsttooi overweldigend uit.


We wijzigden de route toen we langs een 'Roodkapjesbos' kwamen. Alleen de bloemen om te plukken ontbreken, dus hier valt voor de wolf niets te verleiden :-).


We kwamen prachtige stukken hout tegen waar we draken met vleugels in zagen.


We ontdekten paddenstoelen die nauwelijks opvielen tussen het gevallen blad .


We kwamen op een plek waar het licht door de varens naar boven leek te schijnen. Nee, er was geen zon en vergelijk de kleur maar met de foto hierboven. Een  plek met verborgen zonneschijn.


We vonden paddenstoelen die een heksenkring vormden.


We hernieuwden het contact met de lapjesplataan die de heilige eik verving. En omdat we heel stil en rustig waren geworden konden we de energie die hij uitstraalde goed waarnemen.


Varens als grenswachters, een gevleugelde draak, een lichtplek, een heksenkring en een boom die zijn energie met je deelt. Onze zintuigen namen het over van ons denken. Was het daarom dat het bos een paar van zijn geheimen met ons deelde? 

Plaats van bestemming was het Liesbos in Breda. Een eerder blog over dit bos vind je hier.