Sterrenkruid Altijd op zoek naar krachtplaatsen en verhalen

dinsdag 21 juni 2016

Die dag ga ik op kerkenpad

Half slaperig stap ik om zes uur in de auto. Man gaat een dagje brood bakken bij de Bisschopsmolen in Maastricht en ik heb bedacht dat ik de St. Servaasbasiliek wil bezoeken. Nog voor negenen sta ik op een bijna verlaten Vrijthof. Een eveneens vroege bezoekster fotografeert de kerk en brengt me op een idee. Stil en leeg ligt het plein te wachten op de drukte van de dag.

De St. Servaasbasiliek is gebouwd boven het graf van Sint Servaas. Hij was de eerste bisschop in Nederland en werd in het jaar 384 in Maastricht begraven. Dat gebeurde buiten de stad, langs de heerweg, zoals dat in de Romeinse tijd gebruikelijk was. Talloze pelgrims bezochten sindsdien deze plek om hem te vereren. Boven het graf werd een kleine, houten kapel gebouwd, die later vervangen is door een stenen kerk. De huidige basiliek heeft in de loop der tijd een aantal uitbreidingen ondergaan. In de schatkamer worden relieken bewaard van Sint Servaas, samen met die van andere heiligen. Mijn belangstelling gaat voornamelijk uit naar de crypte en het leycentrum.


Het Vrijthof in de vroege ochtend, met de St. Servaas en de St. Jan

Om negen uur is de kerk nog niet open voor bezoek. Wel kan ik even een kijkje nemen in de galerij en een kapel. De ingang van de kerk ligt op het noorden en even ben ik gedesoriënteerd. Mijn gevoel voor richting is niet optimaal en ik ben niet gezegend met het bekende postduiveninstinct. Recht voor me een galerij, rechts van me een kapel waar een dienst gehouden wordt en links een gang die de hoek om lijkt te gaan*. De ligging van de kerk is nog niet duidelijk, maar de plattegrond die ik later scoor helpt me enorm.

Mijn eerste verkenningstocht heeft de twee westertorens als doel. Ertussen is een sterk leycentrum** en het lijkt me goed om daar te beginnen. Een rondje rond de kerk brengt me op de goede plek. De westkant wordt versterkt met grote steunbogen, met in één daarvan een nis met een zittende madonna-met-kind. Aan de andere kant van de straat traceer ik een beeld van Maria aan de gevel, eveneens met kind. De energie tussen de twee torens is voor mij aan de buitenkant niet echt voelbaar, maar ik heb goede hoop dat het binnen beter lukt. Aan de zuidzijde kom ik langs een portaal met beelden aan de muur, in de sfeer van de Franse kathedralen. Het ziet er mooi uit. Het hek ervoor is gesloten en ik besluit met een foto te wachten tot later op de dag. Ik vervolg mijn tocht door een straatje tussen de Sint Janskerk met zijn rode toren en de Sint Servaas door naar het Vrijthof. Het werd in de volksmond 'Het Vagevuur' genoemd en heeft nu een eigen naambordje. Onderweg kom ik een prachtig bewerkt kruis tegen, met Armeense decoratie. Daarna is het even tijd voor koffie :-), waarna ik een bezoek breng aan de VVV.

Terug op het Vrijthof schuif ik met mijn plattegrond heen en weer om een goed beeld te krijgen van de ligging van de Sint Servaaskerk. Vanaf het terras is dat minder moeilijk, want ik kijk tegen het koor aan, dat traditioneel in het Oosten gesitueerd is. Binnen is het nog even zoeken, maar na het passeren van de lange-gang-links-met-hoek-naar-rechts kom ik door een zware deur in de eigenlijke kerk. Als eerste breng ik een bezoek aan de crypte. Als enige bezoeker heb ik alle tijd en ruimte. De crypte is oud en de vloer bestaat uit kleine gekleurde tegeltjes. In tegenstelling tot de basiliek van St. Hubert zijn deze niet door pelgrims als aandenken meegenomen. Van de zes pilaren heeft er één een afwijkende kapiteel. Kijk, vroeger zou me dat niet opgevallen zijn, maar door de tijd heen leer ik naast het voelen om ook te kijken :-). De rij stoelen bij de laatste pilaar is omgedraaid, waardoor je richting het graf van Sint Servaas kijkt. Ik blijf nog een tijdje genieten van de rust en ga dan naar de bovenruimte. Op zoek naar het westen kom ik terecht bij het orgel. De plek tussen de torens is niet toegankelijk, maar in ieder geval ben ik in de buurt. Hier voel ik de energie wel beter, in aanmerking genomen dat ik weet waar ik moet zoeken voelen. Na mijn bezoek cirkel ik nog wat om de kerk heen en mis daarbij het Bergportaal aan de zuidkant, dat nog op mijn lijstje stond. Dat is jammer, want daar is ook een labyrint, gebouwd in de 19e eeuw. Kijk je naar de beelden, mis je de vloer. Kan alleen mij overkomen.  Een afbeelding ervan vind je hier.  In de kerk zelf heeft ooit ook een labyrint gelegen, aldus de informatie op deze site. 

Mijn kerkenpad voert de rest van de middag nog langs de Sint Janskerk en de Basiliek Onze Lieve Vrouw 'Sterre der Zee'. De Sint Janskerk is overzichtelijk en werd oorspronkelijk gebouwd als doopkapel voor de Sint Servaas. Onder de ramen in het koor zijn oude kraagstenen  aangebracht met de afbeeldingen van de twaalf apostelen. In dezelfde ruimte zijn drie schilderingen van 'Het Lam Gods' te bewonderen. De Sint Jan is in Maastricht de kerk met de meeste grafstenen, 115 in getal. Genoeg redenen om even binnen te wippen. 

De Basiliek Onze Lieve Vrouw 'Sterre der Zee' vormt het sluitstuk van mijn bezoek.  De aanblik van het Mariabeeld in het zijportaal van de kerk is prachtig. Binnen is het donker en de kerk maakt vandaag letterlijk een gesloten indruk. De crypte en de kruisgang zijn niet toegankelijk. De blauwe hemel in het koor wordt tijdelijk verlicht als je een munt in een apparaatje stopt. Hetgeen ik ook prompt doe, want het is de moeite waard en zo zie je nog eens wat :-). Toch heeft de donkere kerk een verrassing voor me in petto. Er staat een Mariabeeld met rode jurk en blauwe mantel. Die rode kleur werd aan de vruchtbare vrouw toegekend, totdat ze haar symbool van passie moest verruilen voor het maagdelijke, hemelse blauw. Als ik nog even plaats neem om indrukken in me op te nemen valt mijn oog op een fresco op een van de pilaren. Een tweede verrassing na die eerste momenten van teleurstelling. En gek genoeg, als ik over het middenpad van deze kerk naar het koor loop, voel ik een duidelijke energie. En dat staat nou weer niet genoemd in de berichtgeving :-). Buiten gekomen wacht ik in het zonnetje tot het tijd is voor de terugreis. Meer dan tevreden stap ik om vijf uur in de auto richting huis. Uit de achterbak komt de geur van versgebakken brood.


De ingang van de kerk ligt in het noorden 

Het beeld van St. Servaas op het plein bij de hoofdingang


De galerij bij binnenkomst 


Mariabeeld aan de gevel van de overkant van de straat


De twee westelijke torens in beeld


Overbrugging met steunbogen


Zittende Madonna met kind in  een nis van de steunboog


Het prachtig bewerkte kruis aan de zuidkant


De crypte met zijn pilaren


Een van de pilaren heeft een afwijkende versiering


De tegelvloer is nog compleet, met sporen van slijtage door het gebruik


De rij stoelen bij de laatste pilaar is gedraaid


 Graf van Sint Servaas


Kraagsteen apostel Petrus (met sleutel) in de Sint Janskerk


Fresco van 'Het Lam Gods' in de Sint Janskerk


Maria met de rode jurk


Het rood is beter te zien als het licht even aan is




   * Een plattegrond met uitleg vind je op de site van de basiliek. Kies voor 'Wandeling door de kerk'.
** Leylijnen en leycentra in de lage Landen - Wigholt Vleer p.195

Labels: , , , , , , , , , , , , , , ,

woensdag 1 juni 2016

De Vrouwe, de grot en de bron

Het is half 12 en de kerk gaat tussen 12 uur en 4 uur dicht. De nieuwe busmaatschappij in Malta worstelt met rijtijden en een te grote stroom aan toeristen, waardoor we net tegen sluitingstijd aankomen. Geen nood: we hebben al een lunch in gedachten om de wachttijd te overbruggen :-). Twee bordjes die toch duidelijk bedoeld lijken te zijn voor toeristen wijzen in tegengestelde richting. Het ene naar de kerk, het andere naar de andere kant van de straat. Het eerste verwijst naar de 'Sanctuary of Our Lady of Mellieha', het tweede naar de 'Chapel of Our Lady of the Grotto'. Even zijn we in verwarring, maar laten ons dan leiden door het open hek aan de overkant. Het geeft toegang tot een trap die afdaalt naar de grot die het doel is van ons bezoek. We staan even stil bij de olijfboom op een tussen-platformpje en dalen verder af naar de crypte. Achterin vinden we het witte beeld van de Vrouwe van de Grot, met het kind op haar arm. Onder haar voeten wordt stromend water aangevoerd door smalle kanaaltjes en gangetjes. Er heerst een serene stilte. Voor het beeld van Maria branden kaarsjes, in nissen aan de rechterkant staan oude beelden. Aan weerszijden van de trap hangen ex-voto's, met gebeden en dankzegging voor wat diep gewenst wordt of vervuld is. Op een houten balk heeft een vrouw de vraag om een baby te mogen krijgen ingekrast. Maria doet de hoop weer leven. Getuigen hebben het beeld in 1887, 1888 en 1948 een kruisje zien slaan. Dat heeft de stroom bezoekers vergroot. Er vinden hier wonderen plaats en pelgrims vinden tot op vandaag  hun weg ernaar toe.


We dalen de trap af naar de crypte.


Aan het eind van de grot vinden we Maria met het kind



Stromend water in de grot, aangevoerd door smalle kanaaltjes en gangetjes.


Rechts staan nissen met oude beelden




Aan weerszijden van de trap hangt de muur vol met ex-voto's


Vragen en dankzegging voor wonderen  

De bovengrondse kerk wordt aangeduid als de Sanctuary of Our Lady of Mellieha. Ondanks de officiële sluitingstijd kunnen we gewoon naar binnen wandelen. Ook dat is dus mogelijk in Malta :-). Een fresco van Maria met kind in Byzantijnse stijl staat centraal. Het wordt toegeschreven aan de apostel Lucas, die het geschilderd zou hebben na de schipbreuk met Paulus op Malta, maar waarschijnlijk is het van latere datum. In tegenstelling tot de sobere grot vinden we hier pracht en praal. Op de een of andere manier past het niet voor mijn gevoel. Wat moet die Vrouwe met zo'n rijk versierde kerk? De Vrouwe, de grot en de bron, ze horen bij de aarde en liggen voor mij op een diepere laag. 

 

De Sanctuary of Our Lady of Mellieha.


De rijk versierde kerk

 

Het fresco van Maria met kind rechts


Netwerk van Maria bedevaartplaatsen


Ex-voto's aan de wanden


Plein voor de kerk


Maria met kind op de rechterarm


Doorkijkje naar de zee


Een van de vele beelden van de apostel Paulus


En voor de volledigheid de 'Door of Mercy'

The Sanctuary of the Lady of Mellieha
Informatie over Mellieha



Labels: , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Avebury Beuk

Welkom op mijn blog

Op deze plaats wil ik graag mijn passie voor bijzondere plekken delen. Aan de ene kant voel ik me aangetrokken tot kerken en kathedralen die gebouwd zijn voor het jaar 1350. Tot die tijd werden heiligdommen op energetische plekken gebouwd. Aan de andere kant is er mijn liefde voor oude bomen en plekken in de natuur.

Met dank aan mijn kleinzoon die me hielp om deze website te realiseren.

Aanbevolen post

Het Romaanse kerkje van Wieuwerd is gelegen op een terp die al in +/- 100 na Christus bestond. In de kelder vinden we de vier gemummificeerde lichamen, die dankzij de ligging van de kerk bewaard gebleven zijn. Het wordt het geheim van Wieuwerd genoemd...