De basiliek is gebouwd tussen 1195 en 1495, maar op deze plaats moet al veel vroeger een kerk gestaan hebben. Het was volgens de legende de plaats waar het lichaam van Saint Quentin begraven is.  Quintinus kwam oorspronkelijk uit Rome en was een martelaar uit de 3e eeuw. Hij werd vervolgd en onthoofd op de top van een heuvel, waarna de resten van zijn lichaam in de moerassen van de Somme werden geworpen.  

Daar werd zijn lichaam zo'n 50 jaar later gevonden door Eusebia. Zij was een rijke, blinde, Romeinse vrouw die door een engel naar de oevers van de Somme geleid werd. 

Er werden bubbels gezien waarna het lichaam van Quentinus (met zijn hoofd intact) aan de oppervlakte verscheen. Dat was ook het moment waarop het wonder geschiedde. Eusebia kreeg haar gezichtsvermogen terug. Zij besloot om Quentinus in de stad Vermand te begraven. Die stad lag een eindje verderop. Maar zover kwam het niet. De ossen die de lijkwagen moesten trekken stopten op de top van de heuvel waar Quentinus onthoofd was en verzetten geen poot meer. Dus werd hij op die plek begraven. 

Die bubbels in het water zitten me toch een beetje dwars. Want Eusebia was blind. Had de begeleidende engel dan de bubbels in het water gezien? Dan ontdek ik nog een tweede versie van het verhaal, afkomstig uit het Vaticaan. Hier wordt de blinde edelvrouw door een goddelijk visoen geleid naar de plek waar Quentinus begraven lag. Volgens deze legende straalde zijn lichaam een hemelse geur uit. Dat past al een stuk beter. 

Het stuk van de ossen die niet verder wilden trekken ontbreekt hier. Eusebia kreeg haar zicht terug direct nadat ze Quintinus op een heuvel had laten begraven, waar ze een kapel ter ere van hem had laten bouwen. Die ossen vertegenwoordigen een element dat je vaker terug ziet in verhalen waar de energie van de aarde een rol speelt. 

Het koor van de basiliek wordt omringd door dikke muren. Dat was nodig om de pilaren te stabiliseren. Aan de buitenkant ervan vind je rondom een fries waarop het leven van St. Quentin is uitgebeeld. 

Het labyrint is een van de dingen waarop ik me verheug. Het bevindt zich in het eerste deel van de basiliek. Het ligt er verlaten en uitnodigend bij. De zwarte en witte tegels vertonen sporen van het vele lopen. Toch is er niemand die een poging waagt tijdens onze bezoeken. Het informatiebordje wordt met interesse gelezen waarna de weinige bezoekers verder lopen. 

Voor mij is het labyrint een van de hoogtepunten. Er is alle tijd en ruimte voor in deze stille basiliek. Komt het omdat het al september is en de meeste mensen hun vakantie al achter de rug hebben?

De gastvrouw van die middag maakt ter plekke gebruik van mijn belangstelling. Ongevraagd geeft ze me instructies over het hoe en wat. Want ik moet me wel aan de regels houden. Ze instrueert met alle goede bedoelingen over de plaatsen waar ik moet stoppen om te bidden. Ik knik geduldig en volg mijn eigen weg, trek mijn schoenen uit om beter contact te kunnen maken met de aarde. In mezelf gekeerd volg ik de lange weg naar het midden. De gastvrouw heeft haar stoel tegen een pilaar geparkeerd om me te kunnen volgen. Ik kan toch niet de enige zijn die het labyrint wil lopen? En dat terwijl ik van te voren nog visoenen had over hoe druk het kon zijn, net als in Chartres...

De basiliek is op de traditionele manier verdeeld in drie ruimtes, waarvan de tweede en de derde verhoogd zijn. Bij alle drie vind je een stervormig patroon die als het ware de volgende stap markeren.  Hoe verder je komt hoe meer punten de ster heeft. Bijzonder genoeg bestaat de eerste ster uit zeven punten, terwijl ik bij de tweede ster voor de eerste verhoging van het koor acht punten tel. Of eigenlijk twee keer acht. De derde ster die opnieuw voor een verhoging te vinden is bestaat uit een dubbele acht-puntige ster. 

Ik ga er vanuit dat de energie in de basiliek oploopt en dat de sterren een soort punt aangeven waar je even stil kan staan om je te verbinden met de hogere trilling van de volgende ruimte. Zo loop je van het labyrint naar het koor en vervolgens naar het hoogkoor. Bij de tweede ster was de energie warm en sterk. Het leek op het moment dat we er waren alsof we met onze voeten op een stukje vloerverwarming stonden. Zowel het koor als het hoogkoor hadden hun eigen bestemmingen en waren niet toegankelijk voor de gewone kerkganger. En dat terwijl we er nu bijna gedachtenloos doorheen lopen...