zondag 29 juli 2018

Het madeliefje en het vergeethoekje

Op het eiland Lewis in Schotland groeien de madeliefjes aan de rand van het strand. Een klein beetje verbaasd ben ik wel. Het madeliefje hoort bij het kind dat iets uitstraalt van 'Ik red me wel. Om mij hoef je je geen zorgen te maken'. De madeliefjes op het strand lijken dezelfde boodschap af te geven....



Op Lewis groeien de madeliefjes aan de rand van het strand.



Een klein beetje verbaasd ben ik wel. 

Op zoek naar een foto van madeliefjes realiseer ik me dat ik er geen een heb. Ik fotografeer bloemen in soorten en maten, maar het kleine madeliefje zit in het vergeethoekje. Na wat zoeken in de buurt krijg ik ze in het oog. Op de pas gemaaide velden steken ze dapper  hun kopjes boven de grond. Hebbes!



Na wat zoeken krijg ik ze in het oog


Dapper  steken ze hun kopjes boven de grond 

Tijdens mijn kruidenopleiding leerde ik dat het madeliefje past bij kinderen die zich ogenschijnlijk wel redden. Stevige, blonde kindjes met roze wangetjes die het leven dapper verkennen (Mars). Maar ook kindjes die zichzelf het liefst omgeven met harmonie. Ze passen zich moeiteloos aan de wensen van anderen aan (Venus). Omdat ze zo weinig aandacht vragen worden ze al gauw een beetje vergeten. Maar soms worden ze ziek. En dan? Vertroetelen en madeliefjestinctuur? Of zijn we in dat geval eigenlijk een beetje te laat? Die madeliefjestinctuur komt zo af en toe wel van pas. Ook als volwassene kun je de schijn wel eens iets te lang ophouden. Handig om het in huis te hebben :-).

De kruidentinctuur is o.a weerstandsverhogend (let eens op, het madeliefje groeit het hele jaar door in alle jaargetijden).
Kinderklachten: verkoudheid, hoest met veel snot en slijm, huidproblemen, acute infectieziekten met koorts en uitslag.



Uiteindelijk toch nog een foto gevonden


Bronnen
Kruiden, signatuur en eigenschappen - Yvonne Maessen / Jim Streefkerk
Kindje op moeders schoot - Themadag van het Kruidenrijk - Yvonne Maessen - Corrie van Rossum - Joke Visker


De Kleine Heks en Walpurgisnacht

Film: De Kleine Heks

18 juli is er een nieuwe film uitgekomen met de titel: De Kleine Heks. Het verhaal is ook in boekvorm te verkrijgen. De film gaat over een jong heksje dat pas 127 jaar is. Ze woont samen met haar Raaf Abraxas in het bos. Het is haar grootste wens om te mogen dansen op het grote heksenfeest. Dat feest vindt één keer per jaar plaats op de Blokberg...



Walpurgis

Walpurgis is van oorsprong een voorchristelijk feest en wordt gevierd in de nacht van 30 april op 1 mei. Het hoort bij de vruchtbaarheidsfeesten. Net als de nacht van 1 november wordt de scheidingslijn tussen leven en dood als heen dun ervaren. Beide data liggen precies een half jaar uit elkaar. Het volksgeloof wil dat de heksen die nacht op de Blokberg dansen. De van de aarde verbannen heksen mochten gedurende één nacht in het jaar terugkeren voor een heksenfeest op de bergtop. De Blokberg of Blockberg is de top van het Harzgebergte. Een andere naam ervoor is de Brocken.

Walburga of Walburgis

In 2015 bezocht ik de Walburgakerk in Zutphen. Ik schreef er een blogje over en neem er een stukje van over. 

Kerkelijk gezien wordt 1 mei gekoppeld aan het Walburgis. Zij komt oorspronkelijk uit Engeland. Ze wordt geboren in 710 als dochter van koning Richard. Zij volgde haar oom Bonifatius en trok naar Duitsland om het evangelie te brengen. Daar werd ze abdis van het klooster in Heidenheim waar ze stierf daar in 799. Uit haar sarcofaag worden druppels opgevangen, die als genezend worden beschouwd. Haar naam is vanaf 1870 verbonden met Walpurgisnacht (1 mei), de datum waarop haar relikwieën overgebracht zijn naar Eichstätt. En daar beginnen verhaallijnen door elkaar te lopen. Want Walpurgisnacht werd al langer gevierd. Het is een voor-christelijk feest, dat plaats vond op de vooravond van 1 mei. Het feest gaat gepaard met vreugdevuren en symboliseert de vruchtbaarheid. Resten ervan vinden we nog terug in de vieringen met de meiboom. Het feest ter ere van Walburga legt er een nieuwe laag overheen. De naam Walburga betekent: 'een macht verdediger, een fort'. Ik stel me voor dat je het kan vertalen als 'krachtige vrouw die het fort verdedigt'. En dan komen we dichtbij de andere betekenis van de naam. In oude boeken lees ik over Walburgen of Trojaburchten die een ronde vorm hadden. De -vrouwelijke- verdedigster zou Walburga genoemd worden. En daarmee is de kring dan weer gesloten :-).

Websites

(waarschijnlijk tijdelijk beschikbaar)

woensdag 4 juli 2018

Op wie staat ze daar te wachten?

Vrolijk groeit de Cichorei op het talud van de Waterweg. De blauwe bloempjes vallen op door hun kleur. Mijn voornemen om er een foto van te maken kost even tijd. Het warme weer nodigt niet uit tot een stop. Een missie om ze op te sporen in ons kleine stadje mislukt finaal. De bermen zijn kortgeleden gemaaid en het wit en geel viert hoogtij in de natuur. Dus fiets ik uiteindelijk terug naar de waterkant en maak ik foto's van de 'Wegenwachter'. Deze bijnaam heeft de plant te danken aan de plekken waar hij groeit: in weilanden en langs wegen...


Aan de kant van het water


De Cichorei opent haar bloemen alleen bij zonneschijn


Er staan maar een paar bloemen tegelijk in bloei

Het verhaal van de Cichorei spreekt me aan. Ze staat te wachten, met een eindeloos geduld. Eigenlijk is ze een jonkvrouw die betoverd werd door haar vader. Ze was verloofd (met een ridder natuurlijk) en wachtte op haar geliefde tot hij van een kruistocht thuis zou komen. Het wachten was tevergeefs. Ondanks de uitzichtloosheid wees ze een andere huwelijkskandidaat af en weigerde het klooster in te gaan. Daarop sprak haar  vader een vloek over haar uit en sindsdien staat ze als het hemelsblauwe kruid te wachten op haar bruidegom. 
Of was het de lieve god in de hemel die medelijden kreeg met de prinses en al haar kamermeisjes? Werd de jonkvrouw daarom in een witte bloem veranderd en haar kamermeisjes in blauwe?
De eerste keer dat ik ze tegenkwam was in Frankrijk. Vlakbij de plek waar we logeerden groeiden ze in volle hevigheid in de weilanden. Het zag er uit als één grote blauwe bloemenzee. Dit moeten dan de kamermeisjes geweest zijn. Een wit exemplaar ben ik tot nu toe niet tegen gekomen. Maar toegegeven, jonkvrouwen zijn schaars in deze tijd.
Thuisgekomen vond ik datzelfde jaar het plantje groeiend aan de rand van onze Vliet. Een beetje verdwaald en in haar eentje. Wat deed ze hier? Op wie stond ze daar te wachten? Ze stond bijna voor onze deur. Ik denk dat ik het weet. Volgens mij kwam ze voor de buren :-).


Een weiland vol azuurblauwe bloemen in Frankrijk


Op het heetst van de dag verwelken de bloemen en vallen af 


De Cichorei aan de rand van de Vliet

Websites




dinsdag 3 juli 2018

Stop! roep ik als ik het oude kerkje zie

Stop! roep ik als ik het oude kerkje zie. Niet dat dat zomaar kan, want het slingerende, smalle weggetje biedt maar ruimte aan één auto tegelijk. Passeren doe je via uitwijkplaatsen aan de kant. We zijn op weg naar het kustplaatsje Elgol, maar alle leuke dingen onderweg pakken we mee :-). Bij dit dakloze kerkje wil ik dan ook heel graag stoppen. Ik wil er kijken, voelen en de energie in me opnemen. 

We worden een beetje geholpen door het toeval, want aan de overkant van de weg kunnen we de auto kwijt. Er staat een bord met informatie over oude marmermijnen, dat mijn vluchtige aandacht krijgt, want aan de overkant lokt de ruïne. Dat bord staat er dan weer niet bij toeval heb ik het gevoel. 
Het piepende hek biedt toegang tot het oude kerkhof. Ik registreer dat er schapen in de buurt moeten zijn en voor mijn doen ontwijk ik behendig de keutels terwijl ik naar boven klim. Het gras binnen de muren wordt keurig door hen onderhouden. Dat is dan weer mooi meegenomen. 
Eigenlijk kom ik ogen te kort. Ik neem de energie in me op en constateer dat dit een rustige, serene plek is. Dit kerkje is gesticht in de vijftiende of zestiende eeuw. De tekening ervan doet me denken aan een boerenhuisje. Maar niet elk huisje heeft een kruisje :-). Het is trouwens niet het eerste kerkje op deze plek. En dan te weten dat er al rond het jaar 700 op een heuvel in de buurt gepreekt werd door een Ierse Monnik. Maar dat wist ik nog niet op het moment dat ik de plaats bezocht. 
Ik lees  de info over de steen met het everzwijn. Dat is het embleem van de Clan van de MacKinnons. Zij hebben hier een eigen grafruimte aan de oostkant van de kerk. De genoemde restauratie moet wel heel lang geleden plaats gevonden hebben gezien de staat waar het gebouw zich in bevindt. 
Buiten zwerf ik van de ene hoek naar de andere. Ik bewonder de Keltische kruizen en sta stil bij de Taxussen op de begraafplaats. De schapen nemen de ruimte geheel in bezit en scharrelen op hun gemakje tussen de grafstenen. Ik omzeil de grazende dieren en kom op schilderachtige plekjes. De rust en de stilte geven de indruk van een tijdloos bestaan. En dan te bedenken dat het in deze vallei ooit een drukte van belang moet zijn geweest. Uiteindelijk heb ik dat bordje over de marmerindustrie toch gelezen :-).

















Achtergrondinformatie

Het kerkje draagt de naam Cill Chriosd (Kilchrist Church) en wordt al genoemd in 1505. Op deze plaats heeft een ouder kerkje gestaan, waarvan de resten nog te zien zijn bij de westgevel. Vanaf het kerkhof heb je zicht op een kleine heuvel met de naam: Hill of the Mass (Cnoc na-Aifhreann). De klank ervan lijkt op die van 'mis' en het woordenboek geeft o.a. dodenmis, misdienst, dienst, mis, kerkviering en berg als optie. 
Volgens een legende werden hier in de 7e eeuw missen gehouden door  St. Maol Ruadh voor de lokale bevolking. Hij leefde van 642 tot 722. Zijn naam wordt op verschillende manieren geschreven.  St. Maelrubha is een van de variaties. Hij stichtte de eerste kerk in deze regio in Ashiag. In de late Middeleeuwen werd een nieuwe kerk gebouwd in Cill Chriosd. Deze werd op zijn beurt vervangen door het huidige, tot ruïne vervallen kerkje. Het is in gebruik geweest tot 1840. Diensten werden vanaf die tijd gehouden in een nieuwe kerk in Broadford.
Op het kerkhof zijn nog grafstenen uit de Middeleeuwen te vinden. Twee bijzondere stenen worden speciaal genoemd.  Op een ervan waren 'obscure' hiëroglyfen te zien. De andere zou uit voor-christelijke tijden stammen. Tot 1913 zouden ze er hebben gestaan. Allebei zijn ze op mysterieuze wijze verdwenen.

Adres


De ruïne van de Cill Chriosd (Kilchrist Church) bevindt zich op de weg van Broadford naar Elgol op het eiland Skye in Schotland
Adres: B8083, Broadford, Isle of Skye, Highlands and Islands, Schotland, IV49 9AS

https://www.undiscoveredscotland.co.uk/skye/cillchriosd/index.html
https://en.wikipedia.org/wiki/M%C3%A1el_Ruba