Sterrenkruid Altijd op zoek naar krachtplaatsen en verhalen

Avebury Beuk

Welkom op mijn blog

Op deze plaats wil ik graag mijn passie voor bijzondere plekken delen. Aan de ene kant voel ik me aangetrokken tot kerken en kathedralen die gebouwd zijn voor het jaar 1350. Tot die tijd werden heiligdommen op energetische plekken gebouwd. Aan de andere kant is er mijn liefde voor oude bomen en plekken in de natuur.

Met dank aan mijn kleinzoon die me hielp om deze website te realiseren.

vrijdag 28 september 2012

Oogstmaan

Tijdens de Oogstmaan valt de volle maan tussen 12 september en 12 oktober. Dit jaar is het volle maan op 30 september. In mijn sterrenboek vind ik nog aanvullende informatie. Deze volle maan vindt het dichtst bij de astronomische herfst plaats. Rond deze datum komt de maan een paar dagen nagenoeg op hetzelfde uur op. Het binnenhalen van de oogst kon 's avonds nog even worden voortgezet. Oogstmaan dus, en niet: Oogstmaand, want daarmee bedoelen we in de volksmond augustus. Tijdens de oogstmaan staat de appel centraal. Met de appel kun je veel kanten op. Onder de schil zitten mineralen en vitaminen die ons gezond houden. 'An apple a day keeps de docter away' leerden we al heel jong. Appel helpt het lichaam te reinigen. Er is ook een Bachremedie (Crab apple), die emotioneel reinigend werkt. De oorspronkelijke wilde appel had vroeger doorns en smaakte minder zoet lees ik in The living Wisdom of Trees van Fred Hageneder. Die doorns zijn trouwens wel logisch, want wilde bramen hebben uiteindelijk ook doorns. Ik kan dat wel plaatsen. Ook in sprookjes en legenden komt de appel voor. Denk alleen al aan Sneeuwwitje, die een appel aangeboden krijgt. De appel stond symbool voor vruchtbaarheid en huwelijk, dus dat ga je niet afslaan. In Engeland ligt het legendarische Avalon. Het eiland waar de gewonde koning Arthur naartoe gebracht zou zijn per boot. Het was omgeven door water en lag verscholen in sluiers van mist. Avalon betekent 'appel' en mensen wijzen het stadje Glastonbury aan als plaats waar het zou liggen. Voor mij is Glastonbury een bijzondere plaats, omgeven met veel mystiek. Die mystiek trekt als een elastiekje aan me als ik in de buurt ben. Een van de plekken die we afgelopen mei bezochten was de Tor. Boven op de Tor staat de Michaels toren. Je kan deze toren al van heinde en ver zien. Dit jaar gingen we speciaal naar de Tor om foto's te maken van de Michaels toren. Kind zat met Man foto's te kijken in het boek Witte wieven en elfen van Ruud Borman. Kind was gefascineerd door een afbeelding van de toren en kwam erop terug in de dagen daarna. Wij beloofden er een foto van te maken als we er waren. Dat hebben we gedaan.



De vraag is of dat verstandig was. We werden tot op ons hemd kletsnat en waaiden uit ons hemdje. Vreemde combinatie van twee gezegdes trouwens :-). We realiseerden ons pas dat het érg hard waaide toen we al halverwege de berg waren en het te laat was om rechtsomkeert te maken. Bovenop raasde er  een regelrechte storm. We konden ons nauwelijks staande houden. Wel eens op een berg gestaan waar je bijna afwaait? Eenmaal beneden durfden we weer grapjes te maken. We wilden een foto maken voor Kind. Dat hadden we hem beloofd. Maar nooit eerder hadden we Glastonbury aangetroffen in aanhoudende regens met stormachtige wind. De Tor heeft een krachtige, energieke energie. Als je fit genoeg bent ren je hem op. De Michaelstoren kijkt uit over Avalon. Dick van den Dool schrijft in zijn boek Langs mysterieuze plaatsen in Zuidwest-Engeland  dat hij samen schreef met Wigholt Vleer: 'De Tor is overweldigend. De energie op de plaats van de oude St. Michaels toren is werkelijk zeer heilzaam, genezend en krachtverwekkend, zowel vrouwelijk, met een maanintentie als ook zonnig, mannelijk, krachtig. De Tor is terecht een bedevaartsplaats (.....)'. Ja, dat van dat elastiekje dat me steeds weer naar die plek trekt klopt dus wel :-).

Labels: , , ,

zaterdag 22 september 2012

Appels plukken

Leuk! denk ik, vandaag gaan we appels plukken. Opgewekt sta ik op en kijk naar links. De lucht is blauw. Het is mooi weer, constateer ik tevreden. Aangekomen in de hal kijk ik naar rechts en zie een grijze lucht en natte dakpannen. Met een frons kijk ik opnieuw naar links en zie de net verschenen regenboog. Oké, denk ik. Ik geloof dat ik het snap. Even later is het overal grijs en nat. Ik ben benieuwd hoelang dat gaat duren. We beraden ons en volgen de buienradar van Schoonzoon. Halverwege de ochtend gaan we met zijn allen op stap.




De Oogstmaan begon op 12 september en duurt tot 12 oktober. De boom die erbij hoort is de Appel. Heel toepasselijk gaan we dus vandaag appels plukken en dat is een succes. De appelplukdag is georganiseerd door een landwinkel in onze regio. We krijgen doorzichtige plastic tassen mee en doorkruisen de boomgaard. Kind en Co plukken mee (soms met een beetje hulp) en vullen hun eigen tas. Wij nemen die van hen over als ze te zwaar worden. Tevreden eten ze na afloop een zelf gekozen appel. Samen plukten we vijftien kilo fruit :-).


Nu we toch aan het oogsten zijn rijden we door naar het Landje van Broer. Daar staat de pruimenboom geduldig op ons te wachten. Over die pruimenboom schreef ik hier. De vruchten zijn inmiddels donkerroze en de meesten ervan zijn rijp.  Onder de boom liggen de al-uit-de-boom-gevallen pruimen. Die zijn overrijp. Wij plukken de exemplaren die zonder moeite loslaten. Af en toe valt er een pruim naar beneden en kiest daarmee voor een plekje onder de boom :-). Kind en Co helpen nog even mee maar hebben het na de appels wel gezien. Ze dartelen door het gras en gaan op in hun spel.


Eenmaal thuis wacht de taak om de vruchten te sorteren (gewone appels, goudrenetten, handperen, stoofperen) en te verwerken. Pruimensap, appeltaart, jachtschotel (stoofpeertjes met sucadelappen, aardappelen en gebakken uien) komen deze week op het menu. Ik kan me daar nu al op verheugen. Na het verwerken van de vlierbessen is dit een fluitje van een cent  :-)









Labels: , ,

vrijdag 21 september 2012

Hier en daar of overal?

Als het hier herfst wordt, wordt het daar lente. Als het hier zomer is, is het daar winter. En als het hier dag is, is het daar nacht. Man en ik filosoferen nog even door: als je hier naar de hemel kijkt, zie je andere sterren dan daar. Maar de zon, maan en sterren verhuizen niet naar een andere plek aan het firmament. Eerder schreef ik hierover in een vorig bericht. Het klopt allemaal, maar het is goed om iets specifieker te zijn. Als het op het noordelijk halfrond herfst wordt, wordt het op het zuidelijk halfrond lente. Als het aan de ene kant van de wereld dag wordt, is het aan de andere kant nog nacht en maakt het niet uit over welk halfrond je het hebt. Op bepaalde uren zijn de mensen in Amerika wakker als we hier slapen. Meeverhuizen met de seizoenen kan zijn charme hebben. Alhoewel  Kerst vieren in de zomer me niet echt gezellig lijkt en ik de entourage van kou en donker wel zou missen. Meeverhuizen met de tijd lijkt me minder ingrijpend. Blijf ik gewoon op het noordelijk halfrond :-). Hoe dat precies zit met de sterren die we kunnen zien wordt goed uitgelegd op deze site, waar iemand de vraag stelt: "Zien we op het zuidelijk halfrond dezelfde sterrenbeelden als op het noordelijk halfrond?". Wat je ziet hangt af van de plek waar je je op de aarde bevindt.


Morgen gaan we dus het herfstseizoen dus in. Om precies te zijn om 16.49 uur. Dag en nacht zijn even lang en vanaf dan worden de dagen weer langzaam maar zeker korter. Op 22 september staat de Zon om 16.49 uur op 30.00 graden Maagd in de horoscoop. Even later schuift hij door naar het dierenriemteken Weegschaal. Van praktisch handelen schakelen we over naar verbinding met anderen en het beleven van harmonie. Hoewel dat mooi klinkt, kan het knap lastig zijn om evenwicht te vinden als je een geboren Weegschaal bent. Je hebt namelijk de neiging om alle disharmonie uit je leven te bannen en meningsverschillen uit de weg te gaan. Dat komt vanzelfsprekend een keer goed, want je kan je niet je hele leven lang in allerlei  bochten wringen om het leuk te houden voor een ander. Weegschaaltjes hebben vaak een vriendelijke natuur, ze houden van harmonie en doen graag dingen samen. Ze voegen zich makkelijk en vinden de dingen die een ander voorstelt vaak goed. Evenwicht zoeken en keuzes maken kunnen in de beleving van een Weegschaal twee moeilijk verenigbare thema's. Ze houden het liever gezellig :-).

Labels:

woensdag 19 september 2012

Vlierbessen in overvloed

Als ik opsta vind ik de emmer op het aanrecht. De emmer is gevuld met geplukte vlierbesschermen. Ik weet dat die emmer bestaat. Dit weekend klom Man op de ladder om de vlierbessen te plukken en het was míjn idee. Het was nu of nooit, want de bessen waren rijp. "Doe maar", riep ik vanuit het huis. "Ik heb gelezen dat ik ze in kan vriezen. Dan kan ik ondertussen nadenken wat ik ermee ga doen". Opties genoeg, maar geen schone potten of flessen om direct actie te ondernemen. Dus knipte Man de schermen van de vlier en parkeerde ze in de emmer. Die emmer bleef even uit zicht, omdat we een verjaardag vierden. Dus was actie in het weekend niet echt handig. Vanmorgen was de emmer verhuisd van de tuin naar het aanrecht. Bedenkelijk keek ik ernaar en begreep in een flits dat 'invriezen' niet zo simpel was als het leek. Ik deed een poging om een aantal besjes van de schermen te plukken en besloot eerst te ontbijten en na te denken. Vandaag is mijn vrije dag. Vrije dagen hebben de neiging zichzelf in te vullen. Het gezegde: 'Als je niets te doen hebt, doe het dan niet hier', is in ons gezin niet van toepassing. Ik schik me in mijn lot en verzamel de besjes in een vergiet. Na afloop liggen er drie zakken vlierbessen in de vriezer. Op de keukenvloer traceer ik kleine paarse vlekjes op de poreuze vloer die we van de vorige bewoners geërfd hebben. Ik verwijder ze en ontdek nieuwe vlekjes, veroorzaakt door een verdwaalde bes onder mijn sok. Ik maak de keuken verder schoon en constateer dat ik anderhalf uur verder ben. Een goed begin is het halve werk :-). De volgende stap heeft minder haast: bedenken wat ik met de oogst ga doen. De Dochters hebben eensgezind de routine uit hun jeugd weer opgepakt en hebben suiker zo goed als verbannen. Vlierbessenvlaai wordt het dus niet. Aangestoken door hun enthousiasme begin ik kritisch te kijken naar ons eigen suikerverbruik. We zullen hier thuis zelden suiker aan een product toevoegen, maar er liggen wel veel verborgen suikers op de loer. En er wordt ook suiker verwerkt in vlierbessenjam en in vlierbessenhoestsiroop. Ik ben bang dat ik eerst goed moet zoeken naar een alternatief. Of zou ik toch vlierbessenvlaai maken en die bewaren voor een feestelijk moment? Ik weet van mezelf dat ik erg goed ben in het creëren van feestelijke momenten. Ik kan dus beter iets anders verzinnen :-).  Wil je een eerder stukje lezen over de vlier kijk dan hier.



Schermen verzameld om te plukken


Dit is nog maar het begin. De hele vergiet is aan het eind van de sessie gevuld


Zakken in de vriezer gereed voor verdere bewerking

Labels: ,

dinsdag 18 september 2012

Opgeruimd staat netjes

Afgelopen zondag was het nieuwe maan. We kunnen weer twee weken profiteren van opbouwende energie. Meestal word ik door mijn slaapritme geattendeerd op de periode van nieuwe en volle maan. Ik ben vaker wakker en val moeilijker in slaap. Zoals altijd begin ik met te bedenken dat ik misschien te druk heb gehad, of dat ik te lang achter de computer heb gezeten. Vervolgens kijk ik in mijn sterrengids en astrologieboek om te constateren dat de maanfase mij uit mijn slaap hield. Ik ben eraan gewend en troost mezelf met het idee dat het wakker liggen hooguit drie dagen zal duren :-). De nieuwe maan stond in het dierenriemteken Maagd. Een goede tijd om nu echt te beginnen met opruimen. Vroeger hielden onze moeders grote schoonmaak in deze tijd van het jaar. Zelf beperk ik me tot het terugbrengen van het overzicht in ons huis. Ik sorteer spullen in nodig / niet nodig, maar wel handig / overbodig en oud. Wat oud is gaat weg, wat door anderen gebruikt kan worden verhuist van eigenaar en wat overblijft reorganiseer ik. We doneerden een aantal spullen aan derden waardoor er weer ruimte en overzicht ontstond. Ik maakte het huis weer klaar voor de herfst en met een beetje weemoed borg ik de schelpen op voor volgend jaar. Ik merk dat ik dingen in voorraad ga kopen voor tijden waarin ik weinig zin heb om door weer en wind naar de winkel te gaan. Op momenten als deze bijvoorbeeld, waarop het pijpenstelen regent en mensen over straat hollen om zo snel mogelijk binnen te zijn.




Ik maakte het huis klaar voor de herfst

Op 22 september om 16.49 uur begint de astronomische  herfst, waarop dag en nacht even lang zijn.  Met de meteorologische herfst op 1 september heb ik niet veel. Dat is voor mij meer een teldatum voor de weerkundigen. Herfst betekent voor mij: weer in het donker wakker worden. Wandelen op het strand met je haar in de wind. Lopen door het bos en genieten van de geur van de blaadjes die vallen. Paddenstoelen vinden en zoeken naar de rood-met witte exemplaren die voor mij de-enige-echte paddenstoelen zijn :-). We vonden er talloze in het bos bij Wéris, toen we vanaf de Pierre Haina aan de andere kant van de heuvel afdaalden. Een foto ervan vind je hier. De steen werd elk jaar witgekalkt door de bewoners van de streek. Ze deden dat niet voor niets. Bij de steen hoort een legende, die je op deze site kunt vinden. De zonsopgang op de dagen van de equinox (herfst en lente) wordt gemarkeerd door de lijn tussen de Pierre Haina en de Noordelijke dolmen van Wéris. Die lijn zou dus Oost-West moeten lopen, want op deze twee dagen komt de zon pal in het Oosten op. Hier vind je een staatje met de tijden van opkomst en ondergang op de zonnewendes en equinoxen. En zo kom ik van de paddenstoelen bij de Pierre Haina terug bij de herfst die zaterdag begint. In gedachten maak ik alvast plannen voor een uitstapje naar Wéris :-).


Rood met witte stippen: de enige echte paddenstoel



Labels: , , ,

zondag 16 september 2012

Boompje wisselen

Met zijn drieën lopen we door het bos. Het is ons gelukt om een datum te vinden voor een gezamenlijke wandeling in het Liesbos bij Breda. Vriendin nam ons ermee naar toe. Zij kent het bos als geen ander en wijst ons de magische plekken. Eigenlijk kun je het geen wandelen noemen wat we doen. We kijken en voelen en ik heb aan het eind zo'n vijftig foto's gemaakt. We maken dus geen kilometers :-). We draaien een rondje door het bos en picknicken onder een boom op een open plek. We wisselen onze ervaringen uit en maken elkaar attent op mooie dingen die we zien.






Dan komen we bij de plataan. De boom staat op een bijzondere plek. Dat wil zeggen dat deze plek ook bijzonder is in de ogen van Staatsbosbeheer en dat er informatie over te vinden is op internet. Het is dus een erkende bijzondere plek :-).  Bij de plataan staan een paar beuken. De plek wordt het 'rondje' of het 'hemeltje' genoemd. Vroeger hebben er meer beuken rond de boom gestaan.  Informatie over die naam vond ik hier. De plataan wordt als koortsboom gebruikt. Mensen die lijden aan koorts of een andere ziekte hangen er een reepje van hun kleding aan. De boom zorgt ervoor dat de koorts verdwijnt.  Die gewoonte is al heel oud en stamt uit Keltische tijden. Eerder stond er in de buurt van de plataan een eik. Die eik was de oorspronkelijke koortsboom. In 1931 werd die boom omgehakt op  last van de parochie. Die hoopte daarmee een eind aan het oude gebruik te maken. Heel even leek dat te lukken, tot in 1994 het gebruik weer tot leven werd gewekt en de plataan de rol van de eik overnam. Meer foto's en uitleg vind je op deze site.  De koortsboom is verbonden met een een legende. Twee monniken adviseerden een roverhoofdman  om voor zijn zieke dochter te bidden en een stukje van haar kleding aan de eik naast hun huis te binden. De dochter genas en beiden bekeerden zich tot het Christendom. Dat werd de roverhoofdman trouwens niet in dank afgenomen door zijn bendeleden. De legende vindt zijn oorsprong in Overasselt, waar eveneens een koortsboom te vinden is. Vanaf een stapel boomstammen genieten we van we de rust van deze plek. Er hangen er geen lapjes in de boom. De takken zijn te hoog om erbij te kunnen. Wel zagen we in een ander deel van het bos wat verdwaalde lapjes hangen aan een paar lage bomen. Misschien van een speurtocht, dachten we nog. De plataan kreeg de rol van koortsboom toebedeeld en de magie van het bos blijft bestaan voor wie zich ermee wil verbinden :-).





In het Liesbos bij Breda staat een hoge plataan op een bijzondere plek.

Labels: , ,

vrijdag 14 september 2012

Vrouw Holle en de Vlier

Het hele jaar door heb ik vanuit de woonkamer uitzicht op de vlier. Ik heb de struik met het seizoen mee zien veranderen. De vlier is te gast in onze tuin en buigt zich over de muur van de buren naar ons toe. Tijdens het voorbijgaan spreek ik haar aan. Ik vertel haar hoe mooi ik haar diepzwarte bessen vind. Moedertje Vlier wordt ze genoemd en ze laat ons twee kanten van het leven zien. In het voorjaar wordt ze bedekt met een zee van witte, tere schermen. Ze doet me denken aan een jonge bruid, of jonge maagd voor wie dat een betere benaming voor haar vindt. Maar nu de herfst nadert, hangen haar zware trossen zwarte bessen  aan hun steeltjes naar beneden. Oud is ze, wijs geworden door het leven. Crone wordt ze wel genoemd. Zo vertegenwoordigt ze de drie aspecten van de drievoudige godin: de jonge vrouw, de moeder en de oude wijze vrouw. Je kan ook een andere invulling geven aan de twee kanten die Moedertje Vlier ons laat zien. Met haar witte, frêle bloemschermen vertegenwoordigt ze de vriendelijke mens. Met de zwarte bessen, die naar beneden hangen laat ze haar strenge kant zien. Een vriendelijke, zachte Venus kant tegenover een strenge en verantwoordelijke Saturnus kant. Vlier maakt de strenge mens wat zachter en leert de te zachte mens beter zijn grenzen te stellen.

Tekening uit: The Tree Ogham - Written and illustrated by Glennie Kindred

Volgens de overlevering woont Vrouw Holle in de vlier. En met Vrouw Holle moet je voorzichtig omgaan. Ze beschermt je als je haar waardig benadert. Je neemt je hoed voor haar af en gaat haar niet met de botte bijl te lijf. Want als je dat doet zal je het weten! Mensen hielden rekening met Vrouw Holle. Je verbrandde geen vlierhout en je maakte er geen wiegjes van (want dat zou heel erg dom zijn!). Je plantte de vlier bij het huis als je trouwde en vroeg daarmee de zegen van Vrouw Holle. Een vlier vrijwaarde het huis voor blikseminslag en door haar geur hield de struik de vliegen op een afstand. De Vliermoeder bewaakt de deur naar de onderwereld en wordt geassocieerd met dood en transformatie. Daarmee komen we op het terrein van de planeet Pluto. Wie kent niet het sprookje van Vrouw Holle, waarin de stiefdochter via een put in de onderwereld terecht komt en na hard werken beloond wordt met goud? De eigen dochter van de vrouw komt ze er minder goed vanaf en wordt als dank met pek overgoten. Vrouw Holle wordt geëerd en laat ook nu nog van zich horen. Als ze haar haar kamt schijnt de zon, als ze de was doet regent het en als ze de bedden schudt valt er sneeuw.  Hadden we het nou over de onderwereld of over de bovenwereld?


Vlier heeft veel geneeskrachtige eigenschappen en verstrekt je weerstand. Je kan het toepassen bij griep en verkoudheid, het helpt bij hoest, bronchitis en astma. Haar bessen kan je verwerken tot jam, of er vlierbessenwijn van maken. Met haar hulp kom je de winter wel door. Op deze site vond ik het recept voor een hoestdrank.



In het boek Godinnen van Eigen bodem van Ineke Bergman vind je een heel hoofdstuk gewijd aan vrouw Holle. Op deze site kun je er iets meer van lezen. Een bezoek aan de Holleberg in Eperholt staat vanzelfsprekend op mijn lijstje:-).



















Labels: , ,

zondag 9 september 2012

De allerlaatste zonnebloem

De allerlaatste zonnebloem staat in onze tuin. Een week geleden zagen we de eerste tekenen van bloei. Hij gaat het doén, riepen we enthousiast. De pitjes zijn namelijk op goed geluk gepoot op het moment dat we ze vonden. Ze kregen een plaatsje tussen de stokrozen en deelden hetzelfde lot. De slakken deden zich eraan tegoed. Maar deze ene zonnebloem stond naast de ene stokroos die tot bloei kwam. Hij draait zijn kopje mee met de zon en sluit zijn blaadjes als de avond valt. Ik volg zijn bloei oplettend, en dat kan ook bijna niet anders, omdat deze ene stralende bloem de hele tuin overheerst. Waar de meeste planten in deze tijd van het jaar een poging doen om zich terug te trekken, vangt onze zonnebloem de volle aandacht. De laatste dagen volgt hij de zon niet meer met zijn kopje. Dat hoort, lees ik hier. Alleen al in zijn uiterlijk kunnen we het beeld van de zon herkennen. Stralend en in het middelpunt staat hij daar. Niemand die hem over het hoofd ziet. Na de bloei kunnen we nog lang genieten van zijn producten: zonnebloempitten, zonnebloemhoning en zonnebloemolie. Zo houden we de warmte van de zomer vast.


De bloem draait zijn kopje nog met de zon mee



De bloem blijft zijn kopje naar het Oosten richten


De bloem wordt driftig bezocht door de bijen.




Voor mij hoort de zonnebloem bij de zon en vertegenwoordigt de warmte en de kracht die we nodig hebben om onszelf staande te houden. Er zijn meer planten die bij de zon horen. In mijn aantekeningen vind ik vier kruiden die geassocieerd worden met de Zon en Jupiter. Alle vier zijn ze geel en stimuleren ze onze innerlijke kracht. De goudsbloem (oranje / geel) geeft levenskracht (Zon) en optimisme (Jupiter). Sint Janskruid reageert op de Zon en bloeit uitbundig (Jupiter). De Paardenbloem richt zich op de Zon en stimuleert levenskracht (Jupiter). De Stinkende Gouwe stimuleert de lever en de gal  (Jupiter) en vertegenwoordigt een sterke levensenergie (Zon). Ik krijg een blij gevoel van al die zonnige planten :-)









Labels: , ,

dinsdag 4 september 2012

Reiger voor de deur.

Deftig stapt hij rond. Met elegante pasjes wandelt hij voorbij ons huis. Heen en terug langs een kadeplant die ik niet ken. Sinds die tijd heeft die plant mijn aandacht. De reiger heeft me opmerkzaam gemaakt op de plant. Omdat ik genoot van zijn waardige wandeling maakte ik een foto terwijl hij heen en weer stapte voor de deur. Ik wil graag weten hoe hij heet. Ik zoek in plantengidsen en kruidenboeken, maar vind geen plant die lijkt op wat daar groeit. Niets, maar dan ook niets wat ook maar in de verte lijkt op de waterplant voor de deur. Ik neem foto's op verschillende momenten en volg de groei. Ga verschillen zien en merk dat er broertjes en zusjes staan in de buurt waar ik woon. Allemaal in het water, leunend tegen een brug, een stuk balk of een autoband. Kennelijk heeft de plantensoort steun nodig om zich op te richten.



Hardnekkig blijf ik zoeken naar zijn naam. Ik vul sleutelwoorden in op de zoekmachine van internet. Hele zinnen maak ik: waterplant met kleine gele bloemen, rode takken. Kadeplant die lijkt op struik. Tevergeefs. Wat ik tegenkom zijn verhalen over kadeplanten die teruggezet worden na reparatie omdat ze zeldzaam zijn. Ik vind afbeeldingen van planten die in het water drijven. Maar díe zoek ik niet. 'Mijn' plant is inmiddels bijna anderhalve meter hoog. Ik schreef als laatste poging een mail  naar het  Natuurhistorisch Museum Rotterdam en stuurde foto's mee. Met kerende post kreeg ik antwoord van stadsbotanicus Remko Andeweg: Je plant is een Zwart tandzaad (Bidens frondosa)Het is een oeverplant die oorpronkelijk uit Noord-Amerika afkomstig is maar in Nederland volledig als wilde plant is ingeburgerd. Dank zij hem kan ik de plant nu op de juiste wijze begroeten :-).






Labels: