Sterrenkruid Altijd op zoek naar krachtplaatsen en verhalen

woensdag 25 mei 2016

Die twee stenen hebben in de volksmond een naam

Die twee stenen hebben in de volksmond een naam. Ze worden 'Koe en Kalf' genoemd en zijn te vinden op Buitengoed Fredeshiem bij Steenwijk. Samen met het gezin brengen we er een lang weekend door, en de twee zwerfstenen blijken op 5 minuten loopafstand te liggen. Man heeft al een rondje door het bos gemaakt met Kleinzoon en Zus, die nu staan te springen om mij de weg te wijzen. De stenen liggen op een lage heuvel met de toepasselijke naam 'De Bult' en zijn omgeven door een halve cirkel van bomen. Lang geleden zou hier een Germaanse gerechtsplaats geweest zijn. Over de waarheid van dit verhaal verschillen de meningen. Een geboren inwoner van Steenwijk waarmee ik in gesprek kom heeft zo zijn twijfels. De Historische Vereniging van Steenwijk maakt korte metten met de geschiedenis: 'Volksnaam voor een tweetal grote zwerfstenen aan het begin van de Duivenslaagte, 3 km ten noorden van Steenwijk. Het is geen oude rechtsplaats, noch een ruïne van een hunebed. Waarschijnlijk zijn de stenen daar ooit geplaatst of blijven liggen na een onderbroken transport.Die verwijzing naar een hunebed is nieuw voor me. In een artikel over de verdwenen hunebedden van de Eese vind ik meer informatie. Om een lang verhaal kort te maken zou het om drie hunebedden gaan: een in Finkega en twee bij de Eese. Het eerste heeft waarschijnlijk nooit bestaan, maar is door verwarring in het leven geroepen. Van nummer twee zijn de resten teruggevonden. En voor het laatste hunebed is 'Koe en Kalf' de meest geschikte kandidaat, tenzij het er nooit geweest is. De naam 'Duivenslaagte' is door sommige bewoners tot 'Duivelslaagte' verbasterd. Misschien toch een aanwijzing? Hoe dan ook, het blijft een mooie plek met een leuk verhaal. 



'Koe en Kalf' omringd door een halve cirkel met bomen



Restanten van een verdwenen hunebed of zomaar twee zwerfstenen?

De andere hoogte in de omgeving is de Woldberg. Op het hoogste punt daarvan heeft eerder een brandtoren gestaan. Op dit moment zijn er alleen nog vier punten te zien, waarop die gestaan heeft. Geen kijkje van bovenaf dus dit keer. Maar wel een prachtige beuk die de aandacht vraagt met zijn indrukwekkende wortels. Soms lopen we door rechte, aangelegde paden, met twee statige rijen bomen aan weerszijden. Andere keren ervaren we het bos in een natuurlijk staat met kleine kronkelende paden. En zoals vaak komen we een 'knuffelboom' tegen. Ik kan het niet laten om er een foto van te nemen :-).


Vlak bij het hoogste punt van de Woldberg staat deze indrukwekkende beuk


De wortels van de oude bomen verstrengelen zich


Ik kan het niet laten: even de 'knuffelboom' op de foto


Steenwijk in de verte

Tijdens een andere wandeling komen we de Eik en de Hulst tegen. Deze twee bomen horen bij de Maankalender, en volgen elkaar op. Ze worden de Eikkoning en de Hulstkoning genoemd en markeren de overgang van het lichte half jaar naar het donkere deel. 


 Hier  kun je het verhaal van de Eikkoning en de Hulstkoning vinden


Het nog jonge blad van de Eikenboom

Labels: , , , , , , , , , , , , ,

maandag 9 mei 2016

Met verve vertelt hij zijn verhaal

In Valletta stappen we over op de bus naar Qrendi. We willen nog een keer naar het kerkje aan de rand van de grote krater in il-Maqluba . Van daar uit moeten we lopend de tempels van Hagar Qim en Mnajdra kunnen bereiken. Eenmaal aangekomen staan we een beetje verloren op het grote plein in het kleine centrum. Dat kerkje moet in de buurt zijn, maar waar? Een kop koffie zou ook welkom zijn, maar waar? Een passerende dame verwijst ons naar het verenigingsgebouw van de Arbeiderspartij, waar onze enige kans ligt. Het restaurant van het dorp is op maandagmorgen om half 11 nog dicht en meer mogelijkheden zijn er niet :-). We hebben geluk en vinden met hulp van een andere inwoner de weg naar de St. Matthews kapel. Op een van de bankjes onder de carobboom zit een oud, tandeloos vrouwtje, dat ons vriendelijk toelacht. De taalbarrière verhindert een uitgebreider contact. Het pleintje wordt bezet door een vader, die een balspel met zijn zoontje oefent. We dalen het pad af naar beneden en daar genieten we van de sfeer en de bijzondere plek. Op de terugweg ontmoeten we een gepensioneerde geschiedenisleraar die zijn vriend naar dit plekje gidst. Hoe we hier terecht gekomen zijn en of we weten wat er gebeurd is?  Kennen we het verhaal van het dorpje dat verzonken zou zijn? 'Niemand wist dat er een grot was op deze plek'. Met verve vertelt hij zijn verhaal en moeiteloos schakelt hij over naar de geschiedenis van Malta. Lang geleden, toen Gibraltar nog vast zat aan Afrika, was de zeespiegel een stuk lager en was de Middellandse Zee nog een meer. Maar toen het ijs na de IJstijd begon te smelten, ontstond de straat van Gibraltar en liep het vol. 'De mensen moesten steeds hoger gaan wonen, en uiteindelijk vestigden ze zich op de hoogste toppen'. Hij ondervraagt ons naar de kenmerken van overleven van de Maltezers: 'spieren en hersens, dat is het geheim'. Onze geschiedenisles wordt beëindigd omdat de vriend intussen beneden aangekomen is en assistentie vraagt. Drie toppen zijn er over van dat grotere grondgebied. En net zoals veel andere plekken, waar drie toppen uit zee verrijzen (of onder de zeespiegel gevonden zijn), wordt ook Malta aangewezen als een plek waar Atlantis verzonken zou zijn. We groeten opnieuw het oude dametje op het bankje en lopen naar de tempels van Hagar Qim en Mnajdra. In de verte inmiddels herkenbaar door de beschermingskap tegen het klimaat. Die tempels aan zee hebben een bekoring, die ik niet kan weerstaan. Je zou bijna zeggen dat ze de energie van Atlantis weerspiegelen. Hoe dan ook, op mij hebben ze een betoverend effect :-).



De krater die ontstond na een hevige storm en een mogelijke aardbeving



De grotere kapel van St. Matthew, links de kleine oudere kapel


Il-Maqluba betekent: ondersteboven


Het pad naar beneden is steil en onderbroken


Hagar Qim in zicht


Mnajdra aan de zee

Labels: , , , ,

Avebury Beuk

Welkom op mijn blog

Op deze plaats wil ik graag mijn passie voor bijzondere plekken delen. Aan de ene kant voel ik me aangetrokken tot kerken en kathedralen die gebouwd zijn voor het jaar 1350. Tot die tijd werden heiligdommen op energetische plekken gebouwd. Aan de andere kant is er mijn liefde voor oude bomen en plekken in de natuur.

Met dank aan mijn kleinzoon die me hielp om deze website te realiseren.

Aanbevolen post

Het Romaanse kerkje van Wieuwerd is gelegen op een terp die al in +/- 100 na Christus bestond. In de kelder vinden we de vier gemummificeerde lichamen, die dankzij de ligging van de kerk bewaard gebleven zijn. Het wordt het geheim van Wieuwerd genoemd...