zondag 26 mei 2013

Die volle Maan die achtervolgt me

Gisteren was het Volle Maan. Om half zeven 's morgens stonden de Zon en de Maan recht tegenover elkaar. Kort daarvoor was er  een 'gedeeltelijke 'bijschaduwverduistering' aldus mijn Sterren & Planetenboek. Die volle Maan achtervolgt me. Ik registreer ruim van te voren de datum die in mijn agenda staat. Vanuit ons slaapkamerraam zie ik hem boller worden. Mijn verwarde dromen vertellen me dat de maan bijna rond is. Ik wil er iets over schrijven en ik stel het uit. Het is druk en onrustig bij ons thuis. Je kan het ook vertalen: het is druk en ik voel me onrustig. Werkmensen lopen de hele week in en uit om de muur te herstellen. Ze staan op een onmogelijk vroeg tijdstip voor de deur en tegelijk ben ik blij dat ze er zijn. Het huis staat op zijn kop en ik ben mijn ritme kwijt. Genoeg excuses om me achter te verschuilen, maar toch :-). Volle Maan dus, met de Zon in Tweelingen en de Maan in Boogschutter. Tweelingen houden van afwisseling en zijn geïnteresseerd in de laatste nieuwtjes. Ze maken makkelijk contact en kunnen overal over meepraten, want ze hebben gespreksstof genoeg. Boogschutters gaan vaker voor verdieping als het om kennis vergaren gaat. Ze willen de wereld verkennen en gaan graag op avontuur. Ze richten zich op een doel en willen dat bereiken. Ben je met deze volle maan geboren dan heb je gevoelsmatig behoefte aan ruimte en verdieping. Dat staat recht tegenover de behoefte aan afwisseling en verandering die horen bij de eigenschappen van je  'sterrenbeeld'. Deze volle maan valt in de Grasmaan (tussen 17-05 en 16-06). De boom die erbij hoort is de meidoorn.



Over de eigenschappen ervan schreef ik hier al een klein stukje. De meidoorn straalt een zachte en kalme energie uit. De doorns staan symbool voor bescherming. Meibloesem geef je aan een vriend. 'Ga naar de meidoorn als je de liefde in je hart wilt vinden'. Twijgjes ervan werden aan de wieg van pasgeboren baby's gehangen om hen te beschermen. Trouwde je, dan brachten ze geluk en vruchtbaarheid. Vorig jaar plantten we een meidoorntakje in onze tuin. Fier rechtop staat nu het begin van een struikje. Aan wie zal ik eens zo'n takje geven?  :-).

Zodiacs in vogelvlucht

Ik ben al jaren geïnteresseerd in sterrenbeelden die geprojecteerd zijn op de aarde. Zo vond ik een aantal voorbeelden van de projectie van de Grote Beer in België en Frankrijk. In Ierland en in Egypte is het sterrenbeeld Orion op de aarde gespiegeld en in Engeland en Frankrijk is een complete dierenriem ontdekt. De dierenriem in Engeland is te vinden rond het gebied van Glastonbury en ontdekt door Katherine Maltwood in 1927. Een afbeelding ervan vind je hier. Tijdens mijn voorbereidingen voor een reis naar Rennes le Chateau komende zomer kwam ik tot de ontdekking dat ook rond deze plaats een reusachtige dierenriem geprojecteerd is. Deze is ontdekt door Elisabeth van Buren, die een tijd in deze regio heeft gewoond. De onderstaande tekening ervan vond ik op deze site op bladzijde 84. Het verschil met andere zodiacs die gevonden zijn is dat deze zodiac een afspiegeling is van de hemel zoals we die kennen.




Zowel in Glastonbury als bij Rennes le Chateau is dus een dierenriem te vinden die zich aftekent in het landschap. Beide keren is de 'tekening' terug te vinden op kaarten. Richard Leviton schrijft hierover in zijn boek: The Galaxy on Earth (2002) op blz. 443: 'As with the Landscape Zodiac in Glastonbury, England (decribed elsewhere in this section), the physical terrain to some degree corresponds with the energetic configurations of the zodiac, giving us an open clue to its existence. It is not in anyway essential, however, that the landscape match the forms of the zodiac for there to be an authentic terrestial star map present; most of the planet's 432 zodiacs do not have visible, obvious landscape signs signifying their reality'. In zijn boek beschrijft hij 56 heilige plaatsen, waarvan er 19 een 'Landscape Zodiac' bezitten. Een aantal ervan heb ik in het verleden bezocht, me onbewust van het bestaan ervan.

Twee herkenbare zodiacs dus. Dan kom ik eveneens via Elisabeth van Buren informatie tegen over 'The Pendle Zodiac', in Groot Britannië. In haar boek Lord of the Flame wijdt ze er een stukje aan op bladzijde 148: 'One of the terrestial zodiacs of Great Britain is laid out over miles of land near the Pennine Hills; it has been recently named  the Pendle Zodiac (see illus.55). Believed to have been constructed around 4,500 BC, the figures are outlined by rivers, hills and tracks in a simular fashion to the Glastonbury Zodiac'. Hieraan voegt ze toe dat de tekens niet in de goede volgorde staan en zelfs geen echte cirkel vormen. Inderdaad geeft de tekening op de betreffende bladzijde een rommelige indruk. Ik ben nieuwsgierig genoeg om er op internet naar te zoeken. Ik tref meer informatie aan op deze site. Volg de pijltjes rechtsboven of klik op het knopje 'play' links om de getekende sterrenbeelden op het kaartje te zien. Een tweede plaatje vind je hier: kies het derde kleine plaatje vanaf links. Pendle Hill ligt ten westen van Leeds en ten noorden van Manchester. Trek vanuit beide plaatsen rechte lijn en waar je kruist kom je in de buurt. Zo groeit mijn lijst van ooit-nog-te-bezoeken-plaatsen :-).








Elisabeth van Buren ontleent haar informatie over The Pendle Zodiac aan het boek: Terrestail Zodiacs in Britain: Muthampstead Zodiac and Pendle Zodiac (1976)  van N. Pennick & R. Lord.

woensdag 15 mei 2013

Het bos ontwaakt

Het bos waar we door lopen lijkt uit zijn winterslaap te ontwaken. De mate waarin de bomen in blad staan varieert. We zien beuken met aan de ene kant net uitgekomen bladeren, en aan de andere kant takken met kleine knopjes die op uitbarsten staan. Voorzichtig steekt een bosanemoon zijn kopje boven de grond. Nee, geen vogelmelk zoals ik in eerste instantie dacht. Ziet er héél anders uit als je ze vergelijkt. Kijk maar op deze site. Bosanemoon dus.



Onderweg komen we lage bosbessenstruiken tegen. We zien de eerste besjes al verschijnen.


Bosbes

De lijsterbessen staan overal. Dit is nog een heel klein exemplaar, maar de besjes zijn zich al aan het vormen.


Lijsterbes

De lijsterbes hoort bij de IJsmaan, waarbij de volle maan tussen 19 januari en 18 februari valt. De bes heeft tegenover het steeltje een vijfpuntige ster, een pentagram, dat geldt als een oud magisch symbool voor bescherming. Lang geleden hing men bosjes van de lijsterbes boven de deuropeningen en stallen. De boom werd geplant bij huizen en kerken om onheil af te weren. Tijdens onze wandeling langs de megalieten van Wéris kwamen we aan bij de Pierre Haina, de vreemd gevormde rots, die door de bewoners van de streek elke voorjaar wit gekalkt werd. De Pierre Haina is omgeven door legenden. Naast de steen staat een lijsterbes. Een magische boom naast een magische steen dus. Terwijl ik een tijdje zat te genieten van de plek en het uitzicht, zag ik dat bezoekers lintjes hadden gehangen aan de lijsterbes. Twee witte lintjes en een derde bestaand uit gekleurde draadjes wol. De lijsterbes diende hiermee als 'lapjesboom'. Oude gebruiken zijn kennelijk moeilijk uit te bannen. Eerder schreef ik over een oude lapjesboom in het Liesbos bij Breda.


Lijsterbes met lintjes

Op de terugweg vinden we de smalle weegbree op ons pad. De smalle weegbree groeit waar mensen gaan en komen. Vaak loop je er letterlijk overheen. De plant heeft bloedstelpende en wondhelende eigenschappen. Je kan hem gebruiken bij steek-en snijwonden en insektenbeten. Dus altijd hulp-bij-de-hand als je onderweg bent en je krijgt een ongelukje :-). 


Smalle Weegbree

De sleutelbloem ving ook onze aandacht. Ik ken hem niet goed en zocht informatie over de plant. De plant ontstond op de plek waar de sleutels van Petrus waren neergekomen toen hij ze uit de hemel had laten vallen. De sleutelbloem ondersteunt bij hoest en bronchitis en werkt kalmerend. Niet zelf gaan dokteren hoor, altijd een deskundige raadplegen.




Meer over de wandeling vind je op Sterrenplekken: Wandeling langs de megalieten van Wéris

Op Sterrenplekken kun je lezen over de Bron van Brighde (Bride) op het eiland Lewis (Schotland).

dinsdag 14 mei 2013

De bron van Bride (Brighde)

Twee jaar geleden kozen we het eiland Lewis (Hebriden) in Schotland als reisbestemming. We wilden de energie ervaren van de grote steencirkel bij Callanish, die de vorm heeft van een Keltisch kruis en eeuwen oud is. Eenmaal in de negentien jaar wordt de grote Maanstilstand hier als een bijzondere gebeurtenis gevierd. Vlakbij de grote steencirkel is de kleine cirkel van Callanish 2: een steenkring met in het midden vier stenen: een witte, een rode en een zwarte als symbool van de drievoudige Godin. Een vierde mannelijke steen maakt het geheel compleet. Zittend in deze steencirkel ervaar je een gevoel van vrede en verstilling. Hier begint het verhaal van Brighde (Bride), in haar drievoudige verschijningsvorm als maagd, moeder en wijze vrouw. Ze drukt haar stempel op het eiland met haar vrouwelijke energie.



Callanish ll: Cnoc Ceann a' Gharraidh

Aan oostkust dicht bij de noordpunt van het eiland ligt de bron van Brighde, verscholen in een weiland achter een paar huizen. We hebben ons van te voren goed georiënteerd en rijden naar het plaatsje Melbost, waar de bron te vinden zou zijn. In de buurt zou een grafplaats zijn dus zoeken we naar een klein kerkhofje dat ons de weg wijst. Aangekomen bij het plaatsje vinden we geen enkele spoor van een bron, noch van een kerkhof. We draaien de auto en gaan op zoek naar informatie bij de plaatselijke bevolking. Niemand kan ons antwoord geven, tot we onze vraag neerleggen bij een oude dame in een galerie. “Ja, in de buurt is een oude bron, een heel oude bron, maar hij is moeilijk te vinden. Ik ben er als klein meisje wel eens geweest. De bron is in de buurt van de rotonde in het plaatsje Melbost”. We komen daar net vandaan….. Welgemoed stappen we weer in de auto en rijden in de stromende regen de weg terug. De rotonde weten we in ieder geval te vinden. Deze ligt vlak aan de kust aan een doodlopende weg. Het is een keerpunt.

Aangekomen vraag ik aan de bewoner van het laatste huis of hij weet waar de bron is en of we toestemming hebben om op zijn land te zoeken. Zoeken blijkt overbodig, want de bewoner weet waar de bron ligt en wijst hem aan: schuin achter zijn huis, verborgen in het gras. En de vraag of we over zijn land mogen is overbodig. We zijn in Schotland en daar mag alles, mits je respect hebt voor het land en de hekken sluit voor de dieren. Terwijl ik wegloop om mijn partner te roepen wijst de man me een plek in het weiland achter zijn huis. “Kijk”, zegt hij: “Ze zeggen dat daar de tempel ligt van Brighde. Die ronde verhoging is de plaats van de tempel, en erom heen liggen de grafstenen van twaalf Vikingen, die hier de dood hebben gevonden. Ze zijn hier begraven en stenen wijzen hun graf aan” (3).



Tempel van Brighde



Grafsteen van een Viking of de fundamenten van de tempel




Terwijl we verder lopen naar de bron staat de man achter zijn raam te wijzen in de richting van het hek dat we door moeten. De bron ligt veilig op een anonieme plek, verborgen voor teveel aandacht. Met Imbolc werd zij door de locale bevolking bezocht en ook nu nog is er op die dag aandacht voor de vrouwelijke energie van Brighde. Op de deksteen boven de bron staat het hoefijzer als symbool van de godin van de smeedkunst. De toegang tot de bron is afgedekt met een kleine steen, die makkelijk weggehaald kan worden om water te tappen.




Bron van Brighde




Hoefijzer op de deksteen boven de bron




We staan stil bij deze oude bron en voelen de vrouwelijke energie die we op veel plaatsen van het eiland ervaren. Het water uit deze bron zou geelzucht genezen (2).

Schilderij van de bron waarin de vier elementen samen komen (Jill Smith).
Brigde bij de bron heeft een plaatsje gekregen in onze reis galerij.



Bron afbeelding: http://www.goddessalive.co.uk/issue2/index.html#brighde
Informatie schilderijen: http://www.jill-smith.co.uk/



(1) The Callanish Dance, Jill Smith
(2) The Healing Wells of the Western Isles, Finlay MacLeod
(3) Mother of the Isles, Jill Smith
Nearby are the ruins of a tiny chapel and some stones which have may been part of a burial ground. Very little is known of the chapel or the well. Martin Martin mentions the chapel of ‘St.Brgit in Barove’ and it was mentioned by the Ordnance Survey as ‘Teampull Bhrighid’ (4). (Deze aanduiding is niet op onze kaart te vinden)
In Melbost Borve lie the remains of Cladh Bhrighid (Brigid’s burial ground). Nearby are the ruins of a tiny chapel barely visible in the grass, which historian Martin Martin refers to as the chapel of "St Brigid in Barove" and the Ordnance Survey calls "Teampull Bhrighid" (Brigid’s chapel). Tobar Bhrighid (Brigid’s well) is also close by.

zaterdag 11 mei 2013

Kruidenwandeling in Wéris

Tijdens ons verblijf in Wéris maken we een wandeling door de velden van de Noordelijke Dolmen naar de Zuidelijke Dolmen. Onderweg komen we tal van kruiden tegen. We onderbreken onze tocht dus regelmatig om foto's te maken. Velden en bermen staan vol met pinksterbloemen. De boomgaard bij het huis waar we overnachten is bezaaid met de lila-kleurige bloempjes. Op de ontbijttafel staat een kleurig boeketje. Als kind woonde ik onder aan een dijk en klom omhoog om ze te plukken. Ook nu nog maken ze iets vrolijks in me wakker. Zelf heb ik geen ervaring met de geneeskundige eigenschappen en ik gebruik geen onderdelen van de plant in een salade.  Meer informatie over de pinksterbloem vind je hier.


Veld vol pinksterbloemen


Waar we ook kijken, overal zien we de meidoorn in bloei. Meidoorn reguleert de bloeddruk. De plant laat een zachte, vriendelijke kant zien met zijn witte bloempjes. Wil je er dichtbij komen, dan weert hij zich af met zijn stekels. Gemene stekels zijn dat soms. Niet te dichtbij, lijkt de plant te willen zeggen, want dan ga ik in de verdediging.



Meidoorn in bloei

Een aantal keer zien we de meidoorn en de braam een haag vormen. Kom je niet door de meidoorn heen, braam maakt het je evenmin makkelijk. Braam heeft veel te bieden als je merkt dat je grieperig wordt. De struik heeft bloedstelpende eigenschappen en versterkt de weerstand. Over de braam vind ik een leuk stukje in het boek Puur Natuur op tafel van Roger Philips: ' Een generatie geleden was de bramentijd voor de Engelsman een gebeurtenis die bijna net zo belangrijk was als Kerstmis of Pasen. Hele gezinnen uit steden en dorpen, gewapend met emmers en manden, streken neer op het platteland en plunderden bermen, heggen, bossen en ruigten. Na 10 oktober mochten bramen niet meer geplukt worden: er rustte een vloek op, want, zei men, dan trekt 's nachts de duivel voorbij en spuugt op elke struik...Maar in werkelijkheid hebben de vruchten rond die tijd de neiging waterig en smakeloos te worden als gevolg van nachtvorsten' (blz. 103). Met bramen kunnen we alle kanten op. Braamtinctuur maakt deel uit van onze huisapotheek. Worden we verkouden of krijgen we keelpijn, Braam ondersteunt als je er snel mee begint. Braamtinctuur gaat ook mee op reis. Het helpt bij darmproblemen en is bloedstelpend.

 

Meidoorn en braam zijn dikke vrienden



De paardenbloem tooit de velden, en niet alleen de velden, maar ook de bermen. Ik zie hem vastgeklemd aan oude muren, en in soorten en maten. Heel laag bij de grond op pas gemaaid gras, zijn kopje omhoog gericht naar een plekje zon onder de boom, en naast de piekerige vorm die ik ken ontdek ik zachte, ronde kopjes, alsof de bloem zich klaarmaakt voor de nacht. Dat dat niet zo is zie ik de andere dag. En nu ik het weet, zie ik ze naast elkaar. 'Prachtig geel en holle steel'. Kleine zonnetjes zijn het, die de levenskracht stimuleren. Goed voor de lever, passend bij mensen die graag steviger zouden zijn. Paardenbloemen kun je gebruiken in de keuken. Gekookte paardenbloembladeren, paardenbloemkoffie van de wortels, paardenbloemwijn voor degenen die graag experimenteren. Ik ga de uitdaging niet aan. Misschien later. Dan begin ik met paardenbloemsla  :-). 


Paardenbloem



In de schaduw groeien naar het licht


Velden vol paardenbloemen


Variatie met ronde kopjes

Het madeliefje past heel goed bij kinderen die zichzelf wel lijken te redden. Ze verbergen hun kwetsbare stukje en gedragen zich stoer en zelfstandig, waardoor ze snel aan de aandacht ontsnappen. Het plantje helpt bij kinderziektes met koorts en huiduitslag en is weerstandverhogend. In dit nieuwe online magazine staat een stukje over het madeliefje dat aansluit bij wat ik zelf leerde en herken. De informatie hierover vond ik in de nieuwsbrief Mens en Natuur van Gerwine Wuring.


Velden vol madeliefjes

Aan het eind van de wandeling komen we langs een rij eiken, die als gastheer dienen voor de maretak. De maretak is altijd groen en groeit in een mooie ronde bol. De plant creëert hiermee het beeld van evenwicht en ruimte. De Kelten zagen de maretak in de eik als heel bijzonder. Ze zouden die met een gouden mes bij volle maan oogsten. Magie en geneeskrachtige werking komen allebei aan bod. Wat aanvullende informatie vind je op deze site.


Maretak

We zagen nog speenkruid, maagdenpalm, brandnetel en hondsdraf. Te veel om op te noemen. Meer over deze wandeling vind je op mijn andere blog: Wandeling langs de megalieten van Wéris.

woensdag 8 mei 2013

Wandeling langs de megalieten van Wéris

We braken er even tussenuit naar Wéris en vonden een Chambre 'd' Hôtes aan de Rue des Dolmens. De Noordelijke Dolmen lag op een paar honderd meter afstand van het huis en werd als eerste bezocht. In tegenstelling tot vorige keren konden we een stuk van het Sterrenbeeld de Grote Beer ditmaal lopen. En dat was leuk. Over dat sterrenbeeld verschillen de meningen. Vandaag vergeleek ik de punten die aangegeven werden op de kaart van P. de Saint Hilaire (Schrijver van het boek: Raadselachtige Ardennen) met een kaartje dat we kochten in het museum van Wéris en de kaart op G.oogle Maps. Daarbij kwam ik tot de conclusie dat ze niet met elkaar overeen kwamen. Terwijl ik me toch herinner dat de schrijver van het boek stelde dat hij een militaire kaart had gebruikt om de destijds ontbrekende punten te vinden. Jammer dus, maar niet minder leuk om te lopen. De eerste dag liepen we van de Noordelijke naar de Zuidelijke Dolmen en passeerden de menhir Danthine op een afstand.



Noordelijke Dolmen



Noordelijke Dolmen


Menhir Danthine in de verte rechts van de boom links

De menhir Danthine is een stuk verplaatst nadat hij gevonden werd. Twee andere stenen die in hetzelfde veld lagen zijn te vinden op het terrein van de Noordelijke Dolmen.



De Zuidelijke Dolmen ligt verdiept tussen de bomen

De Zuidelijke Dolmen werd ontdekt in 1888, toen twee landbouwers een aantal hinderlijke stenen waar ze last van hadden bij het ploegen  besloten te verwijderen.


Zuidelijke Dolmen



Zuidelijke Dolmen



Losse menhirs bij de Zuidelijke Dolmen

Drie hiervan waren in 1888 al bekend, de andere twee zijn bijna honderd jaar later gevonden.




Pas Bayard

De tweede dag vervolgen we onze tocht en zoeken als eerste naar de Pas Bayard. We waren er eerder, dus weten waar we moeten zijn :-). Hier zou het paard van de vier Heemskinderen zich afgezet hebben en een hoefdruk achtergelaten in de steen.



De hoefdruk


Vlakbij staat dit kleine kapelletje

We lopen verder naar het duivelsbed en klimmen daarna naar boven naar de Pierre Haina.



Duivelsbed

Bij de Pierre Haina blijven we een tijdje zitten. De steen is permanent witgekalkt.


Pierre Haina


Lintjes in de lijsterbes naast de Pierre Haina


Terug kijkend naar de Pierre Haina

Als je er goed over nadenkt hebben we de eerste dag een aantal megalieten bezocht. De tweede dag waren het 'stenen met een verhaal', vreemd gevormde stenen waar legendes aan verbonden zijn. Je vindt ze o.a in een brochure over Wéris: Megalieten: dolmen, menhir, uniek in België, uitgegeven door de Heemkundige Kring: a.s.b.l. "Terre de Durbuy". De verwijzing naar de site met de legende over de Pierre Haina in mijn eerdere blog klopt niet meer heb ik zojuist geconstateerd. Hoewel het er naar uitziet dat het verhaal over het spiegelbeeld van de Grote Beer een beetje opgepoetst is, was het wel leuk om de plekken weer te bezoeken. Wellicht doet de wandelroute op dit kaartje de gelovigen onder ons opnieuw even twijfelen. Op deze site vond ik nog wat extra informatie over de zonnestanden met betrekking tot de Pierre Haina. Blijft er gelukkig toch nog wat over :-).

Een wereld van verschil

Bij thuiskomst laat Man een foto op internet zien van een bed. Of ik het een leuk bed vind? Ja???? Hebben we een nieuw bed nodig, gaan we dingen veranderen? Ik ben altijd in voor verandering of aanpassing als het gaat om het inrichten van het huis :-). De foto van het bed hoort bij een Chambre'd' Hôtes in Wéris en bevalt me onmiddellijk :-). Man nam contact op met de eigenaars en we konden er dit weekend terecht. Even terug naar een vertrouwde plek en een mooie omgeving. Het huis bevindt zich op een paar honderd meter afstand van de Noordelijke Dolmen in Wéris en we worden gastvrij ontvangen. Meer dan gastvrij zelfs, want nadat ik voorzichtig het ontbijt ter sprake breng en vertel dat ik geen brood eet (maar meer dan genoeg heb aan fruit met wat yoghurt en een ei) gaat de vrouw des huizes aan de slag in de keuken en bakt speciaal voor mij een speltbrood. Want op spelt reageer ik goed en laat ze dat nou net in huis hebben! We wandelen nog die middag van de Noordelijke naar de Zuidelijke Dolmen en komen tal van kruiden tegen. Daarover vertel ik in een volgende blog.



Noordelijke Dolmen


Zuidelijke Dolmen

De andere dag brengen we een bezoek aan Durbuy en maken we een lange wandeling via de Pas Bayard door het bos naar het Duivelsbed en de Pierre Haina.


Pas Bayard


Duivelsbed


Pierre Haina

En dan merk ik het verschil: ik loop de acht kilometer met gemak. Aan het eind van de wandeling heb ik geen last van blaren, maar ook geen pijn in mijn heup. Welgemoed loop ik de relatief korte afstand terug naar het restaurant waar we iets eten en verwonder me. Ga je jezelf nu belonen? vroeg Dochter me een aantal weken geleden en ik had daarover nog geen moment nagedacht. De beloning zit ingebakken in het eetpatroon dat ik volg en stapje voor stapje heb bijgesteld door te luisteren naar mijn lichaam. In de hal staat een plastic tas die ik voorzichtig vul met echt-te-grote-kleding. Het spijkerjasje dat ik draag kan met gemak dicht en ik verwonder me opnieuw als ik mezelf in etalageruiten weerspiegeld zie. Ik haal de sloggi's die ik van de winter kocht snel uit hun doosje en neem ze in gebruik voor ik ze splinternieuw af kan voeren. En vanmiddag ga ik misschien wel naar de winkel om iets nieuws te kopen :-).



Durbuy







zaterdag 4 mei 2013

Eend is op zoek naar haar nest

Jarenlang woonden we aan de rand van een dorp met anderhalve kilometer beschermd natuurgebied voor ons. We genoten van de zonsondergangen en de ruimte die het uitzicht bood. De ganzen overwinterden voor onze deur. We verhuisden naar mijn geboortestad en mensen vroegen ons of we dat niet erg misten. Na drie jaar merk ik dat de natuur in de stad heel dicht bij is. En dat 'dichtbij' als gevolg heeft dat ik het ook opmerk :-). Bij het openen van het slaapkamerraam zie ik takken drijven tegen de boot voor de deur (nee, die boot is niet van ons hoor). Jammer dat er zoveel in de vliet drijft, dat er niet hoort, overpeins ik. Een meerkoetje zwemt rondjes in de buurt. Dan valt mijn oog op twee eieren midden in het geheel. Het is een nest, concludeer ik en als ik het goed zie drijft het los. Gewoonlijk stationeert het diertje zich in de buurt van de brug, waar een zware, houten balk het afval dat met de wind mee komt drijven tegenhoudt. Vorig jaar belandde ze een paar huizen verder en nu ligt het nest dus voor onze deur. Het is geen comfortabele plek om te broeden. De smalle boot ligt aan de kade, waar met grote regelmaat geparkeerd wordt. Misschien drijft het verder of zoekt moeder meerkoet zelf een andere plek.



Een paar uur later zwemt ze tevergeefs in de buurt van de boot. Ze is op zoek naar haar nest, dat verder de vliet op gedreven is. Ik hoop voor haar dat ze het terugvindt. En anders blaast de wind het vast weer de goede kant uit als hij draait. Of ze er dan nog op gaat zitten is de vraag.



Twee dagen later drijft het nest weer voor ons huis. Moeder meerkoet heeft het teruggevonden. Onderweg is ze een ei krijtgeraakt. Zou ze dat gemerkt hebben?