donderdag 2 juli 2015

Die bruine beuk markeert de plek

Die bruine beuk markeert de plek. Als je langzaam en met aandacht langs de zuidkant van de Adriaen Janszkerk loopt, voel je de energie sterker worden. En bij die bruine beuk lijkt er een verzamelpunt te zijn. Het intrigeert me. Ik ben er eerder geweest met Vriendinnen en vandaag ga ik opnieuw op verkenning met één van hen. Op de een of andere manier krijg ik het gevoel dat de boom aan de noordkant van de kerk staat. Misleid door het donkere bladerdak van de bruine beuk. Aan de zonnestand lezen we af dat we in het zuiden staan. En dat hadden we kunnen weten door de uitlijning van de kerk (met de toren in het westen en de beuk er pal naast). Zouden er veel mensen gezellig op dat bankje komen uitrusten? Nodigt die plek in de schaduw uit? Tegenover de kerk heeft een kasteel gestaan. In het bewaard gebleven koetshuis wordt heden ten dage op stand getrouwd :-). We lopen over het bruggetje naar de overkant van de kerk, waar we nu door een brede sloot van gescheiden zijn. Opnieuw krijg ik een gevoel van (onbedoelde) ontoegankelijkheid. Het zicht op de kerk wordt geblokkeerd door een brede rij bomen. Een onuitgesproken signaal dat op afstand houdt. Een foto van het kasteel tegenover de kerk zie je hier (eerste foto, tweede rij). Ik heb begrepen de hoofdingang van de kerk in de loop der tijden naar de zijkant is verplaatst. Toch blijft mijn gevoel roepen dat het niet klopt.


Die bruine beuk markeert de plek waar de energie sterk voelbaar is



Op een onbestemde manier ervaar ik de plek als donker


Om 4 uur 's middags draait de zon naar het westen


De ingang in het westen wordt visueel geblokkeerd door bomen en struiken

Aan de 'overkant' van de kerk zitten  we een tijdje in het gras. Kan ook best met dit mooie weer :-). Omdat er meer ruimte is voelt het ook lichter. Als we doorlopen wordt de energie bijna twinkelend. Is dat een vrolijke plek of de invloed van de wilg waar we onder staan? We lopen een extra rondje rond de kerk. Als we een andere wilg op onze weg vinden, is er opnieuw die lichte energie. Beuk en Wilg hebben ook een verschillende symboliek en signatuur. De beuk staat graag alleen, heeft niet graag andere bomen om zich heen, en staat symbool voor oude kennis en oude geschriften. Beuk lijkt je te wijzen op wat belangrijk voor je is om vast te houden. Geldt dat ook voor zijn bruine variatie? Wilg is alleen al door zijn uiterlijk een stuk fragieler of frivoler lijkt het wel. Wilg is soepel en buigt makkelijk mee. Laat los die emoties, roept Wilg je toe, stroom mee. Laat je haren wapperen, net als mijn zwaaiende takken. Zijn het die verschillen die we ervaren? Een rondje rond de beuk wijst uit dat het ene plekje verschilt van het andere. 'Wat is het nut ervan om dit alles waar te nemen?', vraagt Vriendin zich hardop af. We zijn er in geschoold, maar wat kunnen we ermee? Misschien is het belangrijkste om te kunnen registeren dat we op een bepaald moment beïnvloed worden door onze omgeving? Dat we leren welke energie van onszelf is en wat niet bij ons hoort? En dat we het ene als prettig kunnen ervaren, terwijl het andere minder bij ons past? En dat dat per keer en per mens kan verschillen? En dat we gewoon kunnen constateren dat het een beter bij je past dan het andere? Ik wil er vaker heen, naar deze plek. Hoe voelt het in de winter? In de ochtend? In de avond? Ik heb meer dan tien jaar in IJsselmonde gewoond. Grappig dat het kerkje dan nu pas mijn aandacht vraagt :-).




Geen opmerkingen:

Een reactie posten