woensdag 4 juli 2018

Op wie staat ze daar te wachten?

Vrolijk groeit de Cichorei op het talud van de Waterweg. De blauwe bloempjes vallen op door hun kleur. Mijn voornemen om er een foto van te maken kost even tijd. Het warme weer nodigt niet uit tot een stop. Een missie om ze op te sporen in ons kleine stadje mislukt finaal. De bermen zijn kortgeleden gemaaid en het wit en geel viert hoogtij in de natuur. Dus fiets ik uiteindelijk terug naar de waterkant en maak ik foto's van de 'Wegenwachter'. Deze bijnaam heeft de plant te danken aan de plekken waar hij groeit: in weilanden en langs wegen...


Aan de kant van het water


De Cichorei opent haar bloemen alleen bij zonneschijn


Er staan maar een paar bloemen tegelijk in bloei

Het verhaal van de Cichorei spreekt me aan. Ze staat te wachten, met een eindeloos geduld. Eigenlijk is ze een jonkvrouw die betoverd werd door haar vader. Ze was verloofd (met een ridder natuurlijk) en wachtte op haar geliefde tot hij van een kruistocht thuis zou komen. Het wachten was tevergeefs. Ondanks de uitzichtloosheid wees ze een andere huwelijkskandidaat af en weigerde het klooster in te gaan. Daarop sprak haar  vader een vloek over haar uit en sindsdien staat ze als het hemelsblauwe kruid te wachten op haar bruidegom. 
Of was het de lieve god in de hemel die medelijden kreeg met de prinses en al haar kamermeisjes? Werd de jonkvrouw daarom in een witte bloem veranderd en haar kamermeisjes in blauwe?
De eerste keer dat ik ze tegenkwam was in Frankrijk. Vlakbij de plek waar we logeerden groeiden ze in volle hevigheid in de weilanden. Het zag er uit als één grote blauwe bloemenzee. Dit moeten dan de kamermeisjes geweest zijn. Een wit exemplaar ben ik tot nu toe niet tegen gekomen. Maar toegegeven, jonkvrouwen zijn schaars in deze tijd.
Thuisgekomen vond ik datzelfde jaar het plantje groeiend aan de rand van onze Vliet. Een beetje verdwaald en in haar eentje. Wat deed ze hier? Op wie stond ze daar te wachten? Ze stond bijna voor onze deur. Ik denk dat ik het weet. Volgens mij kwam ze voor de buren :-).


Een weiland vol azuurblauwe bloemen in Frankrijk


Op het heetst van de dag verwelken de bloemen en vallen af 


De Cichorei aan de rand van de Vliet

Websites




dinsdag 3 juli 2018

Stop! roep ik als ik het oude kerkje zie

Stop! roep ik als ik het oude kerkje zie. Niet dat dat zomaar kan, want het slingerende, smalle weggetje biedt maar ruimte aan één auto tegelijk. Passeren doe je via uitwijkplaatsen aan de kant. We zijn op weg naar het kustplaatsje Elgol, maar alle leuke dingen onderweg pakken we mee :-). Bij dit dakloze kerkje wil ik dan ook heel graag stoppen. Ik wil er kijken, voelen en de energie in me opnemen. 

We worden een beetje geholpen door het toeval, want aan de overkant van de weg kunnen we de auto kwijt. Er staat een bord met informatie over oude marmermijnen, dat mijn vluchtige aandacht krijgt, want aan de overkant lokt de ruïne. Dat bord staat er dan weer niet bij toeval heb ik het gevoel. 
Het piepende hek biedt toegang tot het oude kerkhof. Ik registreer dat er schapen in de buurt moeten zijn en voor mijn doen ontwijk ik behendig de keutels terwijl ik naar boven klim. Het gras binnen de muren wordt keurig door hen onderhouden. Dat is dan weer mooi meegenomen. 
Eigenlijk kom ik ogen te kort. Ik neem de energie in me op en constateer dat dit een rustige, serene plek is. Dit kerkje is gesticht in de vijftiende of zestiende eeuw. De tekening ervan doet me denken aan een boerenhuisje. Maar niet elk huisje heeft een kruisje :-). Het is trouwens niet het eerste kerkje op deze plek. En dan te weten dat er al rond het jaar 700 op een heuvel in de buurt gepreekt werd door een Ierse Monnik. Maar dat wist ik nog niet op het moment dat ik de plaats bezocht. 
Ik lees  de info over de steen met het everzwijn. Dat is het embleem van de Clan van de MacKinnons. Zij hebben hier een eigen grafruimte aan de oostkant van de kerk. De genoemde restauratie moet wel heel lang geleden plaats gevonden hebben gezien de staat waar het gebouw zich in bevindt. 
Buiten zwerf ik van de ene hoek naar de andere. Ik bewonder de Keltische kruizen en sta stil bij de Taxussen op de begraafplaats. De schapen nemen de ruimte geheel in bezit en scharrelen op hun gemakje tussen de grafstenen. Ik omzeil de grazende dieren en kom op schilderachtige plekjes. De rust en de stilte geven de indruk van een tijdloos bestaan. En dan te bedenken dat het in deze vallei ooit een drukte van belang moet zijn geweest. Uiteindelijk heb ik dat bordje over de marmerindustrie toch gelezen :-).

















Achtergrondinformatie

Het kerkje draagt de naam Cill Chriosd (Kilchrist Church) en wordt al genoemd in 1505. Op deze plaats heeft een ouder kerkje gestaan, waarvan de resten nog te zien zijn bij de westgevel. Vanaf het kerkhof heb je zicht op een kleine heuvel met de naam: Hill of the Mass (Cnoc na-Aifhreann). De klank ervan lijkt op die van 'mis' en het woordenboek geeft o.a. dodenmis, misdienst, dienst, mis, kerkviering en berg als optie. 
Volgens een legende werden hier in de 7e eeuw missen gehouden door  St. Maol Ruadh voor de lokale bevolking. Hij leefde van 642 tot 722. Zijn naam wordt op verschillende manieren geschreven.  St. Maelrubha is een van de variaties. Hij stichtte de eerste kerk in deze regio in Ashiag. In de late Middeleeuwen werd een nieuwe kerk gebouwd in Cill Chriosd. Deze werd op zijn beurt vervangen door het huidige, tot ruïne vervallen kerkje. Het is in gebruik geweest tot 1840. Diensten werden vanaf die tijd gehouden in een nieuwe kerk in Broadford.
Op het kerkhof zijn nog grafstenen uit de Middeleeuwen te vinden. Twee bijzondere stenen worden speciaal genoemd.  Op een ervan waren 'obscure' hiëroglyfen te zien. De andere zou uit voor-christelijke tijden stammen. Tot 1913 zouden ze er hebben gestaan. Allebei zijn ze op mysterieuze wijze verdwenen.

Adres


De ruïne van de Cill Chriosd (Kilchrist Church) bevindt zich op de weg van Broadford naar Elgol op het eiland Skye in Schotland
Adres: B8083, Broadford, Isle of Skye, Highlands and Islands, Schotland, IV49 9AS

https://www.undiscoveredscotland.co.uk/skye/cillchriosd/index.html
https://en.wikipedia.org/wiki/M%C3%A1el_Ruba




maandag 14 mei 2018

De Meidoorn en de Grasmaan

De Volle Maan van de Grasmaan valt tussen 17 mei en 16 juni (in 2018 op 29 mei om 16:20:48). De boom die bij deze maan hoort is de Meidoorn. 


De Meidoorn in volle bloei

De Meidoorn

Buiten is de schoonheid op zijn hoogst. Waar ik ook kijk, overal zie ik de meidoorn in bloei.  De plant laat een zachte, vriendelijke kant zien met zijn witte bloempjes. Wil je er dichtbij komen, dan weert zij zich af met haar stekels. Kom me niet te na, lijkt de boom te willen zeggen, want dan ga ik in de verdediging. In de vrije natuur sluit de Meidoorn soms een deal met de Braam. Samen vormen ze een ondoordringbare haag. De beschermingstactiek werkt goed. Ik denk er niet aan om ze te benaderen. Vanaf een afstandje genieten lukt me prima. 

Het kleine stekje dat we meenamen van het landje van mijn broer is na een paar jaar in onze tuin uitgegroeid tot een behoorlijke boom. De zacht-witte kleur en bijzondere geur trekken dagelijks mijn aandacht. De meidoorn straalt een zachte en kalme energie uit. Onder haar bloementooi kom ik tot rust.

 Soms sluit de Meidoorn een deal met de Braam. 


Samen vormen ze een ondoordringbare haag
Beltane

Op het moment dat de groeikracht van de natuur op zijn hoogst is werd in het verleden het Beltanefeest gevierd. Paren vierden de liefde in de natuur en beloofden elkaar trouw voor een jaar en een dag. Hiermee werd ook de verantwoordelijkheid voor een eventuele zwangerschap genomen. Na afloop waren de partners vrij of konden de keuze maken om bij elkaar te blijven.

Meifeesten

In het oosten van het land wordt de Meiboom opgezet. Een lange dunne boomstam wordt gekroond met een krans van Meidoornbloesem en krijgt een plaatsje op het dorpsplein. Aan de krans of hoepel hangen rode en witte linten. De Meibruid wordt gekozen en de ongehuwde mannen dingen om haar hand. Het verhaal gaat dat ze daarvoor in de paal moeten klimmen en meibloesem mee naar beneden moeten nemen. De Meikoningin is in het wit gekleed en is getooid met een krans van bloemen. Om de Meiboom wordt gedanst met de linten in de hand. Tijdens het dansen worden de linten in- en uit elkaar gevlochten.
In Landgraaf wordt de meiboom verstopt in het bos en moet gezocht worden. De meiboom krijgt daar een plaatsje voor het huis van de Meikoningin of Pinksterbruid. Er vindt een optocht plaats met de Meikoningin in een koets aan het hoofd en als afsluiting is er een receptie met een bal.

Oude gebruiken

De meidoorn is een betoverde boom die beschermd wordt door de feeën en de oude magie. Een boom die alom gerespecteerd wordt.  
Meibloesem geef je aan een vriend, maar je wordt verondersteld het niet in huis mee te nemen, want dan brengt het ongeluk. 
Meidoorn opent het hart. "Ga naar de meidoorn als je de liefde in je hart wilt vinden'.
Twijgjes ervan werden aan de wieg van pasgeboren baby's gehangen om hen te beschermen en tijdens huwelijksceremonies gebruikt om geluk en vruchtbaarheid te brengen.
Als de boom bij een bron groeit, zie je vaak dat er lintjes aan zijn gehangen als dank voor hun rol als bewaker van de bron.
De meidoorn werd ook als genezende boom gezien voor wratten, tandpijn, koorts, en gewrichtsreuma. 

Legende

In Glastonbury staat de heilige meidoorn, die ontstaan is uit de staf van Jozef van Arimathea, toen hij deze in de grond stak tijdens zijn bezoek aan het heilige eiland, kort na de dood van Jezus. Rond die tijd was Glastonbury een eiland en werd er vanuit de haven gehandeld met het buitenland.
Deze meidoorn bloeit twee keer per jaar: met kerstmis en in mei. Met kerstmis werden de bloeiende takken naar de koning gebracht. Toen deze Engelse koning in 1649 werd onthoofd, werd ook de boom omgehakt. Op Weary Hill staat nog altijd een stek van de boom. 


De Meidoorn op Weary Hill in Glastonbury



Bronnen

Marcel De Cleene , Marie Claire Lejeune - Compendium van Rituele Planten in Europa e.a.

Websites

https://www.unitythroughdiversity.org/wearyall-hill.html

zondag 13 mei 2018

De Zwarte Madonna in Creuse


Met zijn vieren zijn we op weg naar St. Quentin la Chabanne. Daar staat een Zwarte Madonna in de crypte van het kerkje. Zij is de enige in het departement Creuse en we willen haar niet graag missen nu we min of meer in de buurt zijn. Er zijn fundamenten gevonden van een oudere kerk en in het verre verleden heeft er een Romeinse Tempel gestaan op deze plek...


Notre Dame sous Terre (Onze lieve Vrouwe onder de Aarde)

Notre Dame sous Terre 

Onderweg komen we tot de ontdekking dat er uitgerekend deze dag (12 augustus) een processie plaatsvindt ter ere van Notre Dame sous Terre. We zouden  dat graag meemaken, maar het is duidelijk dat we dat niet gaan halen. We vervolgen onze reis in de hoop er nog een staartje van mee te pakken. Stel je voor, dat we er aankomen en dat de Madonna op stap is :-). Maar het ligt anders. Er zijn bloemen gebracht en ze heeft voor zover we het kunnen over zien haar plaatsje in de crypte niet verlaten.

 De Zwarte Madonna is donker en mooi! Ze draagt haar kindje op de linkerarm en staat in de achterste nis van de crypte. Ze is een vervangend exemplaar voor een ouder beeld uit de dertiende eeuw. Dat laatste is tijdens de godsdienstoorlogen verwoest. Het huidige beeld stamt uit de zeventiende eeuw en is dus van latere datum dan het kerkje. Haar specialiteit is om de kinderen te beschermen. Als dank daarvoor worden in de crypte kleding, schoentjes en linten bewaard. Aan beide zijden van de nis zijn gedenktekens zichtbaar.

Onder de nis waar Notre Dame sous Terre staat is een symbool met een dubbele M te zien. Verstrengeld met elkaar, de ene rechtop en de andere ondersteboven. Ik heb dat eerder gezien bij de Zwarte Madonna van Limoux. Het zouden de initialen van Maria Magdalena zijn.


De bloemen getuigen van de zojuist gehouden processie
Onder het kleed de 'dubbele M'  


De 'dubbele M' bij Notre Dame de Marceille in Limoux

Notre Dame sous Terre in de bovenkerk

Boven in de eigenlijke kerkruimte ontdek ik twee ramen met de tekst  'Notre Dame sous Terre. Het ene toont een Maria met kind, en het andere Jezus met Maria. De figuur van Jezus kroont de Maria.
Deze afbeelding zet me aan het denken. Wordt hiermee een relatie gelegd met Maria Magdalena? 
Verder staan er nog twee oude beelden. De ene Maria staat op een toren en draagt het kind rechts. Het kindje staat op een 'wereldbol' met sterren. De  kleuren van haar gewaad zijn traditioneel blauw en wit. Zowel de Madonna als het kind zijn gekroond.
Het andere beeld is duidelijk ouder en maakt deel uit van een soort drieluik. Haar kleuren zijn rood en blauw. Ze draagt het bijna staande kind op de linkerarm en vormt het hoofdelement van een drieluik.
Van beide Maria's kan ik geen aanvullende informatie vinden.


Notre Dame sous Terre aan de onderzijde van het raam



Een tweede raam met de tekst 'Notre Dame sous Terre'




Twee oude Maria beelden in de kerk

Het kerkje

Het kerkje staat op een heuvel en dateert uit de veertiende eeuw. Het staat op een pleintje met aan zijn zijde het oude stadhuis, dat nu in gebruik is als school. Boven de ingang in het westen  hangen vier klokken in bogen, die onderdeel uitmaken van een  klokmuur. Er is een afstand van zo'n vijf meter met de rest van het gebouw. De crypte zou tegelijk gebouwd zijn met het schip. Andere bronnen noemen de elfde eeuw als datum.

Een ouder heiligdom

Op het informatiebord zijn met groen de fundamenten van een oudere kerk aangegeven. 'Tijdperk onbekend' staat er in de legenda bij vermeld. Onderaan wordt verwezen naar een menhir in de buurt. In verschillende  bronnen lees ik dat hier voorheen een Mercurius tempel heeft gestaan. Een heiligdom gewijd aan de Romeinse god Mercurius dus, de god van de handel, de reizigers en de winst.
In het huidige kerkje staat een bewaard gebleven altaar uit de eerste tot tweede eeuw na Christus.  De inscriptie getuigt van een eredienst voor Mercurius en de keizer. De tekst ervan luidt: 'In opdracht van Sabinus heeft Clarissa van haar fortuin dit altaar geplaatst'. Het is opgedragen aan Omperial Numina en Mercurius. De inscriptie eindigt met 'Biga heeft haar wens terecht vervuld'. Het is gekerstend door het te zegenen (transformé en bénitier). Een afbeelding ervan vind je op deze site. Het altaar staat onderaan een trap die naar boven leidt. Ik ben er voorbij gehold op weg naar de crypte :-).
De vraag die in me opkomt is of deze heuvel mogelijk plaats geboden heeft aan een tempelcomplex dat groter was dan het huidige kerkje. Iets van de grootte van de tempel op de Puy de Dôme kan ik me hier niet voorstellen. Op internet vind ik afbeeldingen die meer in de richting gaan van de stijl waarin de (gereconstrueerde) Nehelleniatempel er uit moet hebben gezien. Een van de best bewaarde tempels uit de tijd van de Romeinen staat in de stad Nîmes. Een foto ervan vind je hier.  


Op het informatiebord staan de resten van een ouder gebouw aangegeven


Links: Ruïnes Mercuriustempel Puy de Dôme (Frankrijk)
Rechts: Reconstructie tempel Nehellenia (Nederland, Colijnsplaat)

Krachtplaats

Nog even dwalen mijn gedachten naar de Zwarte Madonna en de Romeinse tempel die voorheen op deze plaats gestaan moet hebben. Heel waarschijnlijk was dit in de voorchristelijke tijd al een Keltische heiligdom. Wordt hier al eeuwenlang de godin in verschillende vormen vereerd?
Zowel in de crypte als in de kerk kon ik energie rond mijn hoofd waarnemen. Dat dat voor iedereen anders is en mogelijk afhankelijk van het tijdstip is een gegeven. Maar wie weet ervaar je het zelf als je deze oude plaats bezoekt. 


Adres

Creuse: Departement 23
D992 Saint-Quentin-la-Chabanne - Frankrijk
Coördinaten: 45. 51.53 N, 209.16 E

Noten

De crypte ligt onder het oostelijk deel van het schip en is vanuit de kerk bereikbaar via een trap.

Hier bevindt zich de Zwarte Madonna met de toepasselijke naam 'Notre Dame sous Terre'.

Van de Puy de Dôme is bekend dat er al vanaf de Oudheid veelvuldig erediensten werden gehouden. Eerst door het volk der Avernes en vervolgens door de Gallo-Romeinen die er rond de eerste eeuw na Christus een Mercuriustempel bouwden. 


Onze voorouders bouwden tot 1350 hun heiligdommen bij voorkeur op krachtplaatsen. Deze plaatsen werden in principe door de kerk overgenomen en gekerstend, net zoals dit met het altaar gebeurde. Het in gebruik nemen van deze 'heidense' plaatsen gebeurde in opdracht van Paus Gregorius de Grote. 
Tijdens het Concilie van Tours in het jaar 567 werd het vereren van stenen, bomen en bronnen verboden. In 601 verbiedt Paus Gregorius de Grote (589-604) het verder verwoesten van heilige plaatsen. Hij geeft per brief aan Melitus de opdracht om alle heidense plaatsen te integreren in het christelijk geloof ('de tempels van de heidenen niet te verwoesten maar met wij-water te besprenkelen em daarna in christelijke kerken te veranderen'). 

Het verbod om nog langer op voorchristelijke plaatsen te bouwen lijkt in relatie te staan met het uitbreken van de pest. 

Bronnen

Jacques Bonvin- Vierges Noires  La réponse vient de la Terre, p. 239
Coys Goisen - De oude Wijsheid, p.26
Dr. Annine E.G. van der Meer- De Zwarte Madonna van Oer- tot Eindtijd
Dr. Annine E.G. van der Meer- De Drie Dames uit Duitsland, p.51, 53 n. 12, 13
Wigholt Vleer - Leylijnen en leycentra in de Lage Landen, p 27

Websites

https://fr.wikipedia.org/wiki/%C3%89glise_Saint-Quentin_de_Saint-Quentin-la-Chabanne
http://www.mariusvazeilles.fr/blog/wp-content/uploads/2016/11/actes-colloque-Marius-Vazeilles-2015.pdf p.39: Un autre sanctuaire devait exister à proximité de St Quentin-la-Chabanne, comme en témoigne un autel inscrit qui s’y trouve en remploi. L’inscription y atteste un culte en l’honneur de Mercure et de l’empereur23. Malheureusement, aucun site n’est connecté à cette inscription.
Citaat brief Paus Gregorius:"To his most beloved son, the Abbot Mellitus; Gregory, the servant of the servants of God. We have been much concerned, since the departure of our congregation that is with you, because we have received no account of the success of your journey. When, therefore, Almighty God shall bring you to the most reverend Bishop Augustine, our brother, tell him what I have, upon mature deliberation on the affair of the English, determined upon, viz., that the temples of the idols in that nation ought not to be destroyed; but let the idols that are in them be destroyed; let holy water be made and sprinkled in the said temples, let altars be erected, and relics placed. For if those temples are well built, it is requisite that they be converted from the worship of devils to the service of the true God;
















maandag 7 mei 2018

De Heilig Hartkerk verdient het om gezien te worden

Update 7 mei 2018
Processie in Schiedam
De processie vindt elk jaar plaats op de zesde zondag in de Paastijd. De processie werd voorgegaan door Monseigneur van den Hende, bisschop van Rotterdam.
Liduina leefde in de vijftiende eeuw in Schiedam. Op 15-jarige leeftijd raakte ze voor de rest van haar leven verlamd. Daarna wijdde ze haar leven aan God. Ook kreeg ze visioenen over de hemel, de hel en het vagevuur.
De Schiedamse werd in 1890 door paus Leo XIII heilig verklaard.
Berichtje met foto's vind je via de onderstaande link:


De Heilig Hartkerk in Schiedam verdient het om gezien te worden. De kerk opent zijn deuren tijdens diensten en is alleen op Open Monumentendag toegankelijk voor publiek. Ik wijd een uitgebreide mail aan het toeval dat me naar deze kerk brengt en bied aan het boek (1) mee te nemen (zie vorig blog). In reactie daarop worden we hartelijk uitgenodigd om een afspraak te maken. Het boek van Rosier kennen ze en sterker nog: er liggen exemplaren om uit te delen :-). Onze rondleiding begint in de hal waar we even stilstaan bij een foto van de Frankelandsekerk. Hier stroomden de bedevaartgangers toe tot deze in 1969 werd gesloopt.  Liduina wordt in 1380 geboren in Schiedam. Na een val op het ijs breekt ze een rib en lijdt tot het eind van haar leven ondraaglijke pijnen. De logica tussen de gebroken rib en een leven lang ziek zijn wordt me pas in tweede instantie duidelijk. Haar verhaal wordt met stukjes en beetjes compleet.  De legende vertelt dat Liduina als klein meisje elke dag in de Sint Janskerk ging bidden bij het beeld van Onze Lieve Vrouwe van Schiedam. Dit beeld was daar niet zomaar terecht gekomen. Dat is een verhaal apart (2). Het meisje brengt veel tijd door in de kerk en vertelt haar moeder na een late thuiskomst dat het beeld naar haar gelachen heeft. Als ze op haar twaalfde jaar ten huwelijk wordt gevraagd is dit niet wat ze wil. Ze smeekt God om een ongeneeslijke ziekte, 'waardoor ze onaantrekkelijk wordt voor de wereld'. Als ze vijftien is maakt ze tijdens het schaatsen een val op het ijs, waarbij ze een rib breekt. Er is sprake van ernstige complicaties waardoor die val resulteert in een levenslang lijden. Na een keerpunt van acceptatie biedt ze troost aan armen en chronisch zieken. Die komen haar van heinde en ver bezoeken. Haar ziekbed duurt lang en Luidina sterft na 38 jaar in 1433. We komen de markering van haar grafkapel tegen in de Grote of Sint Janskerk, samen met twee grafzerken die daar terug gevonden zijn. 

Vanuit de hal komen we in de voormalige doopkapel van de Heilig Hartkerk. Ongedoopt mocht je de kerk niet binnen, dus was dit een eerste noodzakelijke stap voor de gelovigen. Hier vinden we het oudste beeld van Liduina, met aan haar voeten een kleine engel. Aan beide kanten van het beeld treffen we een smal glas-in-lood-raam met bloemen. Aan de linkerkant de rozelaar, aan de rechterkant de aronskelk. De rozelaar verwijst naar het moment dat Liduina zal sterven. Haar engelbewaarder heeft haar verteld dat de tijd daar is als alle knoppen bloeien. De aronskelk symboliseert met haar witte kleur zuiverheid en maagdelijkheid. Een blikvanger in de kerk is  het afscheidingsscherm, samengesteld uit honderden kleine tekeningen gemaakt door schoolkinderen uit de buurt, gevormd tot bekende taferelen van Schiedam door Jeroen Staal. Helaas hebben we er geen foto's van gemaakt, wel in bewondering staan kijken. Een kleine indruk ervan vind je hier (klik op fotogalerij). Aan de keerzijde van de panelen zijn vier apocalyptische taferelen aangebracht door dezelfde kunstenaar, als aanvulling op de onvoltooide schildering boven het hoofdaltaar. Terug lopend begeven we ons naar de  nieuwe Liduinakapel. Daar vinden we haar leven verbeeld in glas-in-lood: biddend bij het beeld van Onze Lieve Vrouwe van Schiedam, de engel met de rozelaar, haar lijden. Aan de wand een sculptuur van Liduina en haar engelbewaarder, haar beeld, een vaas met rozen waar kinderen een wens aan kunnen hangen. Lest best gaat in dit geval niet helemaal op. Overal in de kerk vinden we sporen van de Heilige Liduina terug: in de oude doopkapel, op de zijaltaren, klein afgebeeld op de acopalyptische panelen en in haar eigen kapel. De vorm van het gebouw en ingebrachte symboliek geven de kerk een bijzondere sfeer. De Heilig Hartkerk in Schiedam verdient het om gezien te worden :-).

Met dank aan de uitgebreide en enthousiaste rondleiding door Dhr. Henry de Wolf



Frankelandse kerk, Schiedam, afgebroken in 1969


Liduina in de voormalige doopkapel met een kleine engel aan haar voeten


Glas-in-lood raam links: De rozelaar 


Glas-in-lood raam rechts: de aronskelk als symbool van zuiverheid


De nieuwe Liduina kapel 



Op de achterwand het tafereel van Liduina met haar engelbewaarder



Luidina met rozen



Liduina bidt bij het beeld van Onze Lieve Vrouwe van Schiedam


De engelbewaarder en het kruis met de rozen


Glazen koepel beschilderd met schaatstafereel uit de kinderfilm 'Frozen' (Käthe de Wolf, toen 13 jaar)
Gekozen als analogie voor de ijspret en de latere opofferingsgezindheid van de figuren 


Uitleg verhaal Liduina kapel


Zij-altaar links: De engel met de wonderbare hostie


Zij-altaar rechts: De engel met de Rozelaar


Apocalyptisch paneel (Jeroen Staal, 2014-2015)


Detail apocalyptisch paneel met Liduina


Apocalyptisch paneel (Jeroen Staal, 2014-2015)


Detail apocalyptisch paneel met Liduina




(1) Mystiek in Frankrijk, Deel XVIII: 'Een pelgrimstocht naar Bourgogne' - F.C.M. Rosier
(2) Per schip onderweg naar Antwerpen kwam het aan in Schiedam. Het schip kon niet verder varen en het beeld werd zo zwaar dat het niet te tillen was. Voor de bevolking was dit een teken dat deze Maria in hun stad vereerd wilde worden. Het beeld werd gekocht en kreeg een plaatsje in de Sint-Janskerk (Bron).


woensdag 11 april 2018

Die boom is op het nippertje gered

Terugkomend van een stadswandeling door Delft vinden we de oude boom op ons pad. Hij staat aan de rand van het park en wordt beschermd door een wankel hek. De dikke stam verraadt zijn ouderdom. Het liefst zou ik er wat dichterbij komen en contact maken met zijn energie. Maar het groene informatiebord is duidelijk bedoeld om dat te voorkomen. Een deel van de oude Vleugelnoot ligt een eindje verder in het park, afgebroken tijdens een storm. Best gevaarlijk dus. Die slechte conditie had de boom bijna het leven gekost. Dankzij protesten van buurtbewoners is hij op het nippertje gered. Onafhankelijk onderzoek heeft uitgewezen dat de dikrandtonderzwam de boosdoener is. Door hem flink te snoeien kan hij nog een aantal jaren mee. Ik vond de boom terug op de lijst met Monumentale Bomen in Delft. Gelukkig blijft hij nog even behouden :-). 


De indrukwekkende stam met de afgebroken tak op de achtergrond


Je ziet deze boom niet over het hoofd


Duidelijker kan de boodschap niet zijn


De boom wordt beschermd door een wankel hekje

Lokatie

De boom staat ongeveer op het punt waar het Westplantsoen en de Van der Heimstraat samenkomen aan de rand van het Wilhelminapark in Delft.

Websites