Pagina's

donderdag 14 december 2017

Schuddebeurs en de tempel van Circe

Deze blogpost is een vervolg op: Schuddebeurs, een bos met een legende


Het heuveltje in het kleine stukje bos bij Schuddebeurs


Ik sta op het heuveltje in het kleine stukje bos van het gehuchtje Schuddebeurs. Hier stond Odysseus volgens de schrijver toen hij de tempel van Circe op het eiland zag liggen. Op de fundamenten ervan zou het klooster Sion zijn gebouwd. Altijd waard om te onderzoeken. Maar duinen vind je aan de rand van de kust en ik kijk uit over een klein meertje... 

Odysseus in West-Europa

De Griekse dichter Homerus schreef de heldendichten over Ilias en Odysseus. Het eerste verhaal gaat over de Trojaanse oorlog. Het tweede beschrijft de tochten die Odysseus na afloop ervan maakt. 
Het verhaal van Odysseus speelt rond het jaar 1200 voor Christus en wordt door de meeste mensen gesitueerd in het gebied van de Middellandse zee. 
Een aantal schrijvers verplaatst deze mythe van Turkije naar West-Europa (1). Ze doen dit o.a. op grond van Homerus' beschrijvingen van weersomstandigheden, eb en vloed en de kleur van de zeeën. De route die Odysseus volgt wordt gedetailleerd beschreven. Kaartjes en zeeroutes ondersteunen het geheel. Na een aantal omzwervingen belanden Odysseus en zijn mannen bij de tempel van Circe. We moeten die volgens de schrijvers zoeken in de nabijheid van Zierikzee. Deze stad wordt door hen gezien als het belangrijkste religieuze centrum van die oude tijd. De godin Circe ("Tsiertse") zou haar naam aan de stad gegeven hebben. 

Schuddebeurs en Noordgouwe

Ik ga opnieuw op onderzoek uit. Het gehuchtje Schuddebeurs en het naburige kerkdorpje Noordgouwe, die tegenwoordig deel uitmaken van de gemeente Schouwen Duivenland, liggen op een steenworp afstand van Zierikzee. In een ver verleden zou in het bos tussen deze plaatsjes een heiligdom van de godin Circe hebben gestaan. Op de fundamenten ervan zou later het klooster van Sion gebouwd zijn.
Het beboste heuveltje in Schuddebeurs ligt op een kleine 200 meter afstand van de plaats waar de resten van het klooster Sion zijn gevonden. Het klooster lag op het grondgebied van Noordgouwe. Bos en klooster werden gescheiden door de Kloosterweg die langs Schuddebeurs loopt. 

Het heuveltje en de tempel van Circe

Met het boek van Gideon inmiddels in mijn bezit kan ik het verhaal beter volgen. De bewijzen worden aan de tekst van de dichter zelf ontleend, lees ik op de binnenkant van de kaft. Odysseus stond op een duintop en zag een eiland met de tempel van Circe. 'Ik zag, op een uitkijk geklommen, hoog stond ik boven, een eiland, de zee omkranst het, oneindig. Zelf ligt het laag en door 't hout en het dichte struikgewas zag ik rook voor mijn ogen'. Hij situeert het  het klooster 'aan de overkant' van het water in het oosten, conform de tekst, maar niet conform de werkelijkheid.
Op een oude kaart uit 1664 staat het klooster Sion ten noorden van Schuddebeurs getekend. Het  was gelegen bij de kruising van de Heesterlustweg  en de Kloosterweg. Op die plaats zijn de fundamenten ervan in 2011 zichtbaar geworden. Het boek is geschreven in 1973, dus voor de ontdekking van de fundamenten. 
Ter vergelijking leg ik het boek van Wilkes ernaast. De vertaling in zijn boek luidt: 'Want ik klom op een zanderig uitkijkpunt en bekeek toen het eiland dat de onmetelijke zee als een krans omringt. Het eiland zelf is laaggelegen, en middenin zag ik rook met mijn ogen door dichte struiken en bos opstijgen'. Deze schrijver situeert de heuvel waarop Odysseus op de uitkijk stond in de buurt van Burgh-Haamstede. 
                               

Het bos waar de tempel stond  (Gideon foto 7)        Meertje vanaf het heuveltje             


                       Het kaartje van Gideon (p. 73)            Oude kaart uit 1664 (bron: Planviewer 




Links: Einde Schuddebeurs met zicht op de kruising Heesterlustweg met de Kloosterweg
Rechts: Kijk je vanaf de kruising terug dan ligt links van de weg het kleine bos 
                
Cyclopische muren en glad gepolijste stenen


De schrijver situeert de tempel op het eiland Duiveland en maakt een vergelijking met de heiligdommen van de Kelten. Hij beschrijft het als 'een kring van grote stenen op een open plaats tussen de eiken'. De toevoeging dat het klooster Sion later op de fundamenten ervan gebouwd is leidt tot de gedachte dat het hier om een voor-christelijke religieuze plaats moet gaan. 
De volgende beschrijving roept raadsels bij me op. Ik citeer: 'De fundamenten waarop het stond hadden de z.g. cyclopische bouw waarbij de blokken zonder bindsel, naast en op elkaar geplaatst werden wat een zeer oude herkomst verraadt'. Wat moet ik me hier bij voorstellen? Een paar bladzijden verder krijg ik wat meer informatie. De metgezellen van Odysseus vinden een delling (vallei of dal) met daarin het paleis van Circe. Het is gebouwd van gehouwen natuursteen en ligt op een rondom zichtbare plek. Om wat meer duidelijkheid te krijgen raadpleeg ik de vertaling in het boek van Wilkes. Hier wordt gesproken over het huis van Kirke (zo spreken sommigen Circe uit), gebouwd van glad gepolijste natuursteen. Even verder valt het kwartje met de steencirkel bij het lezen van de volgende zin: 'De ouden zaten op gepolijste stenen in de gewijde cirkel' (citaat Ilias, boek 18, 504).

Keltisch heiligdom

Beide schrijvers lijken uit te gaan van een Keltisch heiligdom, beschreven als een kring van stenen op een open plek in het woud. Ze plaatsen het op verschillende locaties. Duidelijk is dat het klooster van Sion niet gebouwd is op de fundamenten van zo'n voor-christelijk heiligdom. Het getekende kaartje past wel bij de tekst, maar niet bij de werkelijkheid. Dat er op het beboste heuveltje een bijzondere sfeer voelbaar is klopt.
Zierikzee, Schuddebeurs en het klooster Sion liggen op een bijna rechte lijn ten opzichte van elkaar. Heel misschien zou er sprake kunnen zijn van een energielijn die deze drie punten verbindt. Bewijs is er geenszins.

De bewijsvoering


De schrijvers ontlenen de bewijzen voor de West-Europese (en Keltische) versie van de Ilias en de Odysseus aan de beschrijvingen van Homerus zelf. De reizen van Odysseus moeten volgens hen plaatsgevonden hebben in West-Europa. Routes en kaartjes zijn nauwkeurig uitgewerkt. In het geval van de weersomstandigheden, de kleuren van de zee en getijden kan ik wel in deze verplaatsing meegaan. Op een aantal punten heb ik mijn vraagtekens. 
Hoewel beide schrijvers alle moeite doen om hun bewijs sluitend te krijgen lukt het hen niet me volledig te overtuigen. Gideon krijgt wat mij betreft op sommige punten het voordeel van de twijfel.
Wilkens gaat dermate in zijn zoektocht op, dat hij naar hartelust allerlei dingen aan elkaar knoopt. Zijn bewijsvoering is uitputtend en niet altijd geloofwaardig. Hij lijkt er heilig van overtuigd dat de Odysseus 'een beschrijving is van een oorlog tussen Kelten, van Atlantische zeeroutes en de gnostische religie'. Met behulp van dierenriemtekens ontrafelt hij gecodeerde zeeroutes. Zijn boek leg ik na 345 bladzijden ter zijde. De vraag is of je de schoonheid van de mythe moet willen ontrafelen...



Routebeschrijving

Schuddebeurs is bereikbaar vanaf de rotonde in Zierikzee. Ga  rechts de (Lange) Blokweg op. Bij ANWB bord Schuddebeurs , linksaf Sint Joostweg inslaan. Rechtsaf  Donkere weg op. G
a bij de 'driehoek' (zie kaart) linksaf de Heesterlustweg op. Kort daarna is rechts de ingang naar dit natuurgebied. Parkeren aan de rand van het kleine natuurgebied.





Noten

(1) Er zijn vijf schrijvers die dit onderwerp belichten of noemen.

Charles-Joseph de Grave schreef het boek:  République des Champs Elysées (1806, postuum uitgegeven). Hierin wordt bewezen dat Plato’s ATLANTIS in de Nederlanden gelegen was. De Grave is een fervent aanhanger van de Atlantismythe.
Zijn werk werd aangehaald en uitgebreid door Théophile Cailleux in zijn boek : Belges et Bataves, leurs origines, leur haut importance dans la civilation primitive, d’apres les theories nouvelles (1881). 
Ernst Gideon schreef het boek: Homerus, zanger der Kelten’, Odysseus op Schouwen-Duiveland (1973). Hij gebruikt het werk van Cailleux en het verhaal van Homerus als gids.
Mellie Uydert wijdt een stukje aan dit onderwerp in haar boek Het Zonnejaar. Hoofdstuk: Het nabije Atlantis (1981)
Iman Jacob Wilkens volgt met: Waar eens Troje lag (1990). 
Hubert Lampo maakte een studie over het werk van de Grave: Toen Heracles spitte en Kirke spon (1973)

Geraadpleegde bronnen

Gideon, E: Homerus, zanger der Kelten, Deventer,1973
Lampo, H: Toen Herakles spitte en Kirke spon, Amsterdam-Brussel, 1973
Uyldert, M, Het Zonnejaar p. 142, 143 Amsterdam, 1981
Wilkens, I.J. : Waar eens Troje lag, Leeuwarden, 2013

Websites


zaterdag 2 december 2017

Dertien manen in een jaar



Dertien manen in een jaar



Het ritme van de vier


Tegenover de twaalf maanden van het jaar staan dertien volle of nieuwe manen. We kunnen de afwisseling van energie het beste meten aan de fases van de nieuwe en volle maan. Van nieuwe maan tot volle maan zal je je energiek voelen. Na de volle maan ervaar je actie ondernemen als moeilijker. In feite geeft elke maanfase een andere energie, waarbij periodes van actie en rust elkaar afwisselen. Je kan het een beetje vergelijken met de dag en nacht. Overdag heb je meer energie en ben je actiever dan in de avond en 's nachts. Je kan het verschil tussen de ochtend en de middag ervaren. Dingen die je 's morgens makkelijk afgaan, kosten in de middag meer moeite. Maak je het groter dan kun je de soort van energie meten aan de seizoenen. De energie van het voorjaar verschilt duidelijk van die van de zomer. In de herfst doe je andere dingen dan in de winter. Seizoenen, maanden en dagen kunnen hiermee verdeeld worden in vier periodes van verschillende energie.

Boomkalender met dertien manen

In de Boomkalender staat elke maand een andere boom centraal. Na dertien 'Manen' is het jaar rond. Je leest de Maankalender met de klok mee: Berk, Lijsterbes, Es, Els, Wilg, Meidoorn, Eik, Hulst, Hazelaar, Appel, Druif, Vlier, Taxus.  De Taxus komt niet elk jaar aan de beurt. Dit jaar bijvoorbeeld valt de volle maan op 3 december, gevolgd door een volle maan op 2 januari. We schakelen dan direct over van de Vlier naar de Berk. Elke boom heeft een eigen karakter en vertelt je zijn unieke verhaal. Op een aparte pagina heb ik de kenmerken van elke boom beschreven. Wil je meer weten? Klik dan hier of ga in de balk naar 'Boomkalender'.


Berk                                    Lijsterbes 


Es                                   Els 


Wilg                           Meidoorn


Eik                                  Hulst


Hazelaar                            Appel


Wingerd                                Vlier


Taxus

































donderdag 23 november 2017

Krachtpunt bovenop de berg: Vézelay



Kaartje met leylijnen en wateraders


De basiliek van Vézelay staat boven op een heuvel. Als je er gevoelig voor bent merk je dat er verschil is in energie op bepaalde plekken. In een van de winkeltjes van het stadje vind ik hèt boekje terug met de plattegrond. Drie leylijnen kruisen elkaar aan de rand van het hoogkoor. Daar vind ik  het getekende symbool van een dolmen ....

Een plattegrond met onzichtbare lijnen

In een van de winkeltjes van het stadje vind ik het boekje terug met de bovenstaande plattegrond. In tegenstelling tot een aantal jaar geleden kan ik de tekst nu voldoende ontcijferen. Dus neem ik het dit keer mee. Op het kaartje staan drie energielijnen getekend met elk een cijfer. Een waterader die zich in tweeën splitst wordt aangeduid met de letters CH (courants hydrauliques). Deze waterader kruist op zijn beurt een aantal maal de drie tellurische lijnen (= behorend tot de aarde). Deze drie lijnen kruisen elkaar in het hoogkoor. De energie is hier duidelijk waarneembaar op de dag van het bezoek.  Dat geldt voor beide zijden van de omgang (lijn 1 en 2). Mogelijk draagt de invloed van de volle maan daaraan bij. Ik  heb het boekje dan nog niet in handen. Eerder was me al een sterke energie opgevallen bij het passeren aan de linkerkant van de basiliek (lijn 3).

Twee dolmens op het kaartje 

Dat er rechts naast de kerk een dolmen heeft gestaan is me al een aantal jaar bekend. Hij staat duidelijk getekend op het bovenstaande kaartje. Lang voor er sprake was van een klooster of basiliek markeerde de dolmen deze krachtplaats boven op de berg (1). Was deze gesitueerd ter hoogte van de witte 'stip' op de straat? 


Lag de dolmen ter hoogte van deze witte 'stip'? 

De tweede dolmen is getekend op de rand van het hoogkoor. Hoewel ik het kaartje langer ken is dit me niet eerder opgevallen. Precies hier kruisen de drie tellurische stromen elkaar.  Verborgen in de crypte wordt deze dolmen aan ons oog onttrokken. Hoewel hij niet zichtbaar is, kun je wel iets oppakken van de energie.

Energiestromen en pelgrimswegen

In het boekje staat de richting genoemd die de drie aardelijnen volgen. Lijn 1 leidt naar Bourges en loopt via Déols, Saint-Leonard de Noblat en Limoges naar Périgueux. Verrassend genoeg volgen deze plaatsen  de noordelijke route naar Santiago de Compostella (Via Lemovicensis: weg van Limoges). Dit schept de verwachting dat hier kerken en kathedralen op oudere krachtplekken zijn gebouwd.
Onze voorouders maakten tot 1350 bij voorkeur gebruik van voor-christelijke religieuze krachtplekken. Dit blijkt inderdaad het geval (2).Bourges bezit een kathedraal en in Déols staat een abdij. Saint-Leonard bezit een heel oud kerkje en Limoges heeft een kathedraal met een Zwarte Madonna.  


                                   
            
                                         Kerkje Saint Leonard              Zwarte Madonna Limoges                  

De tweede stroom gaat naar Nevers en komt via Clermont-Ferrand en Brioude uit in Le Puy en Velay. Via Nevers kun je aantakken op de pelgrimsweg naar Santiago (zuidelijke route).
Nevers ligt echter ook aan het begin van een kleinere pelgrimsweg (Via Averna) en loopt via Clermont-Ferrand en Brioudes naar Rocamadour. In deze  stad staat een beroemde Zwarte Madonna. Le Puy ligt aan de Voi du Puy of Via Podiensis. Van hieruit loop je verder via een hoofdroute.
Ook hier vinden we religieuze gebouwen op oude krachtplaatsen. Nevers heeft een kathedraal, in Clermont-Ferrand vind je een basiliek en een kathedraal. Brioude bezit een abdij en in Le Puy en Velay staat een beroemde kathedraal boven op een rots. Daar huist ook een Zwarte Madonna.                                                  

  

Clermont Ferrand: links: Notre Dame du Port in de Basiliek du Port 
Rechts: Notre Dame  de la Bonne Mort in de Kathedraal 


Zwarte Madonna Rocamadour

De derde stroom loopt in de richting van Autun, Cluny, Tournus en eindigt in Lyon onder de kathedraal van Saint-Jean. Autun en Cluny liggen aan regionale verbindingsroutes. 
Ik vind hier geen aanwijzingen voor een doorgaande route. Wel zijn alle vier de steden in het bezit van een abdij (Cluny, Tournus) of kathedraal (Autun, Lyon). De derde stroom verbindt hiermee vier belangrijke energiecentra.

Krachtpunt boven op de berg

De crypte van de basiliek in Vézelay is zo'n duizend jaar oud. De drie tellurische stromen worden op meerdere plaatsen gekruist door de waterader.  Er is sprake van een helende energie en er zijn verhalen van spontane genezingen. Voor mij is dit een plaats met een sterke energie, en ook een heel oude als ik afga op het gegeven van de daar geplaatste dolmen.



Adres

Basiliek Sainte-Marie-Madeleine van Vézelay, 89450 Vézelay, Departement Yonne (89) Frankrijk

Noten

 (1)
Uit een eerder blog: 'Dat Vézelay op de rand van een cirkel rond een centraal punt ligt kom ik op twee plekken tegen. In het boek:  en tot mijn verbazing ook in het boek On Earth as it is in Heaven van Greg Rigby. In het eerste boek ligt Vézelay op de eerste ovaal rond de stad Sens, in het tweede boek ligt het stadje op een tweede cirkel rond een centraal punt'. 
Uit een eerder blog: Ik vind informatie over vier ovalen die in lang vervlogen tijden rond het stadje Sens geprojecteerd     zijn. Vézelay is gesitueerd op de eerste ovaal, en kruist die bij de rivier de Cure (5). Ik werp een blik op de kaart om te constateren dat wel geldt voor St. Pére, maar niet voor het huidige Vézelay. Deze ovaal zou mogelijk afgegrensd geweest zijn door dolmens, die op hun beurt in Christelijke tijden weer vervangen zijn door abdijen. Die dolmen vinden we terug op de plattegrond. 

(2) 
Stroom 1: Bourges: kathedraalDeóls: abdij, St. Leonard de Noblat: kerkLimoges: kathedraalPérigueux: kathedraal
Stroom 2: Nevers: kathedraalClermont-Ferrand: basiliek en kathedraalBrioude: basiliekLe Puy en Velay: kathedraal
Stroom 3: Autun: kathedraal,  Cluny: abdij, Tournus: abdij, Lyon: kathedraal

Bronnen

Vezelay,  Symbolisme et Esotérisme - François Vogade.

Initiation aux courants telluriques  - René Bouchet

Atlantis - Marcel Mestdag

On Earth as it is in Heaven - Greg Rigby.

Fysica van de heiligheid - Sietse van der Tuin: p. 260-267

Websites

http://jokessterrenkruid.blogspot.nl/2011/11/vezelay-op-de-kaart.html
http://jokessterrenkruid.blogspot.nl/2012/11/hier-ga-ik-onderzoek-naar-doen.html
http://jokessterrenkruid.blogspot.nl/2017/04/aan-de-rand-van-vezelay-1.html
http://jokessterrenkruid.blogspot.nl/2017/04/aan-de-rand-van-vezelay-2.html
http://jokessterrenkruid.blogspot.nl/2013/08/tussenstop-met-verrassingen.html

http://www.ateliers-habitatvivant.fr/formation-geobiologie-sacree/fichiers-PDF/les-journees-geobiologie-sacree/vezelay/vezelay-etude-symbolique-et-tellurique.pdf
http://crownedplaces.canalblog.com/archives/2007/06/11/5270548.html

http://www.espritduchemin.org/nl/de-pelgrimsweg-van-v%C3%A9zelay
http://www.via-compostela.com/fr/chemins/via-arverna
https://nl.wikipedia.org/wiki/Pelgrimsroutes_in_Frankrijk_naar_Santiago_de_Compostella
https://www.chemins-compostelle.com/itineraires
http://www.chemins-compostelle.com/sites/all/modules/itineraire/carte.php?id=9
http://www.espritduchemin.org/nl/regionale-pelgrimswegen
https://nl.wikipedia.org/wiki/Bernardus_van_Clairvaux









donderdag 2 november 2017

De abdij van Pontigny met Maria


Het Mariabeeld in de abdij van Pontigny 



Het Mariabeeld in de abdij van Pontigny stelt me voor een raadsel. Ze staat in het zuidertransept van de abdij, met kroon en losse haren. Zonder kind, maar ook zonder kruik....

De abdij van Pontigny

De abdij van Pontigny (1114) ligt midden in een weiland. Een beetje vertekend is het wel, want het geheel grenst ook aan de rand van het dorp. Het is maar vanaf welke kant je er naar kijkt. Het gebouw is groot en sober en in gebruik als parochiekerk. Het achterste deel is afgeschut, als een kleinere kerkruimte in de grotere. Het lijkt altijd zo geweest te zijn, want de vloer van dat gedeelte is iets verhoogd. Het grafmonument van de bisschop van Canterbury kan niet over het hoofd gezien worden. Hij stierf onderweg naar Rome en werd hier begraven. Het orgel uit 1645 krijgt veel aandacht, en nog wat belangrijke personen. In het zuidertransept staat een oud Mariabeeld in al haar schoonheid. Ze stelt me voor een raadsel met haar kroon en losse haren. Zonder kind, maar ook zonder kruik als symbool van Maria Magdalena. Ze wordt door kleine figuurtjes aan haar voeten aanbeden. Wie heb ik hier voor me, in rode jurk met blauwe mantel? Ik vraag het na bij het kleine kantoortje dat grenst aan de kerkruimte. Het is Maria, absoluut Maria! Mijn twijfel in verband met de losse haren wordt herkend. En de rode jurk dan? Maar de kroon maakt het duidelijk. C'est Marie!



De abdij van Pontigny ligt midden in een weiland


Het gebouw is groot en sober en in gebruik als parochiekerk


Het achterste deel is afgeschut, als een kleinere kerkruimte in de grotere

Energielijnen


Religieuze gebouwen voor 1350 gebouwd staan vaak op krachtplaatsen of leylijnen. In het zuidertransept bij het beeld van Maria is dat goed waar te nemen. De bomen langs de laan die toegang geeft tot de abdij zijn zonder uitzondering bedekt met knoesten. Mogelijk groeien ze op een waterstroom die op haar beurt de energie in de kerk beïnvloedt.


                 Vervormde bomen op de toegangsweg               

Vergelijking met andere beelden

Een poster in Vézelay leidt me naar de oplossing. De tekst verwijst naar de gevels van de basiliek van Vézelay en de kerk van Saint-Père. Hier troont de figuur van Jezus met aan zijn zijde de beide Maria's. Ik had het kunnen weten, want bij de Notre Dame van Saint Père heb ik uitgebreid stilgestaan. Rechts staat Maria Magdalena met de kruik, links de Maagd Maria met de kroon. Hiermee is het raadsel opgelost. C'est Marie! Daar kan geen misverstand meer over bestaan :-).


Een poster in Vézelay leidt me naar de oplossing. 


Basiliek Vézelay                       Kerk Saint Père


Facade Basiliek Madelaine Vézelay                        Facade Notre Dame Saint Père


Rechts Maria Magdalena met de kruik, links de Maagd Maria met de kroon




Adressen

Departement Yonne (89), Frankrijk
Abdij van Pontigny: 5 Avenue de l'Abbaye, 89230 Pontigny, Frankrijk
Basiliek Sainte-Marie-Madeleine van Vézelay 89450 Vézelay, Frankrijk 
Église Notre-Dame de Saint-Père: 1 Ruelle de l'Église, 89450 Saint-Père, Frankrijk

Websites

https://nl.wikipedia.org/wiki/Abdij_van_Pontigny
http://www.saint-pere.fr/tourisme/saint-pere-notre-dame-GB.htm (Engels)
http://jokessterrenkruid.blogspot.nl/2017/04/aan-de-rand-van-vezelay-1.html
























donderdag 19 oktober 2017

Onze Lieve Bruine Vrouwe in Lier




Onze Lieve Bruine Vrouwe in Lier



In de buurt van Antwerpen ligt het stadje Lier. 'Onze Lieve Bruine Vrouwe' staat daar in de Gummaruskerk.  Deze Madonna heeft de kleur en de grote handen van de Zwarte Madonna. Aan de staande houding kun je aflezen dat ze van latere datum moet zijn. Ze is niet alleen een aantal keer verhuisd, maar ook van naam gewisseld....


Een Madonna met meerdere namen

Een aardige gastheer loopt met ons mee. 'Dit moet ze dan wel zijn', zegt hij. 'Ze is dit jaar in deze kerk geplaatst. Noemen ze haar bruin? Dat kindje heeft wel een bruin gezichtje, ja'. Zo heeft hij er eerder nog niet naar gekeken. Onze Lieve Bruine Vrouwe is net verhuisd. Ze heeft een plaatsje gekregen in de Sint Gummaruskerk van Lier. Ze is niet alleen een aantal malen van plaats verwisseld, maar ook van naam veranderd. Genoemd naar haar eerste standplaats heette ze 'Onze Lieve Vrouw van de Heilige Rust'. Ze stond daar in een kapelletje met dezelfde naam. Haar huidige naam heeft ze te danken aan de verkleuring van het eikenhout. De opmerking van onze gastheer is dus zo gek nog niet. Al bij de eerste blik geef ik hem gelijk. Ze heeft de grote handen van de Zwarte Madonna. De mooie uitstraling wordt nog eens versterkt door de kleuren en versieringen van haar gewaad. Daar moet ze de naam Lieve-Vrouw ter Gratiën aan te danken hebben. Want Onze Lieve Bruine Vrouwe is naar de Spaanse mode gekleed. 



Ze heeft de grote handen van de Zwarte Madonna.

Vijf verblijfplaatsen 

Onze Lieve Bruine Vrouwe heeft veel verblijfplaatsen gehad. Haar eerste kapelletje stond vermoedelijk op de Mechelsesteenweg en werd al snel tijdens een militair oproer verwoest. Gebouwd in 1612 heeft het er maar 18 jaar gestaan. En toen stond ze op straat. Of beter gezegd, lag ze tussen het puin. Daar kwam ze wonderwel zonder kleerscheuren onder vandaan. Ze werd overgebracht naar de Zwartzusters van Lier. Omdat hun kapel te klein was om de grote volkstoeloop op te vangen, werd beslist om het beeld over te brengen naar de Kluizekerk. Deze ruimere kerk van de predikheren was een belangrijk mariaal bedevaartsoord. Op deze foto's wordt ze meegedragen in de Processie van de Rozenkrans. De bruine Onze-Lieve-Vrouwe van de Kluizekerk wordt ze hier genoemd. Toen de predikheren deze kerk in 1986 verlieten, vertrouwden ze haar opnieuw toe aan de Zwartzusters van Lier. In 2016 (Bijzonder Jaar van de Barmhartigheid) kreeg ze een plaatsje in de Gummaruskerk. Daar staat ze nu in al haar schoonheid en heeft er alle ruimte.

Genezingen

Onze Lieve Bruine Vrouwe had al in 1604 haar eerste wonder op haar naam staan. Toen was er sprake van de wonderlijke genezing van Richard Van Graesen. Dat is maar liefst 28 jaar eerder dan in het boek 'The Cult of the Black Virgin' vermeld staat (1632). In het genoemde jaar vindt op 18 augustus de wonderbare genezing van Anna Van Rockegem plaats. Deze genezing wordt officieel  erkend als een mirakel. Op 19 september 1632 werd een grootse plechtigheid  gehouden, waarop Michaël Ophovius, bisschop van ’s Hertogenbosch voorging in de eucharistieviering. Wat me opvalt is dat deze eerste genezing door Onze Lieve Bruine Vrouwe dus plaats vond voor ze in haar eerste kapelletje huisde. Waar zouden we haar toen hebben moeten zoeken? Haar grote handen staan symbool voor een sterke energie. Was er een plek ergens in de natuur waar mensen haar opzochten voor genezing? Is ze dan na dat eerste wonder in het kapelletje van de Heilige Rust geplaatst? 


Maria afgebeeld als 'Moeder Gods'

Op een van de ramen aan de zuidkant van de kerk is een glas-in-lood raam met Maria die haar kind toont aan de herders en de wijzen. Ze wordt 'Sedes Sapientiae' genoemd (betekenis: Maria als Zetel der Wijsheid). Maria mag voor het eerst in de kerk afgebeeld worden na het concilie van Ephese (431) waarin ze erkend wordt als 'Moeder Gods'. 



Detail glas-in-lood raam: Maria als 'Moeder Gods' 


Maria toont haar kind aan de herders en de wijzen


Madonna in het hoogkoor


In het hoogkoor vinden we een andere Madonna met kind. Ook zij straalt schoonheid uit. Hier is nog veel meer moois te vinden, maar zij sprong er voor ons uit :-).


Madonna met kind in het hoogkoor



Bronnen

Bijzondere dank aan Nicole Claes en Karel Geenen (Toerisme-Pastoraal Sint Gummarus,  Lier). Van hen kreeg ik alle aanvullende informatie over Onze Lieve Vrouwe van Lier: de kerken en kapellen, de naamgevingen en de wonderen die hebben plaatsgevonden in 1604 en 1632.

The Cult of the Black Virgin - Ean Begg (p.158, hier wordt nog de Kluizekerk als standplaats genoemd).

Websites
Adres
Het plaatsje Lier ligt in België in de buurt van Antwerpen.
Het adres van de Gummaruskerk: Kardinaal Mercierplein 8, 2500 Lier (België).


donderdag 5 oktober 2017

De Wodanseiken bij Wolfheze

Ze staan er al sinds mensenheugenis: de Wodanseiken in Wolfheze. Hun naam roept iets geheimzinnigs op. Ze staan te midden van veel soortgenoten. Stonden ze vanouds in een heilig eikenbos? Dan is er ook de Duizendjarige Den....

Een bijzonder natuurgebied

Op de wandelroute van boswachter Herman heb ik vier van de tien punten gemarkeerd: De Duizendjarige Den, De Wodanseiken, De Koningsheuvel en het vroegere kerkdorp Wolfheze. Daar is onderzoek naar gedaan door de Leylijnen Werkgroep Arnhem-Wageningen. Die plekken hebben daarom mijn speciale belangstelling. Maar op meerdere momenten zijn er plaatsen die de aandacht waard zijn. Bij de hoogste sprengkop loop je voelbaar de stilte in. Ook op andere momenten is de stilte er nadrukkelijker dan elders. Het bos is in herfstsfeer en oude bomen mogen hun kringloop in de natuur voleindigen. Omgevallen boomstammen zijn met mos begroeid, paddenstoelen schieten op en de spinnen hebben ragfijne hangmatjes geweven voor onzichtbare natuurwezentjes.


 Omgevallen boomstammen zijn met mos begroeid


Paddenstoelen schieten op


 De spinnen hebben ragfijne hangmatjes geweven voor natuurwezentjes

De Duizendjarige Den 

De Duizendjarige Den ligt achter een laag hekje. Dit was oorspronkelijk bedoeld om de wortels ervan te beschermen. De boom, in 2006 omgevallen, blijft onderdeel van de kringloop in het bos. Een andere den zal op den duur zijn positie van oudste den innemen.



Een van de dennen in de nabije omgeving


De oude den is omgevallen, maar blijft onderdeel van de kringloop

De ene eik is de andere niet

De Wodanseiken laten nog even op zich wachten, maar onderweg vinden we meerdere oude exemplaren op ons pad. Ze lijken niet onder te doen voor hun beroemde soortgenoten. Vlakbij het hotel-op-de-route komen we een paar eerbiedwaardige eiken tegen. Midden op de hei daarentegen staat een jonge eik, helemaal in zijn eentje, met een weelderige kroon. Die heeft er alle ruimte.


Oude eik op het pad bij het hotel


Solitaire eik midden op de heide


De Koningsheuvel

De koningsheuvel wordt gemarkeerd door een berk op de top. Het is de grootste grafheuvel van Wolfheze. Om dichterbij te komen moeten we een bruggetje over en een paadje oplopen. Een kudde schapen heeft er nu even het alleenrecht. Deze heuvel wordt beschermd door een tijdelijk hekwerk.



De Koningsheuvel wordt tijdelijk door een hekwerk beschermd


Een kudde schapen heeft er nu even het alleenrecht

De Wodanseiken

De 'Wodanseiken' zijn deel van een heel eikenbos. Oude en soms verweerde exemplaren gaan aan ons oog voorbij. De afstand op ons kleine plattegrondje is moeilijk in te schatten. Net als we eraan twijfelen of we ze voorbij zijn ontdekken we het infobord langs het pad. Het veel beschreven bankje tussen de eiken staat aan de overkant van de beek. Even ben ik weer te vlug met mijn conclusie dat ook deze plek onbereikbaar is. Dat blijkt niet het geval. Een bruggetje verderop geeft toegang tot de overkant. In alle rust kunnen we de energie van de plek op ons in laten werken. Alles loslatend kun je hier versmelten met de omgeving. Wegzakken in een verstillende energie. 


Oude en verweerde exemplaren gaan aan ons oog voorbij


De 'Wodanseiken' zijn deel van een heel eikenbos.


Net als we eraan twijfelen of we ze ongezien ontdekken we het info bord 


De Wodanseiken van Wolfheze

Het oude Wolfheze

Het oude kerkdorp Wolfheze is al in 1585 door Spaanse troepen verwoest. In de 19e eeuw werden de fundamenten van het kerkje gevonden. In het kunstwerk naast het info bord is het kerkje weergegeven. Het heuvelachtige gebied rechts is de kerkheuvel, ook wel Kapelheuvel genoemd.




Het kerkje is kunstig ingeweven in het gaas


De plaats waar het verdwenen kerkdorp heeft gelegen



Een welvarende eik links van het verdwenen dorp

Hoe kwamen deze eiken aan hun naam?

De Wodanseiken en de Duizendjarige Den danken hun naam aan Johannes Warnardus Bilders. Deze kunstschilder maakte een aantal vrienden enthousiast voor dit natuurgebied. De magische namen maakten het schilderen van de bomen extra leuk. 

De Oude Kloosterweg

De kerkheuvel ligt aan het eind van de Oude Kloosterweg. Dankt deze weg zijn naam aan een voormalig klooster? Was dit gebouwd op een voorchristelijke cultusplaats?  Het laatste is zeker een optie. Mogelijk werd de Germaanse god Wodan vereerd in dit oude eikenbos. Stamt de naam Wodanseiken misschien uit oudere tijden? 

Bronnen

Kwartaalblad Puur Natuur Herfst 2017 p.28-32 (Natuurmonumenten).
Aarde's levend lichaam - Mellie Uyldert p. 139.

Websites

http://www.leylijnen.com/archief.htm (kies Gelderland > Linkerkolom> Wolfheze).


Adres

Startpunt Route Boswachter Herman:
Station Wolfheze
Johannahoeveweg 2
6874 CD Wolfheze