woensdag 27 maart 2013

In de Maneschijn

Vanmorgen om 10.25 uur was het Volle Maan. Toen we gisterenavond naar huis liepen stond hij nog laag aan de hemel, maar vanaf de bovenverdieping kon ik hem net boven de daken aan de overkant zien schijnen. Met Volle  Maan staan de Zon en de Maan recht tegenover elkaar. De Zon staat in het teken Ram en de Maan staat in het teken Weegschaal.


Over de energie van de Ram schreef ik hier. Ook over de eigenschappen van de Weegschaal schreef ik eerder. Samen vormen ze een goed evenwicht. Ram en Weegschaal gaan over 'ik' en 'wij'. Ram maakt plannen en heeft initiatief, maar loopt niet altijd over van geduld. Met de Zon in Ram kom je voor jezelf op. Met vallen en opstaan leer je de wereld veroveren. Je weet van aanpakken en durft beslissingen te nemen. Weegschaal ziet zichzelf makkelijk als deel van een grotere kring en denkt vaker in 'wij'. Weegschaal kan het naar zijn zin hebben als de ander het naar zijn zin heeft. Weegschaal heeft behoefte aan harmonie. Met de Maan in Weegschaal wil je graag vrede om je heen. Je voelt je veilig als iedereen het naar zijn zin heeft. Je houdt van een mooie of harmonieuze omgeving. En je zorgt op jouw beurt graag voor een goede sfeer. Het is dus de kunst om beide polen van jezelf tot uitdrukking te brengen als je geboren bent bij deze planeetstand. Ondertussen wint mijn gevoel voor optimisme (Ram) het weer een beetje. Onderweg geniet ik (Weegschaal) van plantsoenen met krokusjes, ik zie voorzichtig de eerste narcissen opengaan. Vanmorgen werd ik begroet door een zwerm meeuwen voor de deur, waarschijnlijk gelokt door een hoeveelheid voer in de buurt. Bij A.lbert Heijn in het Centrum van Rotterdam zaten twee duiven half slapend bij de kassa op de grond. Lekker warm, moeten ze gedacht hebben. De reiger loopt met zijn dunne poten over de afgebroken takken die zich tussen het zwerfvuil ophopen tegen de balk bij de brug. Hij heeft gezelschap van twee meerkoetjes, die hun nest elk jaar in de buurt van de balk opbouwen. Nog even geduld en dan is het weer zover. Voor nu genieten van de zon achter glas :-).

donderdag 21 maart 2013

Lente

Elk Jaar opnieuw verheug ik me op de lente. Dinsdag 20 maart stond de Zon op de laatste graad van het teken Vissen en schoof in de loop van de dag door naar Ram. Dag en nacht waren even lang en vanaf nu worden de dagen dus langer. Dat geeft een goed gevoel, want de aarde zal toch zeker wel een keertje dit jaar wakker gekust worden door de Zon? Ik negeer de heersende kou en trek met Pasen iets luchtigs aan, net zoals ik dat als klein meisje deed. Alsof ik daarmee de komst van de lente kan forceren :-). Dat Aprilletje Zoet wel eens een witte hoed heeft houd ik graag theoretisch. Die winterbanden zitten er trouwens nog om. Maandag maakte de Sneeuwmaan plaats voor de Maan van de Dood. Deze Maan loopt van 19 maart tot 18 april. De Volle Maan valt dit jaar op 31 maart en vlak daarna is het Pasen. Pasen loopt als het ware met het Maanritme mee en valt altijd op de eerste zondag na de volle maan die volgt op de lente equinox. De boom die bij de Maan van de Dood hoort is de Els.


De Els is altijd beschouwd als een magische boom en wordt geassocieerd met de Elfenwereld. Hij werd niet gekapt omdat de Elfenkoning er woonde. In Ierland was het vellen van de boom ooit strafbaar en dit werd dan ook tot rond 1950 vermeden. De boom is klein, maar heeft verborgen krachten. In de verhalen wordt hij neergezet als een vechter, maar de boom groeit vaak aan de waterkant. De Els draagt daarom in de symboliek mannelijke en vrouwelijke kwaliteiten in zich van vuur en water. De boom helpt je om nieuwe situaties aan te kunnen. Dat past goed bij de energie van het teken Ram. Ram houdt van uitdagingen en wil graag nieuwe plannen uitvoeren. Ram kan enthousiast aan de slag gaan en vergeten dat andere mensen soms wat tijd nodig hebben om hem te volgen. Ram loopt voorop en toont leiderschap. Hij durft voor zichzelf op te komen.


Deze prachtige plaat komt uit het boek: The Celtic Lunar Zodiac van Helena Paterson

De symboliek van de Els zie je terug in de figuur van de Keltische God Bran. Gewapend met speer en zwaard duwt hij het donker van de winter weg. Hij heeft de groene draak verslagen en viert zijn overwinning op het seizoen. Vanaf nu wint het licht aan kracht en heerst de dag over de nacht.  Laat de lente maar komen :-).

zondag 17 maart 2013

Glastonbury: Impressie

Ineens vloeide alle informatie samen. Ik las het boek Nevelen van Avalon van Marion Bradley en werd erdoor geïnspireerd. Ik wilde zelf die magische plaats bezoeken, maar wist tegelijk niet goed hoe ik die moest vinden. Dat bleek geen enkel probleem. Nog geen week nadat ik het plan bedacht had viel er een maandblad met een artikel over Glastonbury in de bus en verscheen er een advertentie voor een overtocht naar Engeland in de krant. Voor 500 gulden konden we met het hele gezin een paar dagen rondreizen met vooraf betaalde Bed & Breakfast cheques. De wens om naar Glastonbury te gaan werd in een oogwenk gerealiseerd. We bezochten de highligts: de Abbey, de Wearyall Hill, de twee overgebleven bomen Gogh en Magogh aan het begin van de processielaan naar de Tor, de Tor zelf, de Chalice Hill en de bron in de Chalice Gardens onderaan de Tor. We genoten voor het eerst van ons leven van een Engels ontbijt en een High Tea in een tearoom. Het was bijzonder en voor herhaling vatbaar.





Wearyall Hill met meidoorn

De legende vertelt dat Jozef van Arimathea naar Engeland reisde en bij aankomst in Glastonbury zijn staf van hout in de grond stak op Wearyall Hill. De staf schoot wortel en er groeide een meidoorn op deze plek. Deze meidoorn bloeit twee keer per jaar, met Pasen en met Kerstmis. Nog steeds groeien afstammelingen van deze boom op de heuvel en krijgt de koningin met Kerst een bloeiende tak aangeboden.


Lady Chapel

Hij stichtte de eerste Christelijke kerk in Engeland. Mogelijk op de plaats van de Lady Chapel.


Ruïne van de abdij



Graf van koning Arthur, hoogaltaar





Meidoornstekje van de boom van Jozef van Arimathea


Gogh en Magogh aan het begin van de processielaan naar de Tor

Bovenop de Tor stond al van oudsher een heiligdom. Een processieweg leidde erheen. Aan beide zijden van de laan stonden eiken. Twee van deze eiken hebben de tijd overleefd.



Gogh en Magogh zijn wel heel erg dik en oud. 2000 jaar?

Update: Gogh is in april 2017 verloren gegaan ten gevolge van brand. 





De Tor en de spiraalweg

Over de Tor valt veel te vertellen. Er is een oude spiraalweg die naar boven leidt. Het zou een plaats geweest zijn waar de Druïden samenkwamen en er heeft een kerk gewijd gestaan gewijd aan St.Michael. Onder de Tor komen twee leylijnen samen.



De overgebleven Michaelstoren


Op zoek naar de bron van Avalon

Onderaan de Tor liggen de Chalice Gardens met de beroemde Chalice Well. Het roodgekleurde, ijzerhoudende water is genezend en kan aan ook aan de buitenkant van de tuin getapt worden.



De oorsprong van de bron


De deksel met het motief van de Vesica Pisca


Erf van Bed & Breakfast adres

Onze twee jonge dochters creëerden in het grind op het erf het eiland van Avalon.

                           


Avalon in het grind


En dit hielden we erin :-)
Afbeelding uit ons plakboek, bron onbekend

Bron brand:

woensdag 13 maart 2013

Op zoek naar haar naam

Eerder schreef ik over mijn bezoek aan 'Op Hodenpijl'. Daar stond een heiligenbeeld waarvan ik de naam niet wist. Waarvan niemand de naam wist op dat moment. Ik vroeg het aan een aantal vrouwen die het kerkje binnenkwamen. Ik vroeg het aan de medewerkers in het restaurant. Het beeld stond er nog maar net een paar weken en haar naam wilde niet bij hen opkomen. Het ging om een martelares die rond het jaar 300 leefde. Mijn zoektocht op internet leverde niets op. Op de blog kwam geen reactie van een 'kenner'. Dus trok ik de stoute schoenen aan en mailde naar 'Op Hodenpijl'. Het antwoord kwam per kerende post: Filomena  (Philomena) is haar naam, wikipedia vertelt haar verhaal. 


In haar handen heeft Filomena een palmtak en een gebroken pijl

Filomena was zo knap dat de keizer van Rome met haar wilde trouwen. Ze had echter besloten om haar leven aan Christus te wijden en maagd te blijven. De keizer werd woedend en liet haar in de Tiber werpen met een anker om haar hals. Een engel schoot haar te hulp. Er werden drie vurige pijlen op haar afgeschoten, maar Filomena werd er niet door geraakt. De pijlen ketsten terug naar degenen die ze afschoten. Uiteindelijk werd ze onthoofd. De beenderen van Filomena zijn in 1802 gevonden in de catacomben van Priscilla in Rome. Ze werd geboren in 288 en vond de dood in het jaar 302. De palmtak verwijst naar een martelares. Later ging men twijfelen of de gevonden beenderen wel echt van een heilige waren. In 1961 werd haar naam daarom verwijderd uit de heiligenkalender van de kerk. Desondanks wordt haar feest in Zuid-Italië op 11 augustus nog steeds groots gevierd. Haar heiligdom bleef gewoon open en wordt nog steeds druk bezocht. De volksverering voor Filomena valt niet uit te bannen :-). 

Wil je meer weten, kijk dan hier:

Met dank aan van Merel Kester
Communicatie & Programmering 
Op Hodenpijl & Huiskamer Indigo


maandag 11 maart 2013

Planeten op een rij

Vanavond om 20.55 uur is het Nieuwe Maan. Sommige mensen in mijn omgeving hadden onrustige dromen. Anderen hadden al dan niet bewust last van emoties en voelden zich uit balans. Na een mailwisseling met Vriendin besloot ik om even 'in de sterren' te kijken. Misschien was er een reden voor die dromen en die emoties. Ik draaide de horoscoop uit van deze Nieuwe Maan en zag een lange rij planeten op een rij. Je hoeft niet ingevoerd te zijn in de materie om te zien dat 7 van de 10 planeten samen tussen de twee strepen staan waar het teken Vissen huist. Dat is heftig, bedenk ik me. Vissen is een heel gevoelig teken. Als Vis verbind je je makkelijk met mensen om je heen en ben je gevoelig voor sfeer. Mensen hoeven niet te vertellen wat ze van binnen voelen, Vis voelt het zonder woorden aan. Soms is dat even te veel en duikt hij (of zij) weg in een wereld vol glamour en glitter, of ontduikt de werkelijkheid op een andere manier. Met deze samenstand kun je je soms eenzaam of onbegrepen voelen. Sommige acties kunnen in het water vallen omdat je er maar niet toe komt. Laat anderen met je mee dromen en zet je gevoelens om in universele beeldentaal.


Vandaag is het weer maandag. Ik rijd dezelfde route naar een andere leerling. Ik heb dit keer mijn fototoestel bij me. Even moet ik zoeken naar mijn veld met krokusjes, maar de sneeuwklokjes bij de paal vormen een herkenningspunt. Ineengedoken trotseren ze de kou. Ik mis de kleur en de vrolijke uitstraling waardoor ze opvielen. Ze hebben gezelschap gekregen van de eerste madeliefjes. Ik droom van de lente. Kan makkelijk met deze planeetstanden, toch?




zaterdag 9 maart 2013

Viooltjes op de tafel

Ken je dat liedje dat we kleuters leren? Maandag, dinsdag, woensdag, donderdag, vrijdag, zaterdag en zonhondag. Deze week is de invulling ervan als volgt: Maandag dronken Man en ik iets op een terrasje. Dinsdag genoot ik van een veld paarse en gele krokusjes, en zag een klein bosje sneeuwklokjes aan de rand ervan tegen een lantaarnpaal geleund staan. En waarom zou je naar je intuïtie luisteren en je fototoestel in je tas stoppen? Woensdag reed ik goedgehumeurd naar huis en bedacht dat de winterbanden nodig vervangen moesten worden door gewone banden. Donderdag kreeg ik het vage vermoeden dat genieten-op-een-terrasjes alweer tot het verleden zou gaan behoren. Vrijdag kondigde de weerman aan dat we sneeuw kregen en de potten in de tuin nog niet gevuld konden worden. Vandaag ging de bel. Aan de deur stond een bezorger met een tray viooltjes, 24 stuks. Een soort verrassing, want ik was alweer vergeten dat ik die een paar weken geleden 'besteld' had bij de buurmeisjes. Ze kunnen niet naar buiten en dienen tijdelijk als tafelversiering. Idee wat de zonhondag gaat brengen?

vrijdag 8 maart 2013

Eiland in de mist

In een eerder bericht vertelde ik over de Tor in Glastonbury, die we tijdens een storm beklommen. Bovenop de heuvel staat de Michaelstoren, je van ver af verwelkomend. Het is een plek waar we graag naar toe gaan. Mei vorig jaar bezochten we Glastonbury in storm en regen. Het regende meer dan veertien dagen en het hield niet op. Sommige wegen overstroomden en we vroegen ons af of het verantwoord was om verder te reizen. De hele zomer hield de regen aan. 


Foto: van John Dalton uit Glastonbury
Bron: Nieuwsbrief  Sacred Pathways (Cora van Ham)

Glastonbury wordt geassocieerd met het eiland Avalon, het eiland dat omgeven was door mist en dat je alleen kon bereiken als je de magische boot op kon roepen en de weg er naar toe kende. De gewonde koning Arthur wordt er door zijn halfzuster Morgan le Faye heengebracht. Tijdens een groepsreis zaten we op de top van de heuvel om de zon op te zien komen. De zon liet die ochtend verstek gaan en we zagen het eiland omringd door opkomende mist. Heel even waanden we ons deel van een oude legende. Meestal treffen we goed weer als we deze regio bezoeken. Het heet niet voor niets 'Zomerland'. Het verhaal wil dat de vier heuvels van Glastonbury alleen 's zomers te bereiken waren. Eeuwen geleden stond het omringende land in de winter onder water. De Tor, Chalice Hill, Windmill Hill (St Edmund's Hill ) en Wearyall Hill torenden boven het water uit en vormden samen een tijdelijk eiland. Deze zomer bleef de regen vallen en de foto geeft een beeld van hoe het vroeger geweest zou kunnen zijn. Omgeven door water, alleen per boot te bereiken. Alleen de mist ontbreekt...

 

De Tor


Wearyall Hill


Bij haar vond ik dit kaartje waarop je de vier heuvels goed kan zien

zaterdag 2 maart 2013

Huisje-ruim-op-dag

Vandaag is zo'n echte huisje-ruim-op dag. Ik doe van alles in de volgorde waarin ik het tegenkom. Ik deponeer het beddengoed in de wasmachine, ruim de afwasmachine leeg, vul leeggekomen potten met de inhoud van andere potten, stop die weer in de afwasmachine en ga zo maar door. Ik loop van boven naar beneden en weer naar boven, pak op wat voor handen ligt en ruim het op. Tussendoor drink ik koffie en bedenk dat ik een foto wil maken van de vogels die een plekje zoeken in de vlier. De Vlaamse gaai, de merels en de meesjes zijn vlugger dan ik en tegen de tijd dat ik ingezoomd heb zijn ze verdwenen. Na een tijdje heb ik eindelijk het roodborstje op de foto. Daarna was de batterij van het fototoestel leeg en ging aan de oplader.


De koolmeesjes lijken een andere schuilplaats gevonden te hebben, we zien ze momenteel niet zo vaak. Wel werd ik een paar weken geleden verrast door een kluwen kleine vogeltjes met een wit borstje en een lang staartje. Ze krioelden door elkaar tussen de takken van de hortensia achter in de tuin. Het blijken staartmeesjes te zijn en een afbeelding ervan vind je hier. Terwijl de batterij oplaadt ruim ik een aantal dingen op. We grossieren in leuke-dingen-die-je-neer-kan-zetten en ik kijk kritisch of ik ze even wegberg of wil doneren aan een liefhebber. Uit de doos die ik opruim komen leuke dingen tevoorschijn, waarvan ik vergeten was dat ze er waren. Ik beheers me en alleen voor die twee kleine figuurtjes met een kristal zoek ik een plekje. Als de batterij is opgeladen kruip ik achter de computer om de foto alvast op dit blogje te zetten en schrijf en passant alvast de tekst. Nu ik toch bezig ben scan ik de tekeningen van Kleinzoon en Zus om ze digitaal te bewaren. Toch gaat de kamer er bij elke actie opgeruimder uitzien. Het duurt even voordat je  resultaat ziet, maar aan het eind van de dag ben ik meer dan tevreden :-).