Sterrenkruid Altijd op zoek naar krachtplaatsen en verhalen

Avebury Beuk

Welkom op mijn blog

Op deze plaats wil ik graag mijn passie voor bijzondere plekken delen. Aan de ene kant voel ik me aangetrokken tot kerken en kathedralen die gebouwd zijn voor het jaar 1350. Tot die tijd werden heiligdommen op energetische plekken gebouwd. Aan de andere kant is er mijn liefde voor oude bomen en plekken in de natuur.

Met dank aan mijn kleinzoon die me hielp om deze website te realiseren.

woensdag 5 april 2017

Wilde bloemenpracht

Naar buiten gelokt door het eerste lentezonnetje installeer ik me in mijn luie stoel. Vanonder de meidoorn inspecteer ik ons kleine groene paradijsje. Het geurt naar lentebloemen en tevreden constateer ik dat mijn lievelingsplanten zich duidelijk thuis voelen in deze omgeving. Na een aantal jaar heeft de clematis (Rubens Montana) kans gezien om haar plekje te veroveren precies zoals ik het voor ogen had. De muur kleurt roze door de vele bloemen. Clematis is vervlochten met de klimop en richt haar kopje naar de zon. Naar het zuiden in dit geval, want onze tuin ligt op het noorden. Terwijl klimop in de regel steun zoekt bij een ander, lijkt hij de vriendschap met de clematis te accepteren. Ook Meidoorn laat zich tot mijn genoegen verleiden en biedt zijn prikkelige takken aan als steun. Clematis baant zich een weg achterom de Amerikaanse sering en verovert de muur van de schuur. Ik hou van haar wilde bloemenpracht en geniet ervan. Ze trekt de eerste vlinders aan en brengt kleur in de tuin. Peinzend vraag ik me af of er werkelijk sprake is van een 'liefdevolle relatie' met de klimop en de meidoorn. Is die vriendelijk uitziende clematis met haar tere kleuren in werkelijkheid een niets ontziende veroveraarster van licht en ruimte? Wat wil deze plant mij vertellen met haar wilde groei? Zijn we niet te tolerant voor deze ongetemde dame? 


Clematis is vervlochten met de klimop en richt haar kopje naar de zon.


Ook meidoorn laat zich tot mijn genoegen verleiden en biedt zijn prikkelige takken aan als steun. 


Clematis baant zich een weg achterom de Amerikaanse sering 


en verovert de muur van de schuur 

Mijn oog valt op de meer bescheiden Vrouwenmantel in de hoek. Ik weet dat ze in de loop van de zomer zal uitgroeien en zich vermenigvuldigen. Ze draagt de capaciteiten van de zorgende vrouw in zich. Beschermend vouwt ze haar blad om een druppel vocht. Met de zon die erop schijnt lijkt het een parel in het midden van het blad. Stel je voor dat die druppel vocht een traan is. Opgevangen door Vrouwenmantel en beschenen door de zon transformeert ze tot een juweel. De glinsterende druppel is bijna niet op een foto te vangen. Toch wil ik dit beeld heel graag vasthouden. Vrouwenmantel zorgt en beschermt. Ze doet haar naam eer aan. 


De glinsterende druppel is bijna niet op een foto te vangen 

Het liefst zou ik onze achtertuin omtoveren tot een bos. Wilg en Meidoorn hebben er een plaatsje, samen met de vijg, de witte sering en de lila hibiscus. En daarmee is het vol. Wilg ontstond uit de eerste Paastak, die we zeven jaar geleden hebben geplant. Meidoorn komt van het landje van Broer, destijds als een klein stekje uitgegraven. Zittend onder de meidoorn ervaar ik een rustige en kalme energie. Het brengt me terug in mijn basis. Meidoorn heeft in de kruidengeneeskunde een relatie met het hart en de regulatie van de bloeddruk. Met scherpe doorntjes aan haar takken houdt ze je uit de buurt. Het heeft even geduurd voordat ze tot bloei kwam. Omdat ze eerst voet aan de grond moest krijgen had de groeikracht voorrang. Ik geef toe dat ik haar in mijn ongeduld gewaarschuwd heb (als je niet gaat bloeien ga je eruit). Maar inmiddels houden talloze bloemknopjes een belofte in. Als een bruid staat ze binnenkort in onze tuin te pronken.  Gelukkig leven we weer op goede voet. Ze creëert rust in onze tuin en ik verkeer graag in haar gezelschap.


Meidoorn komt van het landje van Broer, destijds als een klein stekje uitgegraven.

Wilg heeft haar plekje wel gevonden. Met haar buigzame takken vormt ze een natuurlijke parasol en creëert een schaduwrijke plek in de zomer-middag. Ze is soepel en buigzaam en voegt zich naar de wind. Van haar krijg ik de boodschap om mee te buigen met de stroom en veranderingen toe te laten. Wilg groeit in natuurlijke situaties op de rand van land en water. Ze werkt pijnstillend door het salicylzuur in haar bast en helpt je om emoties los te laten. 'Kalmeer', lijkt ze je toe te roepen.  In de achtertuin de Paaswilg en voor ons huis een treurwilg aan de waterkant. Dat kan niet anders dan goed gaan :-).


Wilg ontstond uit de eerste Paastak, die we zeven jaar geleden hebben geplant.

Roosmarijn en Vijg vormen ons Mediterrane hoekje. Ze hebben samen al een jarenlange vriendschap opgebouwd. Roosmarijn groeit tegen de klippen op en is dit voorjaar gesnoeid. Ze is een stoere struik en haar etherische geur herinnert me eraan dat ik af en toe een pas op de plaats moet maken. Of dat zou moeten doen :-). Net als Clematis verovert ze ruimte, maar haar vriendschap met Vijg uit zich op een andere manier. Het ziet er meer uit als een echte liefdesband: leunend tegen elkaar met behoud van eigen ruimte. Sterk en stoer staat ze daar, en samen met haar lieve paarse bloemetjes geeft ze verschillende signalen. 'He, stoer mens', lijkt ze te roepen. 'Herken je mijn signatuur? Zie je de naaldjes waarmee ik me bescherm? Met mijn kleine paarse bloemetjes laat ik mijn zachte kant zien'. Altijd als ik langs haar loop strijk ik even met mijn hand langs haar takken en vang haar sterke geur op. Ze geeft me energie. Vijg heeft nieuwe knoppen gevormd. De niet volgroeide bloemknopjes van vorig jaar zien er een beetje gekreukeld uit. Door de warmte die lang bleef hangen hebben de vogels er van gesnoept. Geen harde bolletjes dit jaar. 


In ons Mediterrane hoekje staan Roosmarijn en Vijg. 


Samen hebben ze al een jarenlange vriendschap opgebouwd.

En dan nog even de planten die in tuin zijn komen wonen. Die gaan eruit, maar niet voordat ze hun boodschap hebben uitgedragen. De smeerwortel popte ooit op toen een van de gezinsleden last van zere knieën had, de klaproos op het moment dat de zenuwen gespannen stonden. Dit jaar verschijnt de paardenbloem op verschillende plekken. Je kunt dat afdoen met de stelling: 'Die staan op dit moment overal'. Dat is helemaal waar. Maar de vraag van Paardenbloem zou kunnen zijn: 'Wat heb je op je lever?' Ik kan er op zijn minst over nadenken, toch?


 Maar de vraag van Paardenbloem zou kunnen zijn: 'wat heb je op je lever?'











Labels: , , , , , , , ,

0 reacties:

Een reactie posten

Aanmelden bij Reacties posten [Atom]

<< Homepage