Sterrenkruid Altijd op zoek naar krachtplaatsen en verhalen

Avebury Beuk

Welkom op mijn blog

Op deze plaats wil ik graag mijn passie voor bijzondere plekken delen. Aan de ene kant voel ik me aangetrokken tot kerken en kathedralen die gebouwd zijn voor het jaar 1350. Tot die tijd werden heiligdommen op energetische plekken gebouwd. Aan de andere kant is er mijn liefde voor oude bomen en plekken in de natuur.

Met dank aan mijn kleinzoon die me hielp om deze website te realiseren.

woensdag 4 juli 2018

Op wie staat ze daar te wachten?

Vrolijk groeit de Cichorei op het talud van de Waterweg. De blauwe bloempjes vallen op door hun kleur. Mijn voornemen om er een foto van te maken kost even tijd. Het warme weer nodigt niet uit tot een stop. Een missie om ze op te sporen in ons kleine stadje mislukt finaal. De bermen zijn kortgeleden gemaaid en het wit en geel viert hoogtij in de natuur. Dus fiets ik uiteindelijk terug naar de waterkant en maak ik foto's van de 'Wegenwachter'. Deze bijnaam heeft de plant te danken aan de plekken waar hij groeit: in weilanden en langs wegen...


Aan de kant van het water


De Cichorei opent haar bloemen alleen bij zonneschijn


Er staan maar een paar bloemen tegelijk in bloei

Het verhaal van de Cichorei spreekt me aan. Ze staat te wachten, met een eindeloos geduld. Eigenlijk is ze een jonkvrouw die betoverd werd door haar vader. Ze was verloofd (met een ridder natuurlijk) en wachtte op haar geliefde tot hij van een kruistocht thuis zou komen. Het wachten was tevergeefs. Ondanks de uitzichtloosheid wees ze een andere huwelijkskandidaat af en weigerde het klooster in te gaan. Daarop sprak haar  vader een vloek over haar uit en sindsdien staat ze als het hemelsblauwe kruid te wachten op haar bruidegom. 
Of was het de lieve god in de hemel die medelijden kreeg met de prinses en al haar kamermeisjes? Werd de jonkvrouw daarom in een witte bloem veranderd en haar kamermeisjes in blauwe?
De eerste keer dat ik ze tegenkwam was in Frankrijk. Vlakbij de plek waar we logeerden groeiden ze in volle hevigheid in de weilanden. Het zag er uit als één grote blauwe bloemenzee. Dit moeten dan de kamermeisjes geweest zijn. Een wit exemplaar ben ik tot nu toe niet tegen gekomen. Maar toegegeven, jonkvrouwen zijn schaars in deze tijd.
Thuisgekomen vond ik datzelfde jaar het plantje groeiend aan de rand van onze Vliet. Een beetje verdwaald en in haar eentje. Wat deed ze hier? Op wie stond ze daar te wachten? Ze stond bijna voor onze deur. Ik denk dat ik het weet. Volgens mij kwam ze voor de buren :-).


Een weiland vol azuurblauwe bloemen in Frankrijk


Op het heetst van de dag verwelken de bloemen en vallen af 


De Cichorei aan de rand van de Vliet

Websites




Labels: , , , , , , ,

0 reacties:

Een reactie posten

Aanmelden bij Reacties posten [Atom]

<< Homepage