Pagina's

maandag 20 februari 2017

Kleiner wonen

In 1971 vertrokken mijn vader en ik met een volle vrachtwagen vanuit Maassluis naar Zierikzee. Als beginnende leerkracht huurde ik een kamer voordat ik nog maar een cent verdiend had, want ik moest natuurlijk wel ergens in dat stadje wonen. De meegevoerde huisraad was gul gedoneerd door mijn ouders en familieleden en binnen een uur was ik gesetteld. Verder dan 6 kommen, borden, glazen reikte de inhoud van mijn servies in die dagen niet. Met twee pannen, een koekenpan en een afwasteiltje met bijbehoren kwam ik een heel eind en de meegekregen handdoeken en theedoeken kregen een tweede leven. Mijn bed mocht ik meenemen en kreeg een plek in een klein zijkamertje, een gedoneerde bank-met-stoel maakte het geheel compleet. De rest was gemeubileerd. Van mijn oma kreeg ik een tas met boodschappen en daarmee was ik klaar voor de start van een eigen leven. Ik had het prima naar mijn zin en het leven zag er feestelijk uit. Meer materie om me heen had ik op die leeftijd niet nodig. Het kostte een paar jaar later wat moeite om mijn aanstaande schoonfamilie ervan te overtuigen dat ik geen uitzet nodig had. Ik was van alles voorzien. Dat was even slikken, maar er werd verder niet aan getornd. In de loop van de jaren werd er huisraad aangevoerd en afgevoerd, groeide het roze bloemetjes servies en raakte de boekenkast vol. Voor de boeken geldt: boek erin, boek eruit, voor het servies geldt een stop. Hoe leuk ik het ook vind, we hebben alles wat we nodig hebben en ik kan met een gerust hart de tafel dekken voor minstens 12 personen. En dat blijft leuk :-). Eigenlijk wil ik dat alles-wat-we-nodig- hebben graag zo houden. Toch heb ik in de afgelopen week de moedige beslissing genomen om al mijn kookboeken te doneren aan mijn zus. Voorzichtig heb ik voorgesteld om een van de boekenkasten te transformeren tot vitrinekast. Op die manier kon ik ruimte maken voor de spullen-waar-een-verhaal-aan-verbonden-is  uit schoonmoeders kast. Daar kwamen bij een verhuizing drie antieke serviezen uitrollen, waarvan ik er een geadopteerd heb. Dat staat nu te pronken achter de glazen deuren. Het oude theeservies van mijn eigen oma is hiermee in goed gezelschap. Boek erin, boek eruit is eenmalig verruild voor servies erin, boek eruit. En daar ga ik het bij laten. Mooie en waardevolle dingen wil ik graag bewaren voor het nageslacht. Tegelijk loop ik niet in de val om alles dan maar mee naar ons huis te nemen. Uiteindelijk woon ik niet in een museum en moet ik straks drie serviezen zien te slijten. Gelukkig heb ik een fan voor al die schatten, maar je weet maar nooit of die liefde blijft. Want als ik ooit weer kleiner moet wonen, probeer ik me te herinneren hoe makkelijk het is om alleen het nodige in huis te hebben. Een paar dierbare foto's erbij aan de muur en je bent weer thuis :-). Moet lukken, toch?

Geen opmerkingen:

Een reactie posten